Porady » Ośrodki sztuki romańskiej

Największym ośrodkiem romańskiej sztuki metaloplastycznej w Niemczech było Hildesheim.

Pochodzące z tej miejscowości słynne odrzwia z brązu do świątyń chrześcijańskich pod względem stylu odbiegały od zdobnictwa stosowanego dotychczas. Zamiast grawerowania i uwypuklania zastosowano bardzo plastyczne zdobnictwo obrazowe. Ten rodzaj zdobnictwa w późniejszym okresie stosowano we Włoszech, dekorując odrzwia kościołów figuralnymi scenami z życia świętych. W okresie średniowiecza powstają słynne ośrodki sztuki metaloplastycznej w Nurnberg, Lyon, Limoges, Rouen i Dinat. Szczególnie miasto Dinat słynęło ze sztuki miedziorytniczej (1/3 obywateli stanowili miedziorytnicy). W tym okresie ozdabiano drzwi domów mieszkalnych i klasztorów odlewami brązowymi. Odlewy poddawano dokładnej obróbce cyze-lerskiej, pozostawiając właściwy charakter odlewu. Jedną z takich ozdób jest kołatka do drzwi wykonana z brązu.

Najstarszym źródłem pisanym z dziedziny sztuki metaloplastycznej jest dzieło pochodzące z XI w.

Twórcą jego był zakonnik Rogkerus z klasztoru holmershausteńskiego. Dzieło zawiera opisy sposobów wykonywania różnych przedmiotów liturgicznych, dające wyobrażenie o ówczesnych metodach stosowanych w pracowniach metaloplastycznych. Spośród wielu przedmiotów z brązu wykonywanych w okresie romańskim, najbardziej charakterystyczne są naczynia do polewania rąk wodą podczas mycia. Naczynia te miały zazwyczaj kształt postaci ludzkiej lub zwierzęcia. W okresie romańskim artyści brązownicy i złotnicy chętnie zdobili swe wyroby techniką emalierską, głównie tzw. żłobkową. Technika ta znana już w starożytnym Egipcie, przez pewien czas była zapomniana i dopiero w XII w. rozwinęła się ponownie we Francji, w mieście Limoges. Jednym z piękniejszych zabytków średniowiecznej sztuki brązowniczej jest charakterystyczna dla tego okresu chrzcielnica.

balustrady metaloplastyka

« powrót

drukuj »