Doskonała
znajomość, „czucie" materiału i dokładnie przemyślany
wybór sposobu jego obróbki to zalążek sukcesów
twórczych artysty-projektanta. Za przykład głębokiego
poznania właściwości materiałów i sposobów ich
obróbki może służyć dawna twórczość ludowa, która
nig y me skazała ani nie gwałciła naturalnych cech dekoracyjnych
atenału ale wprost przeciwnie - troskliwie chroniła właściwy dla
nego materiału wyraz plastyczny. W dziełach twórców
ludowych, bardzo
często, jako środek
wyrazu artystycznego użyty jest sam materiał z jego naturalną
barwą, fakturą, połyskiem. Również kompozycja przedmiotu
uwzględnia piękno i cechy plastyczne materiału. Uzyskanie takich
efektów możliwe było jednak dopiero po dokładnym poznaniu
materiału i opanowaniu techniki i technologii jego obróbki,
po osiągnięciu w jakimś sensie wirtuozerii, umożliwiającej
wydobycie i podkreślenie plastycznych i dekoracyjnych walorów
materiału. Proces twórczy artysty ludowego, wytwarzającego
głównie przedmioty użytkowe -
balustrady stalowe, różni się oczywiście
od twórczości współczesnego projektanta form
artystycznych, ale głębokie wniknięcie w specyficzne
właściwości materiału łączy te dwie odmienne dziedziny
twórczości a być może, przynajmniej w tej części, czyni
je tożsamymi.
Również
obecnie, w wieku ciągłego postępu technicznego, artysta musi
śledzić postęp w zakresie nowych materiałów i metod
obróbki, poznawać ich nowe właściwości, gdyż właśnie
nowe materiały i nowe technologie decydują o współczesnych
formach artystycznych wyrobów użytkowych. Powszechnie znana
jest- opinia K. Marksa o znaczeniu technologii: „Technologia
odsłania czynną postawę człowieka wobec przyrody, bezpośredni
proces wytwórczy jego życia, a wraz z tym również
stosunków społecznych jego życia i mających w nich źródło
wyobrażeń duchowych
Nie
należy zapominać, że
materiał i technologia jego obróbki to tylko środki
wyrażenia treści. Jeśli stają się celem samym w sobie, jeśli
artysta zachwyca się fakturą powierzchni uzyskanej przez
cyzelowanie lub pasjonuje przypadkowymi barwami nalotowymi
pozostałymi po obróbce cieplnej metalu, walory te
przestają być środkami wyrazu treści, a powierzchniowo obrobiona
materialna forma przedmiotu staje się tylko symbolem formalnym.