kontaktPorady » Cechy złotnicze
W omawianym okresie powstał obok cechu złotników cech brązowników i odlewników brązu. Mistrzowie ci należeli do różnych grup specjalistycznych związanych z obróbką brązu.
Naczynia do ablucji XII-XIII w. oraz innych stopów miedzi.
Rozwój organizacji cechowych wynikał ze zwiększonego zapotrzebowania na wyroby metalowe w wielu dziedzinach ówczesnej gospodarki.
W XIV w. w Niemczech wyodrębnił się z cechu miedziorytników nowy cech, który skupiał mistrzów wykonujących różnego rodzaju patery, talerze i misy. Wyroby te wykonywano ze stali lub mosiądzu i zdobiono ręcznie techniką uwypuklania różnego rodzaju motywów za pomocą klepania i cyzelowania.
Misy takie często używano jako misy chrzcielnicze.
Przedstawiono tacę ozdobną z XIV w. wykonaną z pozłacanego mosiądzu. W XII w. we Francji powstaje w budownictwie i sztuce nowy styl tzw. gotycki.
W odróżnieniu od stylu romańskiego elementy zdobnicze w kształcie łagodnych łuków zastąpiono. Chrzcielnica z okresu średniowiecaza mentami ostrołukowymi, charakteryzującymi styl gotycki. W tym okresie złotnicy i metalo-plastycy stosują do zdobienia wyrobów, obok elementów kutych, również formy trójkątne oraz zawile motywy roślinne. Wyroby złotnicze i metaloplastyczne w stylu gotyckim mają powierzchnie zdobione pęcherzykowymi uwypukleniami. Ówcześni mistrzowie, poza wykonywaniem kościelnych przedmiotów metaloplastycznych, wytwarzali również wyroby świeckie, przeznaczone dla możnych władców oraz bogatego mieszczaństwa.