kontaktPorady » Dzieła o nie przemijającej wartości
Pod koniec XIV w. w okresie późnego gotyku zaczyna powstawać nowy kierunek w sztuce, tzw. styl renesansu, który w XVI w. panuje w wielu krajach Europy. Styl renesansu charakteryzuje odradzanie sztuki antycznej (stąd nazwa Odrodzenie — Renesans). Elementy zdobnicze tego stylu to motywy liściaste, owoce 150 oraz wieńce kwiatowe.
W okresie renesansu bardzo rozwinęła się sztuka złotnicza i metaloplastyka. Powstają nowe formy i kształty przedmiotów użytkowych (dzbany, talerze, puchary), wprowadzono nowe elementy zdobnicze. Gotyckie pęcherzykowe uwypuklenie powierzchni zastąpiono bogatym zdobnictwem technik emalierskich.
Na Węgrzech początek okresu renesansu przypada na lata 1460-1470, w czasie gdy król Matyas sprowadził na dwór węgierski włoskich mistrzów, którzy mieli zaadoptować ten nowy styl w sztuce.
Sztuka epoki odrodzenia we Włoszech wzorowała się na antycznych wzorach zdobniczych w brązie, starając się jeszcze bardziej je uplastyczniać. Artystyczna obróbka brązu najbardziej rozwinęła się we Florencji i w Padwie, które były wówczas ośrodkami małej sztuki brązowniczej. W Padwie żył i tworzył wielki mistrz ówczesnej epoki Donatello oraz jego sławny uczeń Riccio.
Stworzyli oni dzieła o nie przemijającej wartości.
W czasach tych wykonywano znaczne ilości takich przedmiotów, jak kandelabry, lampy, kołatki drzwiowe, naczynia ozdobne, moździerze, kasetki, bramy, dzwonki itp. Przedmioty te były bogato zdobione motywami figuralnymi. Włoska sztuka brązow-nicza znana była w całej Europie, a moda ozdabiania wyrobów metaloplastycznych wzorami figuralnymi dotarła niemal wszędzie. Spośród wielu przedmiotów wykonanych w tym okresie jeden z bardziej charakterystycznych — moździerz z brązu.