kontaktAktualności » Stapianie próbki z wodorotlenkiem sodu lub mieszaniną wodorotlenku i nadtlenku sodu
Zaletą tej metody jest to, że po wyługowaniu stopu molibden przechodzi do roztworu w postaci molibdenianu sodu, natomiast metale przeszkadzające — żelazo, miedź, bizmut i inne pozostają w nierozpuszczalnej pozostałości i nie utrudniają oznaczania molibdenu. Do roztworu przechodzi kwas krzemowy w postaci krzemianu sodu oraz ołów w postaci ołowinu, które w większej ilości (kwas krzemowy powyżej 20—25%, ołójw powyżej 2V mogą się strącić przy zakwaszaniu roztworu kwasem siarkowym.
Zarówno kwas krzemowy, jak ołów, można strącić przez odparowanie roztworu z kwasem siarkowym. Operacja ta przedłuża analizę, w wielu jednak przypadkach, gdy próbka zawiera metale przeszkadzające oraz znaczną ilość kwasu krzemowego lub ołowiu, stapianie z wodorotlenkami metali alkalicznych i następne odparowanie roztworu z kwasem siarkowym okazuje się metodą najbardziej dogodną. Z powodu lotności trójtlenku molibdenu próbki nie można prażyć i dlatego przy mdacli siarczkowych Siarkę utlenia się w ten sposób, że część wodorotlenku sodu zastępuje się nadtlenkiem sodu.