kontaktPorady » Trójwymiarowy tytan
Według F. A. Ferianczicza i Ł. B. Ginzburg przy stosowaniu trójwartościowego tytanu barwa roztworu Itompleksowego związku wolframu stosuje sią do prawa Lamberta — Beera w szerszym zakresie stężeń niż przy użyciu chlorku cynawego, a mianowicie 0,05—0,60 mg zamiast 0,02—0,(20 mg w 50 ml roztworu.
Stosowanie tytanu trójwartościowego pozwala zmieniać kwasofwość roztworu w szerokich granicach, od 50 do 25Vo (obj.) kwasu solnego.
Należy unikać nadmiaru roztworu tytanu, który z powodu swego fioletowego zabarwienia może zniekształcić wynik oznaczenia kolorymetrycznego. Podane w toku analizy ilości roztworu tytanu trójwartościowego nie wpływają,na zabarwienie zespolonego związku rodanowo-wolframowego.
Obecność molibdenu w ilości mniejszej niż 0,20 mg w 50 ml roztworu nie przeszkadza kolorymetrycznemu oznaczaniu wolframu. Przy znacznych ilościach molibdenu należy z otrzymanego wyniku na każdy procent obecnego w próbce molibdenu odliczyć 0,015% wolframu.
W roku 1947 F. A. Ferianczicz badał wpływ domieszek na przebieg kolorymetrycznego oznaczania wolframu przy użyciu tytanu trójwartościowego. Przytaczamy niektóre z jego wniosków;
Obecność niobu, tantalu, metali szlachetnych oraz fluorków podwyższa nieznacznie intensywność zabarwienia badanego kolorymetrycznie roztworu.
Obecność znacznych ilości arsenu pięciowartościowego (kilka miligramów w objętości 25 ml) obniża wynik oznaczenia wolframu
Dodatek 0,10 g podfosforynu sodu osłabia wpływ arsenu.
Obecność arsenu trójwartościowego nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu.
Obecność antymonu trójwartościowego nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu. Przy niewielkich ilościach antymonu pięciowartościowego (do 3 mg w 25 ml roztworu) wolfram można oznaczyć dodając do zakwaszonego roztworu 0,10 g podfosforynu sodu lub potasu.
Obecność fosforanów nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu.
Chrom, wanad, selen i tellur przeszkadzają kolorymetrycznemu oznaczeniu wolframu, jeżeli zawartość ich przewyższa 0,1—0,3 mg.
Według danych R. G. Lebowej w oznaczaniu wolframu nie przeszkadza obecność następujących ilości arsenu: przy zawartości 0,02— 0,20Vo wolframu w próbce — i.O^/o arsenu, przy zawartości 0,30f/o wolframu — 2,5*'/o arsenu, przy zawartości 0,40—0,80Vo wolframu — 5Vo arsenu. Większa zawartość arsenu obniża wynik oznaczenia wolframu
1 powoduje zmętnienie roztworu.
Stosowanie tytanu trójwartościowego pozwala zmieniać kwasofwość roztworu w szerokich granicach, od 50 do 25Vo (obj.) kwasu solnego.
Należy unikać nadmiaru roztworu tytanu, który z powodu swego fioletowego zabarwienia może zniekształcić wynik oznaczenia kolorymetrycznego. Podane w toku analizy ilości roztworu tytanu trójwartościowego nie wpływają,na zabarwienie zespolonego związku rodanowo-wolframowego.
Obecność molibdenu w ilości mniejszej niż 0,20 mg w 50 ml roztworu nie przeszkadza kolorymetrycznemu oznaczaniu wolframu. Przy znacznych ilościach molibdenu należy z otrzymanego wyniku na każdy procent obecnego w próbce molibdenu odliczyć 0,015% wolframu.
W roku 1947 F. A. Ferianczicz badał wpływ domieszek na przebieg kolorymetrycznego oznaczania wolframu przy użyciu tytanu trójwartościowego. Przytaczamy niektóre z jego wniosków;
Obecność niobu, tantalu, metali szlachetnych oraz fluorków podwyższa nieznacznie intensywność zabarwienia badanego kolorymetrycznie roztworu.
Obecność znacznych ilości arsenu pięciowartościowego (kilka miligramów w objętości 25 ml) obniża wynik oznaczenia wolframu
Dodatek 0,10 g podfosforynu sodu osłabia wpływ arsenu.
Obecność arsenu trójwartościowego nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu.
Obecność antymonu trójwartościowego nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu. Przy niewielkich ilościach antymonu pięciowartościowego (do 3 mg w 25 ml roztworu) wolfram można oznaczyć dodając do zakwaszonego roztworu 0,10 g podfosforynu sodu lub potasu.
Obecność fosforanów nie przeszkadza w oznaczaniu wolframu.
Chrom, wanad, selen i tellur przeszkadzają kolorymetrycznemu oznaczeniu wolframu, jeżeli zawartość ich przewyższa 0,1—0,3 mg.
Według danych R. G. Lebowej w oznaczaniu wolframu nie przeszkadza obecność następujących ilości arsenu: przy zawartości 0,02— 0,20Vo wolframu w próbce — i.O^/o arsenu, przy zawartości 0,30f/o wolframu — 2,5*'/o arsenu, przy zawartości 0,40—0,80Vo wolframu — 5Vo arsenu. Większa zawartość arsenu obniża wynik oznaczenia wolframu
1 powoduje zmętnienie roztworu.