Najwspanialszymi zabytkami niemieckiej sztu­ki brązowniczej w stylu renesansu są pięknie zdobione   zegary   stojące,   które   w   XVI   w. dotarły do wszystkich krajów Europy. Skrzynki zegarów zdobiono wypukłymi motywami zdob­niczymi. Przeważnie wykonywano je z miedzi bogato zdobionej złoceniem. Alegoryczne figury i wypukłe reliefy przedzielały cyfry oznaczające godziny.

Tarcze zegarów przemyślnie zdobiono grawerowaniem.

Do ulubionych wyrobów w okresie renesansu należały miedziane bramy, a spośród nich najbardziej charakterystyczne — tzw. puchary bliźniacze. Puchary te po dopasowaniu tworzyły naczynie, w którym jeden z pucharów stanowił przykrywkę drugiego.

Do wyrobu przedmiotów metaloplastycznych oprócz miedzi i brązu stosowano od XIII w. również cynę, z której wyrabiano wiele przed­miotów, ra.in. ozdobne talerze, puchary, na­czynia.

Przedstawiono cynową tacę wykorianą przez norymberskiego mistrza.

Taca w części środkowej zawiera wizerunek króla szwedzkiego Gustawa Adolfa, a na obrzeżu wokół tacy przedstawieni są bohaterowie wojny trzydziestoletniej.

Ciekawostką jest fakt, że w Norymberdze już w XIII w. istniał cech odlewników cyny, który kontynuował swą działalność jeszcze w XVIII w.

W połowie XVI w., kiedy sztuka renesanso­wa była jeszcze w pełni rozkwitu, pojawił się w sztuce nowy prąd — barok. Styl ten stopniowo rozprzestrzeniał się w całej Europie. Barok cechuje różnorodność, bogactwo form i kształ­tów. Linie rysunku są powyginane i skompliko­wane, a elementy dekoracyjne wyraźnie wy­eksponowane. Mimo, że styl ten powstał we Włoszech, jednak najpięniejsze wyroby baro­kowe powstały w  Niemczech.