Styl w ozdobnictwie

Styl ten opierał się na wprowadzeniu do zdob­nictwa, poza elementami grecko-rzymskimi, elementów dekoracyjnych ze sztuki staroegip-skiej. Zastosowanie ulepszonej techniki do wykonywania ozdób w stylu empire oraz mistrzowskie wykonawstwo sprawiły, że styl ten wyróżnia się spośród innych. W okresie tym najczęściej stosowanym materiałem po­został złocony brąz, który przeważnie stosowa­no do ozdób meblowych. Najpiękniejsze dzieła sztuki z tego okresu powstały w latach pano­wania Napoleona.

W drugiej połowie XIX w. kończy się okres stylu empire, a wraz z nim zaczyna podupadać dotychczasowy bujny rozkwit artystycznej ob­róbki brązu. Niemniej jednak styl ten istniał nadal w małej plastyce, zwłaszcza przy sporzą­dzaniu różnego rodzaju figurek. Poza tym, jak w każdym okresie historycznym, brąz był chęt­nie stosowany przez złotników. Słynny złotnik Bonvenuto Cellini obok złota i srebra stosował do swych prac stal, z którego we Florencji wykonał przepiękny posąg Perseusza.

Największym węgierskim złotnikiem, zwa­nym „węgierskim Cellinim", był József Szent-peteri.

Wykonał on niezliczoną ilość wyrobów ze złota, srebra i miedzi.

Sława węgierskiego złotnika rozeszła się po całej Europie.

Po upadku Napoleona powstał nowy styl — biedermeier. Wyroby metalowe balustrady wykonane w tym stylu charakteryzowały się rozczłonkowaną, pofalowaną formą i kształtem. Kolejnym kierunkiem w sztuce byl styl secesyjny. Elementy dekoracyjne tego stylu wywodziły się bezpośrednio z otaczającej przy­rody. Przedstawiały przeważnie stylizowane rośliny, rusałki i nimfy wodne. Metalowe wy­roby dekoracyjne wykonywano przez uwy­puklanie klepaniem, bądź też sporządzano odlewy. Przedmioty te często zdobiono emalią, kamieniami półszlachetnymi oraz szkłem. Mię­dzy elementy zdobnicze wplatano niekiedy mo­tywy wzorów ludowych, które wtapiały się w całość zdobionego wyrobu.