kontaktPorady » Oddzielanie wolframu od substancji niemetalicznych
Zasadnicza metoda oddzielania wolframu polega na rozłożeniu wolamianów kwasami mineralnymi; proces ten nazywa się ,,kwaśną i^drolizą". Podobnie jak sole kwasu krzemowego, niobofwego (tantałoego) oraz niektórych innych kwasów sole kwasu wolframowego roz-iadaj:ą się pod wpływem kwasów minera,lnych dając nierozpuszczalny, wodniony tlenek (kwas wolframowy).
i W wyniku rozłożenia minerałów wolframowych (głównie wolfra-hianów) kwasami wolfram zostaje oddzielony od metali wchodzących skład tych minerałów, a mianowicie od żelaza, manganu i wapnia i innych metali, które pod wpływem kwasów dają rozpuszczalne jole.
Kwas wolframowy można uwolnić od domieszek kwasu krzemowego za pomocą kwasu fluorowodorowego i siarkowego. Przed zadaniem ;tymi kwasami nie należy prażyć osadu w temperaturze wyższej niż '850°, aby uniknąć strat (wskutek utleniania się) trójtlenku wolframu.
Metoda powyższa nie nadaje się do oznaczania kwasu krzemowego, który w tak niskiej temperaturze nie ulega całkowitemu odwodnieniu. Z tego względu kwas krzemowy oznacza się z oddzielnej próbki, a przed zadaniem osadu kwasem fluorowodorowym praży się go w temp. 1200°, po zadaniu zaś, gdy pozostaje już tylko trójtlenek wolframu — w temp. 850°.
i W wyniku rozłożenia minerałów wolframowych (głównie wolfra-hianów) kwasami wolfram zostaje oddzielony od metali wchodzących skład tych minerałów, a mianowicie od żelaza, manganu i wapnia i innych metali, które pod wpływem kwasów dają rozpuszczalne jole.
Kwas wolframowy można uwolnić od domieszek kwasu krzemowego za pomocą kwasu fluorowodorowego i siarkowego. Przed zadaniem ;tymi kwasami nie należy prażyć osadu w temperaturze wyższej niż '850°, aby uniknąć strat (wskutek utleniania się) trójtlenku wolframu.
Metoda powyższa nie nadaje się do oznaczania kwasu krzemowego, który w tak niskiej temperaturze nie ulega całkowitemu odwodnieniu. Z tego względu kwas krzemowy oznacza się z oddzielnej próbki, a przed zadaniem osadu kwasem fluorowodorowym praży się go w temp. 1200°, po zadaniu zaś, gdy pozostaje już tylko trójtlenek wolframu — w temp. 850°.