kontaktPorady » Żelazo trójwartościowe
Obecne w roztworze żelazo trójwartościowe redukuje się przed miareczkowaniem do dwuwartościowego; jako reduktora używa się roztworu chlorku cynawego. Reakcja redukcji przebiega według równania:
2Fe3 + + Sn^+ 4- eCł" = 2Fe^ + + SnCle
W wielu podręcznikach w równaniu tej reakcji nie uwzględnia się jonów chlorkowych i przedstawia się ją w następujący sposób:
2Fe^+ + Sn^+ = 2Fe^ + + Sn*+
Redukcja żelaza trójwartościowego za pomocą chlorku cynawego nie przebiega jednak do końca bez użycia nadmiaru kwasu solnego (jonów chlorkowych). Roztwór przybiera zabarwienie brunatne i przy dalszym dodawaniu ch,lorku cynawego nie ulega odbarwieniu.
Nadmiar chlorku cynaWego utlenia się chlorkiem rtęciowym (subli-matem).
Reakcja przebiega według równania:
Sn^ + + 4C1- + 2HgCl2 = SnCle" + Hg^Cla
Nadmanganian potasu użyty do miareczkowania roztworu nie reaguje z niewielką ilością (słabe zmętnienie) wytworzonego chlorku rtęciawego.
Oznaczaniu żelaza nie przeszkadza obecność nieznacznej ilości czynników utleniających (nadtlenku wodoru, dwuchromianu potasu itd.), które również ulegają redukcji pod działaniem cb^lorku cynawego, przeszkadza natomiast obecność substancji reagujących z nadmanganianem potasu (siarkowodór, dwutlenek siarki, kwas szczawiowy, zanieczyszczenia organiczne i inne). Jeżeli zawartość tych substancji jest nieznaczna, można je usunąć dodając do gorącego roztworu 1—2-proc. roztworu nadmanganianu potasu w niewielkich ilościach aż do pojawienia się zabarwienia różowego. Nadmiar nadmanganianu potasu redukuje się chlorkiem cynawym.
Miareczkowaniu przeszkadza obecność antymonu, arsenu, złota, molibdenu i wanadu. Jeżeli wymienione metale występują nawet na wyższym stopniu utlenienia, to pod wpływem chlorku cynawego ulegają częściowej lub całkowitej redukcji, a nalstępnie utlenieniu w czasie miareczkowania nadjmanganianem potasu.
Przy obecności platyny (która dostaje się do roztworu z tygla platynowego podczas stapiania w nim próbki lub nierozpuszczalnej pozostałości) badany roztwór przyjmuje w czasie redukcji żelaza chlorkiem cynawym słabsze lub silniejsze zabarwienie brunatne (zależnie od ilości platyny); uniemożliwia to ustalenie końca procesu redukcji. Roztwór zachowuje się analogicznie przy znacznej ilości wolframu. W tym przypadku niebieszczeje w czasie redukcji, co przeszkadza zarówno redukcji, jak i miareczkowaniu.
2Fe3 + + Sn^+ 4- eCł" = 2Fe^ + + SnCle
W wielu podręcznikach w równaniu tej reakcji nie uwzględnia się jonów chlorkowych i przedstawia się ją w następujący sposób:
2Fe^+ + Sn^+ = 2Fe^ + + Sn*+
Redukcja żelaza trójwartościowego za pomocą chlorku cynawego nie przebiega jednak do końca bez użycia nadmiaru kwasu solnego (jonów chlorkowych). Roztwór przybiera zabarwienie brunatne i przy dalszym dodawaniu ch,lorku cynawego nie ulega odbarwieniu.
Nadmiar chlorku cynaWego utlenia się chlorkiem rtęciowym (subli-matem).
Reakcja przebiega według równania:
Sn^ + + 4C1- + 2HgCl2 = SnCle" + Hg^Cla
Nadmanganian potasu użyty do miareczkowania roztworu nie reaguje z niewielką ilością (słabe zmętnienie) wytworzonego chlorku rtęciawego.
Oznaczaniu żelaza nie przeszkadza obecność nieznacznej ilości czynników utleniających (nadtlenku wodoru, dwuchromianu potasu itd.), które również ulegają redukcji pod działaniem cb^lorku cynawego, przeszkadza natomiast obecność substancji reagujących z nadmanganianem potasu (siarkowodór, dwutlenek siarki, kwas szczawiowy, zanieczyszczenia organiczne i inne). Jeżeli zawartość tych substancji jest nieznaczna, można je usunąć dodając do gorącego roztworu 1—2-proc. roztworu nadmanganianu potasu w niewielkich ilościach aż do pojawienia się zabarwienia różowego. Nadmiar nadmanganianu potasu redukuje się chlorkiem cynawym.
Miareczkowaniu przeszkadza obecność antymonu, arsenu, złota, molibdenu i wanadu. Jeżeli wymienione metale występują nawet na wyższym stopniu utlenienia, to pod wpływem chlorku cynawego ulegają częściowej lub całkowitej redukcji, a nalstępnie utlenieniu w czasie miareczkowania nadjmanganianem potasu.
Przy obecności platyny (która dostaje się do roztworu z tygla platynowego podczas stapiania w nim próbki lub nierozpuszczalnej pozostałości) badany roztwór przyjmuje w czasie redukcji żelaza chlorkiem cynawym słabsze lub silniejsze zabarwienie brunatne (zależnie od ilości platyny); uniemożliwia to ustalenie końca procesu redukcji. Roztwór zachowuje się analogicznie przy znacznej ilości wolframu. W tym przypadku niebieszczeje w czasie redukcji, co przeszkadza zarówno redukcji, jak i miareczkowaniu.