06.01.2009   energores.com.pl - kowalstwo artystyczne

Aktualności » Korozja metali

Korozja równomierna, która powstaje w tych przypadkach, kiedy różnica potencjałów między ziarnami metalu jest bardzo mała lub potencjały są jednakowe. Korozja równomierna nie jest groźna, powo­duje tylko powierzchniowe naruszenie metalu, sprzyjając utworzeniu się powłoki z tlenków metali chroniącej przed korozją postępującą w głąb.Korozja równomierna jest korozją chemiczną; jej przykładem może być tworzenie się ochronnych powłok tlenkowych na aluminium. Korozja lokalna (miejscowa) - którą obserwuje sie w stopach z różnym potencjałem ziarn.

Wszystkie stopy składają się z ziarn dwu lub większej liczby metali (albo ich związków). Ale jak już zaznaczono, i w wielu czystych metalach, z i wykluczeniem metali szlachetnych, zawsze występują domieszki. Dlate­go powierzchnia każdego przedmiotu metalowego, podczas kontaktu z wodą (elektrolit), staje się jakby wieloelektrodowym układem, w którym jedne ziarna stają się anodami, inne katodami. Przykładem takiego stopu jest mosiądz. W tworzącej się galwanoparze ziarna różnych metali lub roztworów ulegają rozkładowi i rozpuszczeniu. Pojawiają się pustki, w które przenika elektrolit i proces postępuje w głąb metalu - mosiężny przedmiot ulega zniszczeniu.

Korozja międzykrystaliczna - najbardziej niebezpieczna; zachodzi w tych przypadkach, kiedy różne części ziaren, tworzących stopy mają niejednakowy potencjał, np. powierzchniowa warstwa ziaren ma mniej­szy potencjał niż ich część centralna. W tym przypadku proces korozji przebiega w głąb metalu, przy czym metal ulega zniszczeniu w wyniku korozji przebiegającej na granicy ziaren. Taki rodzaj korozji spotyka się czasem w stopach aluminium i w stalach chromoniklowych na skutek naruszenia, podczas produkcji, warunków procesów technologicznych i obróbki cieplnej.

Korozja naprężeniowa (pękanie korozyjne) występuje w metalach podda­wanych odkształcaniu np. w wyniku zmiennego obciążenia i pojawia się w wyniku utworzenia pary galwanicznej złożonej z utwardzonych (umocnionych przez zgniot w wyniku odkształcenia plastycznego) i nieutwardzonych cząstek tego samego metalu łub stopu. Cząstki utwardzone mają mniejszy potencjał w porównaniu z cząstkami nieumocnionymi; stają się anodami i ulegają zniszczeniu. Równocześnie, w metalu poddawanemu deformacji, występują naprężenia wewnętrzne, które działając łącznie z procesami korozji sprzyjają pojawianiu się pęknięć i nieciągłości. Typowym przykładem są przedmioty nitowane, w których nity wykonane z tego samego metalu co przedmiot, ulegną korozji naprężeniowej, przy czym nity jako najsilniej umocnione (w wyniku sklepania) staną się anodą i ulegną zniszczeniu.

« powrót
drukuj »