kontaktAktualności » Korozja dekoracyjnych przedmiotów użytkowych
Rozróżnia się dwa typy korozji: chemiczną i elektrochemiczną.
Korozja chemiczna - przebiega na skutek procesów czysto chemicznych, głównie utleniania. Również w środowisku suchego powietrza w temperaturze pokojowej, w rezultacie działania tlenu z powietrza, na powierzchni przedmiotów metalowych pojawia się cienka warstwa tlenku - powłoka tlenkowa, stanowiąca przykład korozji chemicznej. Podczas nagrzewania utlenianie metalu jest bardziej intensywne. Zgorzelina powstająca na rozżarzonej powierzchni metalu także jest skutkiem korozji chemicznej.
Korozja elektrochemiczna w odróżnieniu od chemicznej powstaje na skutek fizykochemicznej niejednorodności metali w obecności płynu mogącego przewodzić prąd elektryczny.
Nie zawsze można rozgraniczyć te dwa typy korozji, ponieważ w powietrzu zawsze znajduje się wilgoć w postaci pary wodnej, która kondensuje na powierzchni przedmiotu i korozja chemiczna przechodzi w elektrochemiczną. Procesy przebiegające przy korozji elektrochemicznej podobne są do zjawisk zachodzących w ogniwie galwanicznym. Aby rozpoczęła się korozja elektrochemiczna muszą być spełnione następujące warunki:
obecność dwóch różnorodnych metali, kontakt między nimi i obecność elektrolitu.
Elektrolitem - nazywa się wodny roztwór soli, kwasów lub ługów. Osobliwość tych roztworów polega na tym, że cząsteczki soli, kwasów i ługów rozpuszczając się w wodzie, ulegają dysocjacji,tj. rozpadają się na jony o ładunkach dodatnich i ujemnych. Woda w przyrodzie zawsze zawiera te lub inne związki chemiczne, a więc jest elektrolitem (tylko woda destylowana nie jest elektrolitem).
Stwierdzono, że metale wykazują różną aktywność chemiczną, którą określa się potencjałem elektrodowym, mierzonym w stosunku do wodoru (potencjał, który przyjęto jako zerowy). W tab. 6 podano potencjały elektrodowe metali najczęściej stosowanych w wyrobach artystycznych - balustrady metalowe. Takie uszeregowanie metali z odpowiadającymi im potencjałami elektrodowymi nazywamy elektrochemicznym szeregiem napięcia. Każde dwa metale tworzą parę galwaniczną, przy tym siła elektromotoryczna jest tym większa im dalej w szeregu napięcia elektrodowego znajdują się oba metale. Dzieje się tak dlatego, że siła elektromotoryczna równa się różnicy potencjałów obu metali. Jeżeli weźmiemy np. miedź i żelazo, to różnica ich potencjałów wynosi 0,34-(-0,44) = 0,78; dla pary żelazo-cynk odpowiednio -0,44-- (- 0,76) = 0,32). A więc korozja w pierwszym przypadku będzie przebiegać intensywniej niż w drugim, w przybliżeniu ponad dwukrotnie.
Przy czym w pierwszym przypadku rozkładowi będzie ulegać żelazo, w drugim przypadku - cynk. Ten z dwóch metali, który ma stosunkowo niższy potencjał elektrodowy, a więc ulega korozji, nazywa się ano-d ą, a metal mający względnie wyższy potencjał nazywa się katodą, W pierwszej z wymienionych par: miedź-żelazo, anodą będzie więc żelazo, a w parze żelazo-cynk, anodą będzie cynk. Poza różnicą potencjałów na szybkość korozji wpływa temperatura. Intensywność korozji wzrasta ze wzrostem temperatury. Na szybkość korozji wpływa również koncentracja elektrolitu - im wyższa koncentracja tym większa prędkość. I odwrotnie, korozja ulega zahamowaniu dzięki polaryzacji elektrod, kiedy jony metalu anodowego skupiają się w pobliżu anody. Takie skupienie jonów utrudnia dostęp elektrolitu do anody i osłabia jego stężenie. Powoduje to zmniejszenie siły elektromotorycznej, a tym samym i zwolnienie procesu korozji.