kontaktAktualności » Oznakowania
Przy oznaczaniu kolorymetrycznym w objętości 50 ml należy podwoić ilość dodawanego roztworu rodanku amonowego, następnie zaś dodać 2-proc. roztworu wodorotlenku sodu do objętości 25 mi oraz 25 ml rozcieńczonego kwasu solnego (2:1),
Aby zaoszczędzić odczynników, do analiz seryjnych należy pobierać mniejszą ilość roztworu lub też stosować mniejszą odważkę i nie prowadzić oznaczenia kolorymetrycznego przy dużej objętości roztworu.
Odpowiednio do stopnia znajomości materiałów odważkę należy dibrać w taki sposób, aby zawierała nie mniej niż 0,03—0,04 mg i nie więcej niż 0,6—0,7 mg wolframu; nie powinna jednak przekraczać 0,5 g, w przeciwnym bowiem razie przy zakwaszaniu może strącić się kwas krzemowy.
Do porównania intensywności barwy można posługiwać się skalą roztworów porównawczych trójtlenku wolframu iub skalą roztworów z barwami imitującymi. W celu kowalstwo ustalenia intensywności barwy badanego roztworu przyrządza «ię skalę porównawczych roztworów trójtlenku wolframu. Do cylindrów kolorymetrycznych o jednakowych objętościach oraz o takim samym kształcie co cylinder, w którym umieszczono badany roztwór, nalewa się z mikrobiurety 0,2, 0,4, 0,6, 0,8 ml itd. w porcjach zwiększanych o 0,2 ml aż do 2,0 ml roztworu macierzystego trójtlenku wolframu.
Następnie dodaje się do U,5 rąl 2-proc. roztworu wodorotlenku sodu, 1,0 ml 50-proc. roztworu rodanku amonowego, 12,5 ml rozcieńczonego kwasu solnego (2:1) oraz 10 kropel roztworu trójwartościowego tytanu (z aparatu służącego do redukcji lub z biurety). Po dodaniu każdego odczynnika roztwór dokładnie się miesza.
Skalę umieszcza się w statywie z ekranem ze szkła mlecznego.
Wszystkie cylindry kolorymetryczne powinny być wykonane ze szkła bezbarwnego.