kontaktAktualności » Nazwa kationitów obejmujmowane sią substancje
Do oznaczania znacznych ilości molibdenu stosuje się dwie metody: wagową, polegającą na strącaniu tego pierwiastka w postaci molibdenianu ołowiu, oraz objętościową, polegającą na redukcji cynkiem i miareczkowaniu nadmanganianem potasu. Spośród wszystkich opisanych w literaturze metod kolorymetrycznych oznaczania molibdenu w codziennej praktyce laboratoryjnej przyjęła się metoda rodankowa stosowana w dwóch odmianach: z użyciem tiomocznika lub chlorku cynawego jako czynników redukujących sześciowartościowy molibden.
Stosowanie tiomocznika ma tę zaletę, że zabarwienie oznaczanych kolorymetrycznie roztworóW porównawczych nie zmienia się w ciągu kilku godzin.
Ponadto obecność miedzi nie tylko nie przeszkadza, ale nawet sprzyja jak najszybszemu wykonaniu analizy, ponieważ przyspiesza katalitycznie redukcję żelaza trójwartościowego za pomocą tiomocznika do żelaza dwuwartościowego, które nie reaguje z rodankiem amonu.
Jeżeli próbka nie zawiera miedzi, wprowadza się bramy ją do oznaczanego kolorymetrycznie roztworu w ilości 10 mg na każde 25—30 mj roztworu. Przy takiej zawartości miedzi redukcja żelaza, występującego zwykle w rudach w ilości 10—15V, trwa kilka minut.
Do przeprowadzenia miedzi w związek kompleksowy nie ulegający działaniu rodanku niezbędny jest znaczny nadmiar tiomocznika.
Mimo że w podanych wyżej wzorach związków miedzi z tiomocznikiem stosimek miedzi do tiomocznika wynosi maksymalnie 1 :3, zwiąż-' ki te ulegają działaniu rodanku tylko przy 20-kroitnej ilości tiomocznika w stosunku do miedzi. Przy mniejszym nadmiarze tiomocznika strąca się rodanek miedzi.
Stosowanie tiomocznika ma tę zaletę, że zabarwienie oznaczanych kolorymetrycznie roztworóW porównawczych nie zmienia się w ciągu kilku godzin.
Ponadto obecność miedzi nie tylko nie przeszkadza, ale nawet sprzyja jak najszybszemu wykonaniu analizy, ponieważ przyspiesza katalitycznie redukcję żelaza trójwartościowego za pomocą tiomocznika do żelaza dwuwartościowego, które nie reaguje z rodankiem amonu.
Jeżeli próbka nie zawiera miedzi, wprowadza się bramy ją do oznaczanego kolorymetrycznie roztworu w ilości 10 mg na każde 25—30 mj roztworu. Przy takiej zawartości miedzi redukcja żelaza, występującego zwykle w rudach w ilości 10—15V, trwa kilka minut.
Do przeprowadzenia miedzi w związek kompleksowy nie ulegający działaniu rodanku niezbędny jest znaczny nadmiar tiomocznika.
Mimo że w podanych wyżej wzorach związków miedzi z tiomocznikiem stosimek miedzi do tiomocznika wynosi maksymalnie 1 :3, zwiąż-' ki te ulegają działaniu rodanku tylko przy 20-kroitnej ilości tiomocznika w stosunku do miedzi. Przy mniejszym nadmiarze tiomocznika strąca się rodanek miedzi.