06.01.2009   energores.com.pl - kowalstwo artystyczne

Wyniki wyszukiwania: żelazo

Ilość ogłoszeń odpowiadających wyszukiwanej frazie: 1

Metaloplastyka współczesna

Na początku XX w., jeszcze w czasie pano­wania secesji, na nowo rozwija się sztuka wy­konywania przedmiotów artystycznych z brązu. Na Węgrzech wśród twórców tego okresu na specjalnie wyróżnienie zasługuje złotnik węgierski O. FUlop, który wykonał z brązu wiele pięknych pomników oraz innych przed­miotów artystycznych z metalu. W drugiej połowie obecnego stulecia Vilt Tibor, rzeźbiarz i złotnik węgie...

Ilość aktualności odpowiadających wyszukiwanej frazie: 1

Żeliwo - właściwości cz.2

W XIX w., żeliwo było powszechnie stosowane jako materiał na odlewy artystyczne. Wielcy rosyjscy architekci i rzeźbiarze stosowali odlewy żeliwne do realizacji swoich projektów artystycznych. Wyjątko­wa ze względu na kompozycję i piękno jest żeliwna krata kazańskiego soboru, odlana według projektu architekta A.N. Woronichina, lub inne, wspaniale ornamentowane żeliwne ogrodzenia dawnego Leningradu. Przykładami wspaniałego żeliwnego o...

Żeliwo - właściwości

Współcześnie bezpośrednia redukcja żelaza z rud, ze względów ekonomicznych, nie jest stosowana*. Z rudy wytapia się surówkę wielkopiecową, której część używana jest jako surowiec dla odlewni­ctwa, a część przetwarza się różnymi metodami w stal. Ojczyzną odlewnictwa żeliwa jest najprawdopodobniej Wschód. .W XIHw. umiejętność ta opanowana zóstafa przez Europejczyków. Wielki piec, to jakby wysoka stalowa wieża wyłożona wewną...

Żelazo

Współcześnie trudno byłoby znaleźć taką gałąź przemysłu, w której metale nie miałyby zastosowania. Z metali wykonane są maszyny, urządzenia, narzędzia, wszelkiego rodzaju przedmioty powszechnego użytku. Nie mniejszą rolę odgrywają metałe w twórczości artystycz­nej. Liczba znanych współcześnie metali przekracza 65J jednakże w sztuce użytkowej tylko niewielka ich część majBezposrednie zastosowanie; niektóre metale mają zastosowanie pośrednie...

Zawartość miedzi w próbce

Przy wysokiej zawartości miedzi w próbce (10—20% i więcej) więk­szą jej część należy wydzie,lić — najlepiej przez elektrolizę — z roz­tworu zakwaszonego kwasem siarkowym. Elektrolizy nie powinno się prowadzić aż do całkowitego wydzielenia miedzi; roztwór powinien po­zostać jasnoniebieski. Niecałkowite strącenie miedzi zapobiega strące­niu się molibdenu. Bizmut tworzy z tiomocznikiem barwny związek; je­żeli ilość tego pierw...

Wśasności - Cynk brąz

Mimo to, że cynk odkryto w XVI w., mosiądz znany był starożytnym Rzymianom. Otrzymywali go topiąc miedź z galmanem, tj. rudą cynkową, która jest mieszaniną galmanu węglowego (smitsonitu) i galmanu krzemowego (kalaminu). Sądzono, że galman ma zdolność barwienia miedzi na kolor żółty, ale do końca XVII w. nie wiedziano, że mosiądz składa się z miedzi i cynku. Ten sposób wytapiania mosiądzu stosowano i w Średniowieczu a utrzymał się on aż do XIX w. Mosiądz uzyskany...

Wolfram

Aby utrzymać wolfram w roztworze stosuje się kwas szczawiowy, jeżeli badany roztwór^zawiera chlorki, a kwas fosforowy, jeżeli zawiera siarczany. J. I. Usatienko i O. W. Docenko opracowali metodę oznaczania molibdenu z zastosowaniem kationitów w celu oddzielania molibdenu od żelaza; oddzielony molibden redukuje się, następnie miareczkuje nadmanganianem potasu. Odważkę ferromolibdenu rozpuszcza się w rozcieńczonym kwasie azo­towym; roztwór odparowuje się z kwasem so...

Właściwości metali i stopów

Barwa i połysk. Te dwie właściwości to podstawowe cechy, decydujące o estetycznych walorach metalu, a więc niezwykle istotne dla artysty.  Każdy metal lub stop cechuje się szczególną, tylko jemu właściwą barwą. Jednakże większość z nich ma jednostajną gamę szarawobiałych, srebrzystych odcieni, bardziej ciepłych lub chłodnych. Wyjątek stano­wią dwa metale: złoto, mające intensywnie żółtą barwę i miedź, o barwie pomarańczowoczerwonej. Dodatek...

Stapianie próbki z wodorotlenkiem sodu lub mieszaniną wodorotlenku i nadtlenku sodu

Zaletą tej metody jest to, że po wyługowaniu stopu molibden przechodzi do roztworu w postaci molibdenianu sodu, nato­miast metale przeszkadzające — żelazo, miedź, bizmut i inne pozostają w nierozpuszczalnej pozostałości i nie utrudniają oznaczania molibdenu. Do roztworu przechodzi kwas krzemowy w postaci krzemianu sodu oraz ołów w postaci ołowinu, które w większej ilości (kwas krzemowy powy­żej 20—25%, ołójw powyżej 2V mogą się strącić przy zakwaszan...

Stapianie odważników

Stapianie odważki 0,10—0,50 g (zależnie od zawartości molibdenu) prowadzi się w uprzednio podany sposób. Otrzymany roztwór zasadowy przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, oziębia, dopełnia wodą do kreski i miesza. Po odstaniu roztwór sączy się przez suchy sączek i zbiera przesącz do suchej zlewki; pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Następnie odmie­rza się 10—25 ml przesączu (zależnie od zawartości molibdenu) do cyl...

Sporządzanie skali roztworów porównawczych z macierzystego roz­tworu soli molibdenu oraz z tiomocznika

Po oziębieniu dodaje się 10 ml wody, gotuje roztwór przez kilka minut, studzi do temperatury pokojowej i odstawia na 1—2 godz.; strą­cający się krystaliczny osad siarczanu sodu nie przeszkadza daliszej analizie. Osad kwasu krzemowego oraz siarczanu ołowiu odsącza się przez tampon z masy filtracyjnej z bibuły do sączenia i przesącz zbiera się do cylindra kolorymetrycznego. Osad przemywa się 3—4-krotnie gorącą wodą (przy znacznej zawartości ołowiu — zimną) lekko zakwa&...

Roztwór-mieszana kilku substancji

Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojem­ności 50 ml, studzi, kolbę dopełnia do kreski wodą i skłóca. Po opad­nięciu osadu roztwór sączy się przez suctiy sączek; pierwsze porcje przesączu odrzuca się, po czym pobiera z niego 5—10 m,l i przenosi do cylindra kolorymetrycznego o pojemności 50 ml. Do roztworu dodaje się niewielkimi porcjalmi rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:2) aż do słabokwaśne-go odczynu wobec lakmusu a następn...

Przeszkody przy miareczkowaniu

Miareczkowaniu przeszkadza, natomiast obecność dwuwartościowego żeJaza i trójwartościowego arsenu oraz większa ilość trójwartościowego żelaza wskutek adsorpcji kobaltu przez osad wodorotlenku żelazowego. Dlatego też żelazo należy przeprowadzić w związek zespolony, który nie strąca się amoniakiem. Do tego celu używa się kwasu cytrynowego. Związek kwasu cytry­nowego z żelazem ułatwia ut...

Pirofosforanowa odmiana metody rodankowej

W metodzie tej, opra­cowanej przez W. M. Zwienigorodską, żelazo wiąże się pirofosforanom sodu w związek kompleksowy nie reagujący z rodankami. Nadmiar pirofosforanu sodu jest szkodliwy, ponieważ związaniu ulega również częściowo koba,lt, wskutek czego otrzymuje się niskie wyniki oznaczania tego pierwiastka. Dokładnych wyników analizy nie można też osiągnąć, jeżeli ilość dodanego pirofosforanu sodu nie jest wyarcza...

Oznaczenie manganu

Odważkę 0,15-1,00 g, w której zawartość man­ganu nie powinna przekraczać 0,10 g, umieszcza się w kolbie stoż­kowej o pojemności 200-250 ml i ogrzewa z 10-20 ml kwasu solnego o ciężarze właściwym 1,19 w ciągu 5-10 min. Dodaje się kilka milili­trów kwasu azotowego i stęża roztwór aż do uzyskania gęstej konsy­stencji. ' Wydzielone sole rozpuszcza się w wodzie zakwaszonej kilkoma mi-lilitrami kwasu so,lnego. ...

Odprężanie i normalizacja

Podczas obróbki mechanicznej, obrabiany metal ulega lokal­nym odkształceniom, część - ściskaniu, podczas gdy inne części rozciąganiu, wyginaniu itp. Prowadzi to do wywołania wewnątrz metalu procesów zmieniających ich budowę krystaliczną - przemieszczania atomów wewnątrz kryształów a nawet przeskok atomów z jednego kryształu do drugiego a w konsekwencji do wywołania w wyrobie metalowym - naprężeń wewnętrznych. Aby odbudować (zrekonstruować) struktu...

Odmiana metody rodankowej związana z użyciem fluorków

Odważkę 0,5-1,0 g rozkłada się w uprzednio opisany sposób. Suchą pozostałość po odparowaniu z kwasem solnym zwilża się 2 ml kwasu solnego, dolewa 10-20 m wody i ogrzewa aż do rozpuszczenia się soli, przy czym zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym. Do otrzyma­nego roztworu dodaje się około 0,3 g rodanku amonowego, a następnie fluorku amonowego aż do zaniku zabarwienia rodanku żelazowego. W obecności miedzi roztwór przyjmuje odcień...

Nikiel i jego stopy

Metaliczny nikiel znany był w Chinach już przed naszą erą. Ze specjalnego stopu niklu znanego w Chinach pod nazwą pakfong wybijano monety. Zachowały się także wykonane ze stopu niklu monety perskie z II w. p.n.e. Najdawniejsze zastosowanie niklu wiąże się właśnie z użyciem go do wybijania monet i w jubilerstwie. W Europie nikiel jako pierwiastek chemiczny odkryto dopiero w 1751 r., jednak w produkcji wyrobów artystycznych zaczął być stosowany dopiero w końcu XVIII w. i na po...

Najwyższe tlenki molibdenu

Jako pierwiastek szóstej grupy uldadu okresowego molibden w swo­im najwyższym tlenku — trójtlenku, MoOs występuje jako sześciowar­tościowy, jednak w wielu innych związkach, w zależności od wajrunków powstawania, jako pierwiastek pięcio-, cztero- i trójwartościowy. Na redukcji molibdenu oraz następnym jego utlenieniu opiera się kilka odmian oksydymetrycznych metod oznaczania molibdenu. Do analizy używa się bądź roztw...

Molitadenian wapnia

Powełit CaMoOi. Molitadenian wapnia. Jest to żółty minerał izo­morficzny z szelitem CaW04 oraz wułfenitem PbMoOi; często wystę­puje z domieszlcą szelitu. Utlenione minerały mo,Ubdenu rozpuszczają się zarówno w Itwasie azotowym, jak i w solnym. Ze względu na rodzaj rudy i zawartość molibdenu rozróżnia się trzy grupy rud przemysłowych: Właściwe rady molibdenowe. Do tej grupy należą kwarcowe rudy...

Miedź i jej stopy

Chemiczną nazwę cuprum otrzymała miedź od wyspy Cypr, gdzie wydobywali ją starożytni Grecy i Rzymianie. Miedź ma charakte­rystyczną czerwoną barwę; na matowych powierzchniach przybiera swoisty różowy, miękki, przytłumiony odcień. Polerowana miedź wyróżnia się bardziej jaskrawą barwą i połyskiem. Miedź dodana do stopów w dużej ilości zabarwia je na ciepłe czerwona-we tony, na przykład tombak i brąz. Stopy zawierające mniejszą ilość miedzi mają żół...

Metale i kamienie szlachetne - Srebro

Do grupy metali drogocennych zalicza się srebro, złoto i platynę; można do nich zaliczyć również pozostałe metale z grupy platynowców - pallad, ruten, rod, osm i iryd, jednakże nie są one używane w przemyśle artystycznym z wyjątkiem palladu, który sto­sunkowo niedawno znalazł zastosowanie w jubilerstwie. Dawniej metale te nazywano „szlachetnymi", w odróżnieniu od „nieszla­chetnych", do których zaliczano żelazo i metale nież...

Korozja dekoracyjnych przedmiotów użytkowych

Słowo korozja pochodzi od łacińskiego corrodere - rozpadać się, ulegać zniszczeniu i oznacza rozpad metali. Jest to proces złożony i jeszcze do końca nie wyjaśniony. Na przykład dach na gmachu angielskiego Parlamentu pokryto uralskim żelazem w 1820 r.; od tamtego czasu ani razu nie pokrywano go na nowo, nie remontowano i nawet nie malowano farbą, ponieważ na lśniących, żelaznych blachach nie ma śladu rdzy. Rozróżnia się dwa typy korozji: chemiczną i elektrochemiczną...

Kamienie jubilerskie i ich właściwości cz.2

Twardość. Jest to jedna z najistotniejszych cech kamieni. Twardość decyduje o trwałości i niezmienności szlifu, o ostrości krawędzi szlifowa­nych kamieni i niezmienności polerowanych powierzchni (nieścieral-ność). Decyduje także o trudności obróbki (szlifowania i polerowania). Najpowszechniej stosowany sposób oceny twardości kamieni szlachet­nych i ozdobnych to ocena wg skali Mohsa. Współcześnie, w celu uzyskania danych o bezwzględnej t...

Kamienie jubilerskie - pozostałe

Beryl - glinokrzemian berylu o barwie złocistozielonej, zielonej, różowoczerwonej (worobiewit, morganit) lub złocistej (heliodor). Szmaragd - odmiana berylu - szczególnie ceniony, o pięknej szma­ragdowozielonej barwie wywołanej domieszkami chromu i wanadu. Przewaga chromu nadaje mu złocistozieloną barwę, przewaga wanadu - niebieskawozieloną. Czyste, duże, równomiernie zabarwione kamie­nie spotykane są bardzo rzadko. Zaz...

Fotolorymetr

Jeżeli używa się fotokolorymetr u, pomiar absorpcji światła należy prowadzić w tych samych warunkach oraz po uływie takiego samego okresu czasu, jak: przy sporządzaniu krzywej kalibracji. Do metali, których obecność przeszkadza w kolorymetrycznym oznaczaniu molibdenu tą metodą, inależy przede wszystkim zaliczyć miedź; pierwiastek ten w każdym stężeniu strąca się w postaci rodanku miedzi. Dlatego też miedź należy uprzednio usunąć za pomocą elek­trolizy. ...

Blachy walcowane

Blachy walcowane dzielą się na grube (ponad 4 mm grubości) i cienkie. Przykłady wyrobów specjalnych w tej grupie to stal dekarska (do pokrywania dachów); blacha biała - cienkie arkusze miękkiej stali, pokryte z obu stron cienką warstwą cynku; blacha czarna polerowana itp. Kształtowniki walcowane rozróżnia się wg rozmiarów: duży, średni i mały i wg kształtu: pręty kwadratowe, okrągłe, sześciokątne, półok...

Aluminium i magnez

Współcześnie aluminium uzyskuje się metodą elektrolizy w specjalnych wannach, w wysokiej temperaturze (do 950°C), przy czym uzyskuje sieje w stanie ciekłym, stopione. Stosunkowo niedawno aluminium cenione było bardzo wysoko. Były czasy, gdy stosowano je w jubilerstwie jako bardzo drogi i rzadki metal; pierścionek wykonany z aluminium był droższy od wykonanego ze złota. Aluminium to metal o srebrzystobiałej barwie, miękki, plastyczny, łatwo poddaje się obr&oacu...

Materiałoznawstwo cz2

Pod pojęciem czystych metali chemicy rozumieją takie substancje, jak np. żelazo, miedź, cynę, srebro itp. Uzyskanie idealnie czystych metali jest jednak wyjątkowo trudne. Otrzymanie np. żelaza wolnego od domieszki siarki i węgla nie jest praktycznie możliwe. Nawet najbardziej czyste żelazo zawiera tysięczne części węgla i siarki. W wytwarzaniu wyrobów artystycznych żelaza nie stosuje się ze względu na trudności jego uzyskania i wysoką cenę. Stosuje się natomiast jego stopy - ...

Ilość porad odpowiadających wyszukiwanej frazie: 11

Żelazo trójwartościowe

Obecne w roztworze żelazo trójwartościowe redukuje się przed miareczkowaniem do dwuwartościowego;  jako  reduktora używa  się roztworu chlorku cynawego. Reakcja redukcji przebiega według rów­nania: 2Fe3 + + Sn^+ 4- eCł" = 2Fe^ + + SnCle W wielu podręcznikach w równaniu tej reakcji nie uwzględnia się jonów chlorkowych i przedstawia się ją w następujący sposób: 2Fe^+ + Sn^+ = 2Fe^ + + ...

Żelazo

Analiza rud żelaza oraz produktów czarnej metalurgii nie wchodzi w zakres niniejszego podręcznika; w laboratoriach metalurgii nieże­laznej analizę taką przeprowadza się tylko w wyjątkowych przypad­kach, w których należy posługiwać się podręcznikiem A. M. Dymo­wa. Oznaczanie natomiast żelaza, występującego prawie zawsze w rudach metali nieżelaznych jako składnik skał płonnych, wykonuje się w labo­ratoriach metalurgii nieżelaznej bardzo często. Przy ozn...

wiadomości końcowe o molibdenie

Odważkę 0,10—0,50 g stapia się z nadtlenkiem lub wodorotlenkiem sodu. Dalszą część analizy aż do przeniesienia roztworu zasadowego do ikolby miarowej o pojemności 100 ml wykonuje się w podany uprzednio sposób. Otrzymany roztwór sączy się przez suchy sączek; przesącz zbiera się do suchej zlew:kii pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Przy nie­znanej zawartości molibdenu pobiera się z pierwszej porcji przesączu 10 ml w celu orienta...

Tlenki żelazowe

W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa proponują użycie do reduk­cji żelaza trójwartościowego soli ctiromawej. Reakcja redukcji przebiega według równania: Fe» + + Cr' + = Fe' + + Cr' + Przy tej metodzie tlenek żelazawy miareczkuje się roztworem soli ceru czterowartościowego lub soli wanadu pięciowartościowego w obec­ności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika. Redukcja soli żelazowej za pomocą chrom...

Redukcja kakoteliny

Metodę tę opracowali M. Ł. Kuczment i A. I. Gengrinowicz. Żelazo trójwartościowe miareczkuje się roztworem chlorku cynawego. Jako wskaźnika używa się kakoteliny, która przy nieznacznym nad­miarze odczynnika redukującego zabarwia roztwór na kolor fioletowy. Redukcja wskaźnika następuje dopiero po całkowitej redukcji żelaza, trójwartościowego. Do analizy należy użyć roztworu zakwaszonego kwasem solnym do stężenia 2 n. Miareczkowanie przeprowadza się na gorąco; nas z...

Odpady flotacyjne

Odważkę 0,10 g rudy lub 0,25 g odpadów flotacyjnych umieszcza się w żelaznym tyglu (średnica górna 25—32 mm, wysokość 27—35 mm). W przypadku występowania znacznej ilości siarki lub arsenu odważkę uprzednio wypraża się w piecu muflowym w temperaturze 600—650° w ciągu 20—30 mm. Po ostudzeniu próbki dodaje się 1—2 g (zależnie od wielkości odważki) wodorotlenku sodu, a następnie w celu usunięcia wilgoci og...

Oddzielanie wolframu id kasytretytu

Do grupy ,,b" należą metody oparte na redukcji sześciowartościo­wego wolframu do pięcio- lub trójwartościowego za pomocą metalicz­nego cynku lub amalgamatów różnych metali. Metody te nie zyskały dotychczas praktycznego zastosowania z różnych przyczyn; w niektó­rych przypadkach nie dają one właściwych wyników, w innych są zbyt skomplikowane do analiz seryjnych. Do grupy „b" należy również met...

Narzędzia kowalskie

W kowalstwie artystycznym- bardzo ważną rolę spełniają specjalne młotki do fakturowania oraz uwypuklania powierzchni. W celu wydłużenia pręta o określonym kształ­cie przekroju stosuje się specjalne foremniki. Foremnik składa się z dwóch części: dolną część stanowi tzw. spodek, górną — nadstawka. Uderzając młotkiem pobijakiem w górną część foremnika (nadstawkę), powo...

Metody oznaczania żelaza

Manganometryczna metoda oznaczania żelaza znana jest od dawna. Opiera się ona na utlenieniu żelaza dwuwartościowego do trójwarto­ściowego za pomocą nadmanganianu potasu. Reakcja utlenienia prze­biega według równania: 1 OFe='+ + 2Mn04- + 16H + = 1 OFe ^+ + 2Mn' + + 8HaO Przy metodzie tej nie używa się wskaźnika podczas miareczkowania ze względu na to, że już nieznaczny nadmiar nadmanganianu potasu zabarwia roztw&oacu...

Metoda chloramina

Metoda ta została opracowana przez B. N. Afanasjewa oraz A. W. Uralską. Chloramina (skrócona nazwa soli sodowej paratolueno-sulfonochloramidu) znalazła szerokie zastosowanie jako utleniacz w ana­lizie miareczkowej wielu związków organicznych. Normalny potencjał utleniająco-redukcyjny chloraminy w środowisku kwaśnym wynosi + 1,52 V, dzięki czemu powinna ona utleniać żelazo dwuwar­tościowe, gdyż potencjał utleniająco-redukcyjny układu Fe^+/Fe^+ wy­nosi + 0,77 V....

Badanie żelaza poszeczególnymi metodami

Sposób wykonania ozna­czeń żelaza w wielu substancjach, jak np. w popiołach węgli różnego pochodzenia, w krzemianach, minerałach itd. Wadę metody stanowi konieczność używania kosztownego, a przede wszystkim trującego odczynnika — azotanu rtęciawego. Ten ostatni brak nie jest oczywiście istotny dla laboratoriów, w których do ozna­czania żelaza stosuje się chlorek rtęciowy (sublimat).Do metod oznaczania żelaza opierających się na redukcji żelaza tr&...