Rokoko we Francji

We Francji w okresie baroku za panowania króla Ludwika XIV powstał odmienny styl tzw. styl Ludwika XIV.

Nazywano go również „barokiem francuskim", który w odróżnieniu od „baroku niemieckiego" cechuje się większym umiarkowaniem w stosunku elementów zdob­niczych.

W drugiej połowie XVII w. wyroby metalo­plastyczne wykonywano z brązu, w późniejszych latach stosowano bogate złocenia. Złocenie przedmiotów z brązu zapoczątkowano we Francji. Ze złoconego brązu  wykonywano kute bramy, kinkiety oraz żyrandole. Wyroby zdobione elementami figuralnymi, które w wyszukanych kompozycjach pokrywały cale powierzchnie przedmiotów. Figurki przedsta­wiały nimfy oraz bóstwa mitologiczne. Po śmierci króla 4-udwika XIV, w latach 1720—1760,   rodzi   się  nowy  prąd   w  sztuce.

Prąd ten nazwano stylem rokoko.

Jest to styl dworu królewskiego, do którego harmonijnie dostosowuje się architektura, malarstwo i rzeźba. Główny nacisk położono tu na motywy balustrad kutych.

Zasadniczym motywem staje się orna­ment muszlowy. Styl ten cechuje przepych oraz 152    nadmiar elementów zdobniczych. Niespokojna niotkość linii oraz krzaczaste ornamenty zaj­mują jeszcze więcej miejsca niż w stylu barko­wym. We Francji styl ten nazywano stylem Ludwika XV.

W okresie panowania Ludwika XVI powoli zanika styl rokoko, a jego miejsce zajmuje umiarkowany styl klasycystyczny, który cechuje logiczna forma wyrazu. Znajdują tu zastosowa­nie starożytne greckie i rzymskie elementy zdob­nicze.

W okresie tym powstaje wiele przedmio­tów użytkowych z czystego srebra lub posreb­rzanych; przeważnie zastawy stołowe.