kontaktAktualności » Wśasności - Cynk brąz
Mimo to, że cynk odkryto w XVI w., mosiądz znany był starożytnym Rzymianom. Otrzymywali go topiąc miedź z galmanem, tj. rudą cynkową, która jest mieszaniną galmanu węglowego (smitsonitu) i galmanu krzemowego (kalaminu). Sądzono, że galman ma zdolność barwienia miedzi na kolor żółty, ale do końca XVII w. nie wiedziano, że mosiądz składa się z miedzi i cynku. Ten sposób wytapiania mosiądzu stosowano i w Średniowieczu a utrzymał się on aż do XIX w. Mosiądz uzyskany przez stopienie miedzi z cynkiem metalicznym otrzymano po raz pierwszy w Anglii w 1781 r. Obecnie mosiądz otrzymuje się stapiając miedź z cynkiem.
W połowie XVII w. zaczęto wytwarzać z mosiądzu „proszek brązowni-cz£ do brązowienia wyrobów artystycznych z gipsuTdfewria, papier mache; wykorzystywany iakWSo drukowania tapetTcIó innych celów. Otrzymywano go przez mechaniczne rozdrabnianie cienkich mosiężnych płytek, uprzednio walcowanych i spłaszczanych uderzeniami młota parowego do grubości równej kilku /im. Proszek brązowniczy otrzymuje się też i inną metodą - przez redukcję roztworu siarczanu miedziowego metalicznym żelazem. Otrzymaną gąbczastą masę miedzianą miele się, przemywa i suszy, a następnie nadaje brązowy odcień, ogrzewając z parafiną w żelaznych skrzynkach, do chwili pojawienia się barw nalotowych.
Brązy. Brązy znane są człowiekowi od bardzo dawna, od kilku tysiącleci p.n.e. W historii rozwoju społeczeństw ludzkich cała epoka nosi nazwę epoki brązu. W epoce tej człowiek, początkowo z rud miedzi i cyny, nauczył się wytapiać brązy, wytwarzać z nich przedmioty codziennego użytku i broń, później - monety i przeróżne ozdoby. We wszystkich starożytnych ośrodkach kultury: w Egipcie, Chinach, Indii, w sztuce starożytnych Asyryjczyków, Etrusków, Greków i Rzymian odnajdywano zabytkowe przedmioty wykonane z brązu. Już w VII w. p.n.e. antyczni artyści nauczyli się odlewać brązowe statuy W skład najstarszych brązów, z epoki brązu, wchodziło w przybliżeniu 88% miedzu l"2%. Antyczne lub korynckie brązy zawierały jeszcze więcej miedzi -_.do 90%. Oprócz tego nierzadko, w formie domie1 szek, zawierały żelazo, kobalt, nikiel, ołów, cynk, srebro. Tłumaczy się to tym, że brązy otrzymywano metodą wytapiania z rud miedzi i cyny, w których zawsze obecne są domieszki różnych metali. Brązy bizantyjskie i korsuńskie, a także brązy staroruskie z IX-X w. były pod względem składu chemicznego, bardzo bliskie starożytnym; 8-10% cyny, pozostałą ilość stanowiła zawierały nie więcej niż miedź. W XII-XIV w. w Starej Rusi odlewy wykonywano ze spiżu stopu > miedzi, cyny, cynku i ewentualnie, ołowiu. W XV-XVII w. odlewy wykonywano z „czerwonej miedzi" z cyną, a od XVIII w. z „żółtej miedzi" - brązu z dodatkiem cynku - kute bramy. W połowie XIX w. do odlewania pomników stosowano stop o nazwie „sukrasnaja" - brąz,w którego skład wchodziła cyna w ilości do 5%. Z tego brązu odlano w Sankt Petersburskiej fabryce odlewania brązu A. Morana około 70% różnych pomników: pomniki Mi. Glinki w Leningradzie i Smoleńsku, J.K. Ajwazowskiego w Feodosji, N.W. Gogola w Moskwie w podwórzu domu przy bulwarze Suworowa, J. Kruzenszterna w Leningradzie i in. W końcu XIX w. szerokie zastosowanie w odlewnictwie artystycznym znalazł brąz z zawartością 2-4% cyny i 10-18% cynku. W zachodniej Europie do odlewania pomników stosowano brązy o podobnym składzie.