kontaktAktualności » Stopy metali
Wadą niektórych stopów tytanu jest konieczność ich podgrzewania przy tłoczeniu, zginaniu itp. a także konieczność stosowania gazów ochronnych (argonu, helu) podczas ich spawania. Zgrzewanie elektryczne punktowe i ciągłe (okrągłą, toczącą się elektrodą) nie wymaga stosowania atmosfery ochronnej.
Zasoby tytanu w skorupie ziemskiej szacuje się na około 0,6% (wagowo) a więc znacznie więcej niż miedzi, ołowiu, cynku, cyny, niklu i metali szlachetnych razem wziętych. Jednakże w stanie czystym (samorodków) tytan nie występuje ajego uzyskanie jest bardzo trudne*. Z tego właśnie względu, mimo że odkryty został w 1750 r., na skalę przemysłową zaczął być stosowany dopiero w roku 1947 a w ZSRR od 1950 r. Pierwszym doświadczeniem w zastosowaniu tytanu w sztuce dekoracyjnej jest wysoki monument, zwieńczony rakietą kosmiczną, usytuowany w Moskwie przed terenami WDNH. Tytanem pokryty jest także miecz, który dzierży monumentalna figura Matki-Ojczyzny (autor J.W. Wu-czetin) na Kurchanie Mamajewa w Wołgogradzie. Kadm - metal o szarawobiałej barwie, lekko niebieskawy, z uwagi na swoje właściwości zajmuje pośrednią pozycję między cyną a cynkiem. Odkryty w 1819 r. Podobnie jak cynowy, pręt wykonany z kadmu emituje lekki trzask podczas zginania. Gęstość 8,64 g/cm3; temperatura topnienia 321°C; temperatura parowania 773°C. W stanie czystym kadm jest bardzo odporny korozyjnie a w związku z tym stosowany jako pokrycia elektrolityczne. Najczęściej kadmuje się wyroby stalowe m. in. armaturę i aparaturę okrętową w celu ochrony przed korozyjnym działaniem wody morskiej. W powietrzu zanieczyszczonym związkami siarki, np. w dużych miastach, kadmowe pokrycia nie spełniają jednak swej funkcji ochronnej z uwagi na ich małą odporność na oddziaływanie związków siarki. Ze względu na trujące właściwości soli kadmu niedopuszczalne jest kadmowanie naczyń i pojemników na żywność. Kadm ma zdolność przenikania w wierzchnią warstwę pokrywanego nim metalu, tworząc jakby swoisty stop. Na bazie kadmu opracowano niedawno niskotopliwe stopy nadające się do odlewania wyrobów dekoracyjnych.
Antymon - błyszczący, srebrzystobiały metal o charakterystycznym, ący się w proszek. Gęstość 6,71 g/cm3; temperatura topnienia 630°C; temperatura parowania 1440°C. W przemyśle artystycznym stosowany jest tzw. „brytyjski metal" będący stopem cyny i antymonu o proporcjach dziewięć części cyny i jedna antymonu (czasami z dodatkiem ołowiu i miedzi). Ze stopu tego wykonywano czajniki, dzbanki do kawy i inne przedmioty. Metaliczny antymon w postaci drobnego, czarnego proszku zwanego „czernią żelazną" stosowany był jako farba do barwienia figur z gipsu, pa-pier-mache i odlewów cynkowych. Chlorek antymonowy znany dawniej jako masło antymonowe stosuje się w procesach oksydacji wyrobów ze stali, mosiądzu i brązu.
Chroni - metal o jasnoszarej barwie. Odkryty w roku 1797, techniczne zastosowanie jako metal znalazł dopiero w końcu XIX, na początku XX w. Gęstość 7,1 g/cm3; temperatura topnienia 1615°C; temperatura parowania 2200°C; doskonale się poleruje i długo zachowuje lustrzany połysk. Jest bardzo twardy, kruchy, bardzo odporny na korozję. Stosowany głównie jako składnik stopowy stali i żeliw. Przy dużych zawartościach chromu (powyżej 12%) stal staje się nierdzewną i żaroodporną. Stopy chromowe stosuje się do produkcji przyrządów, narzędzi i drutów oporowych do elektrycznych urządzeń grzewczych.
W przemyśle artystycznym chrom stosuje się głównie jako ochronne i dekoracyjne pokrycia galwaniczne stopów żelaza. Po raz pierwszy chromowanie zastosowano w 1907 r. po czym proces ten szybko się przyjął i rozpowszechnił. Pokrycia chromowe wyróżniają się odpornością na działanie czynników mechanicznych, cieplnych i chemicznych. Są odporne na działanie ługów i kwasów. Współcześnie chromowanie jest najpowszechniej stosowanym z procesów galwanizacji. Chromuje się części samochodów, rowerów, chłodziarek, zegarków, wiecznych piór itp. Wyjątkowa trwałość pokryć chromowych, twardszych i wytrzymalszych od hartowanej stali spowodowały, że chromowanie stosuje się nie tylko w celach dekoracyjnych i antykorozyjnych, również jako umocnienia powierzchni, jako pokrycie zwiększające odporność na zużycie przez tarcie. Do spełnienia tej funkcji, chromowanie stosuje się w regeneracji zużytych części maszyn i przyrządów w celu odtworzenia ich pierwotnych wymiarów. Tlenek chromu używany jest jako czynny składnik past polerskich, a inne związki chromu jako pigmenty farb i lakierów (zielonych, szmaragdowych i in.).