kontaktAktualności » Zielonkawy kolor roztworu
Jeżeli pirofosforan sodu dodano w sposób zgodny z przepisem, to otrzymany osad jest drobnokrystaliczny, wolno osiada, wewnętrzne zaś ścianki cylindra po opadnięciu osadu są zupełnie przezroczyste. Osad gruby, serowaty, szybko opadający na dno, niekiedy przylegający do ścianek cylindra świadczy, o niewłaściwie dodanym nadmiarze pirofosforanu sodu.
Zawartość kobaltu w roztworze oznacza się porównując go z roztworami porównawczymi przyrządzonymi w sposób opisany uprzednio. Zabarwienie obserwuje się w świetle odbitym na tle białego papieru lub, lepiej na ekranie z mlecznego szkła.
Jeżeli po opadnięciu osadu roztwór wykazuje zielonkawy, a niekiedy różowa wy odcień przeszkadzający w kolorymetrowaniu (nadmiar kwasu lub niedomiar pirofosforanu), wówczas usuwa się go za pomocą amoniaku, który dodaje się kroplami aż do odczynu obojętnego wobec lakmusu. Niekiedy zielonkawy odcień jest spowodowany znaczną zawartością niklu i nie znika całkowicie w czasie zobojętniania amoniakiem. Słaby zielonkawy odcień nie przeszkadza w kolorymetrycznym oznaczaniu kobaltu.
Przy znacznej ilości niklu niezbędne jest uprzednie strącenie kobaltu w postaci azotynokobaltanu lub kolorymetryczne oznaczanie kobaltu za pomocą so,U nitrozowej R.
Niekiedy po strąceniu osadu roztwór ma zabarwienie żółte, brunatne lub brudnozielone, nie zmieniające się po dodaniu amoniaku. Zabarwienie to spowodowane jest obecnością w próbce substancji organicznych, które przechodzą do wyciągu acetonowego. Substancje te usuwa się z badanej próbki przez wyprażanie jej przed rozłożeniem.
Zawartość kobaltu w roztworze oznacza się porównując go z roztworami porównawczymi przyrządzonymi w sposób opisany uprzednio. Zabarwienie obserwuje się w świetle odbitym na tle białego papieru lub, lepiej na ekranie z mlecznego szkła.
Jeżeli po opadnięciu osadu roztwór wykazuje zielonkawy, a niekiedy różowa wy odcień przeszkadzający w kolorymetrowaniu (nadmiar kwasu lub niedomiar pirofosforanu), wówczas usuwa się go za pomocą amoniaku, który dodaje się kroplami aż do odczynu obojętnego wobec lakmusu. Niekiedy zielonkawy odcień jest spowodowany znaczną zawartością niklu i nie znika całkowicie w czasie zobojętniania amoniakiem. Słaby zielonkawy odcień nie przeszkadza w kolorymetrycznym oznaczaniu kobaltu.
Przy znacznej ilości niklu niezbędne jest uprzednie strącenie kobaltu w postaci azotynokobaltanu lub kolorymetryczne oznaczanie kobaltu za pomocą so,U nitrozowej R.
Niekiedy po strąceniu osadu roztwór ma zabarwienie żółte, brunatne lub brudnozielone, nie zmieniające się po dodaniu amoniaku. Zabarwienie to spowodowane jest obecnością w próbce substancji organicznych, które przechodzą do wyciągu acetonowego. Substancje te usuwa się z badanej próbki przez wyprażanie jej przed rozłożeniem.