kontaktWyniki wyszukiwania: balustrady
Ilość ogłoszeń odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4
Styl w ozdobnictwie
Styl ten opierał się na wprowadzeniu do zdobnictwa, poza elementami grecko-rzymskimi, elementów dekoracyjnych ze sztuki staroegip-skiej. Zastosowanie ulepszonej techniki do wykonywania ozdób w stylu empire oraz mistrzowskie wykonawstwo sprawiły, że styl ten wyróżnia się spośród innych. W okresie tym najczęściej stosowanym materiałem pozostał złocony brąz, który przeważnie stosowano do ozdób meblowych. Najpiękniejsze dzieła szt...
Rokoko we Francji
We Francji w okresie baroku za panowania króla Ludwika XIV powstał odmienny styl tzw. styl Ludwika XIV.
Nazywano go również „barokiem francuskim", który w odróżnieniu od „baroku niemieckiego" cechuje się większym umiarkowaniem w stosunku elementów zdobniczych.
W drugiej połowie XVII w. wyroby metaloplastyczne wykonywano z brązu, w późniejszych latach stosowano bogate złocen...
Metaloplastyka współczesna
Na początku XX w., jeszcze w czasie panowania secesji, na nowo rozwija się sztuka wykonywania przedmiotów artystycznych z brązu.
Na Węgrzech wśród twórców tego okresu na specjalnie wyróżnienie zasługuje złotnik węgierski O. FUlop, który wykonał z brązu wiele pięknych pomników oraz innych przedmiotów artystycznych z metalu.
W drugiej połowie obecnego stulecia Vilt Tibor, rzeźbiarz i złotnik węgie...
Materiałoznastwo
Stal do celów kowalstwa artystycznego powinna mieć określony kształt i wielkość. Na rynek dostarcza się ją w formie walcowanych na gorąco lub kutych kęsów, prętów, kształ. Materiałem najczęściej stosowanym w kowalstwie artystycznym jest miękka stal, którą można spawać, zginać na zimno oraz rozklepywać. Najlepiej do tego celu nadają się stale konstrukcyjne węglowe oznakowane w PN-72/ /H-84020: StO, Stl, St2, St3, St4, St5, St6, St7, kroj...
Ilość aktualności odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4
Zielonkawy kolor roztworu
Jeżeli pirofosforan sodu dodano w sposób zgodny z przepisem, to otrzymany osad jest drobnokrystaliczny, wolno osiada, wewnętrzne zaś ścianki cylindra po opadnięciu osadu są zupełnie przezroczyste. Osad gruby, serowaty, szybko opadający na dno, niekiedy przylegający do ścianek cylindra świadczy, o niewłaściwie dodanym nadmiarze pirofosforanu sodu.
Zawartość kobaltu w roztworze oznacza się porównując go z roztworami porównawczymi przyrządzonym...
Zawartość miedzi w próbce
Przy wysokiej zawartości miedzi w próbce (10—20% i więcej) większą jej część należy wydzie,lić — najlepiej przez elektrolizę — z roztworu zakwaszonego kwasem siarkowym. Elektrolizy nie powinno się prowadzić aż do całkowitego wydzielenia miedzi; roztwór powinien pozostać jasnoniebieski. Niecałkowite strącenie miedzi zapobiega strąceniu się molibdenu. Bizmut tworzy z tiomocznikiem barwny związek; jeżeli ilość tego pierw...
Zarysowanie uzyskanych metali
Aby umożliwić zastosowanie tej metody przy kolorymetrycznym oznaczaniu wolframu, J. A. Czernichów i R. S. Tramm zaproponowali, aby do roztworu porównawczego zamiast wolframianu sodu dodawać roztwór o określonej zawartości wcześniej utworzonego kompleksu rodanowo-wolframowego.
Przy rozcieńczaniu tego roztworu wodą lub kwasem solnym kompleks rozkłada się. Z tego względu roztwór porównawczy powinien zawierać chlorek cynawy, rodanek or...
Wytrzymałość metali
Aby
dokładnie określić i
zmierzyć wytrzymałość metalu lub stopu umieszcza się jego próbkę
w specjalnym urządzeniu rozrywającym, które stopniowo
zwiększając siłę, rozciąga próbkę aż do jej rozerwania.
Największe naprężenie, które może wytrzymać próbka
nie rozrywając się, nazywamy granicą wytrzymałości danego
metalu lub wytrzymałością na rozciąganie.
Sprężystość
- jest to właściwość metalu do przyjmowania pierw...
Wykształcenie się sztuki greckiej
W V-IV. w. p.n.e. wykształciła się klasyczna sztuka grecka.
Powstały w tym okresie arcydzieła sztuki architektonicznej, piękne pomniki, jak też nie przemijającej wartości dzieła sztuki metaloplastycznej, wykonywane z reguły w brązie. Początkowo przedmioty z brązu wytwarzano techniką młotkowania. Uwypuklane wzory ozdabiano dodatkowo grawerowaniem. W późniejszych czasach dużą rolę odgrywało odl...
Wykonywanie elementów dekoracyjnych
Hnie, jak i fakturowana powierzchnia stanowią dodatkowe elementy dekoracyjne. Do wykuwania wgłębnych linii służą przecinaki kowalskie o stępionych ostrzach, natomiast do fakturowania używa się specjalnych młotków.
Po wykonaniu poszczególnych części wyrobu kowalskiego, łączy się je ze sobą, stosując połączenie rozłączne lub połączenie nierozłączne.
Połączenia rozłączne są to najczęściej złącza Śrubowe. Połączenia nierozł...
Wykonanie oznaczenia
o ostudzenu dolewa się około 15—20 ml wody spłukując nią ścianki zlewki, zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym i gotuje roztwór przez kilka minut.
Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, studzi do temperatury pokojowej, kolbę dopnia do kreski wodą i dokładnie miesza.
Po opadnięciu osadu z przezroczystego roztworu pobiera się 5—10 ml do cylindra kolorymetrycznego, dolewa 7 ml rozcieńczonego kwasu siark...
Wykazywanie braku nadtlenku sodu
Odważkę 0,1—0,5 g umieszcza się w żelaznym tyglu, do którego uprzednio nasypano 1 g nadtlenku sodu, miesza drutem żelaznym, który następnie dokładnie oczyszcza się łopatką, i dodaje dokładnie 1 lub 2 g (zależnie od wielkości odważki) nadtlenku sodu. Część nadtlenku można zastąpić wodorotlenkiem sodu.
Wodorotlenek lub nadtlenek sodu należy stosować w ściśle określonych ilościach, ponieważ nadmiar zasad powoduje nagromadzenie się siarcz...
Właściwości metali i stopów
Barwa
i połysk. Te
dwie właściwości to podstawowe cechy, decydujące o estetycznych
walorach metalu, a więc niezwykle istotne dla artysty.
Każdy
metal lub stop cechuje się szczególną, tylko jemu właściwą
barwą. Jednakże większość z nich ma jednostajną gamę
szarawobiałych, srebrzystych
odcieni, bardziej ciepłych
lub chłodnych. Wyjątek stanowią dwa metale: złoto, mające
intensywnie żółtą barwę i miedź, o barwie
pomarańczowoczerwonej. Dodatek...
Stapianie próbki z wodorotlenkiem sodu lub mieszaniną wodorotlenku i nadtlenku sodu
Zaletą tej metody jest to, że po wyługowaniu stopu molibden przechodzi do roztworu w postaci molibdenianu sodu, natomiast metale przeszkadzające — żelazo, miedź, bizmut i inne pozostają w nierozpuszczalnej pozostałości i nie utrudniają oznaczania molibdenu. Do roztworu przechodzi kwas krzemowy w postaci krzemianu sodu oraz ołów w postaci ołowinu, które w większej ilości (kwas krzemowy powyżej 20—25%, ołójw powyżej 2V mogą się strącić przy zakwaszan...
Sporządzanie skali roztworów porównawczych z macierzystego roztworu soli molibdenu oraz z tiomocznika
Po oziębieniu dodaje się 10 ml wody, gotuje roztwór przez kilka minut, studzi do temperatury pokojowej i odstawia na 1—2 godz.; strącający się krystaliczny osad siarczanu sodu nie przeszkadza daliszej analizie. Osad kwasu krzemowego oraz siarczanu ołowiu odsącza się przez tampon z masy filtracyjnej z bibuły do sączenia i przesącz zbiera się do cylindra kolorymetrycznego. Osad przemywa się 3—4-krotnie gorącą wodą (przy znacznej zawartości ołowiu — zimną) lekko zakwa&...
Sporządzanie skali roztworów porównawczych soli molibdenu
W żelaznym tyglu stapia się nadtlenek i wodorotlenek .sodu w ilości 4-krotnie większej niż użyta do stopienia odważki.
Stop (ługuje się za pomocą 100 ml wody; roztwór gotuje się przez 10—15 min., aby rozłożyć nadtlenek sodu, oziębia, przenosi do kolby miarowej o pojemności 200 ml, dopełnia wodą do kreski i miesza.
Do 5—6 cylindrów kOilorymetrycznych nalewa się określone ilości roztworu, takie jak przy analizie próbek. Do każdeg...
Spiekanie próbki z mieszaniną tlenku cynku i bezwodnego węglanu sodu
Jest to metoda powolna, jednak w pewnych przypadkach najdogodniejsza, np. przy dużej zawartości kwasu krzemowego, ołowiu, cynku oraz irmych metali, jak również przy niskiej zawartości mo,Ubdenu. Po wyługowaniu spieku wodą główna część kwasu krzemowego stanowi nierozpuszczalną w wodzie pozostałość występującą w postaci krzemianu (cynku, metale zaś — w postaci węglanów. Spiekanie prowadzi .się podobnie jak przy oznaczaniu molibdenu w koncentratacłi szelitowych....
Roztwór-mieszana kilku substancji
Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, studzi, kolbę dopełnia do kreski wodą i skłóca. Po opadnięciu osadu roztwór sączy się przez suctiy sączek; pierwsze porcje przesączu odrzuca się, po czym pobiera z niego 5—10 m,l i przenosi do cylindra kolorymetrycznego o pojemności 50 ml.
Do roztworu dodaje się niewielkimi porcjalmi rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:2) aż do słabokwaśne-go odczynu wobec lakmusu a następn...
Rozkładanie próbek
Rozłożenie próbki oraz przyrządzenie roztworu do oznaczenia kolorymetrycznego prowadzi się w taki sam sposób jak przy kolorymetrycznym oznaczaniu wolframu z użyciem chlorku cynawego jako czynnika redukującego.
Po 1—1,5 godz. od chwili dodania chlorku cynawego porównuje się intensywność barwy roztworu badanego z intensywnością barwy roztworu porównawczego, który przyrządza się w następujący sposób.
Do cylindra o ...
Przeszkody przy miareczkowaniu
Miareczkowaniu
przeszkadza, natomiast obecność dwuwartościowego żeJaza i
trójwartościowego arsenu oraz większa ilość
trójwartościowego żelaza wskutek adsorpcji kobaltu przez
osad wodorotlenku żelazowego. Dlatego też żelazo należy
przeprowadzić w związek zespolony, który nie strąca się amoniakiem.
Do
tego celu używa się kwasu cytrynowego. Związek kwasu cytrynowego
z żelazem ułatwia ut...
Projektowanie bram - balustrady metalowe
Wśród
zabytków sztuki użytkowej, które przetrwały do czasów
nam współczesnych, znaczące miejsce zajmują przedmioty
metalowe. Proces wytwarzania artystycznych przedmiotów
użytkowych z metalu, składa się współcześnie jakby z
trzech oddzielnych, choć ściśle ze sobą związanych etapó...
Projektowanie - balustrady metalowe
Doskonała
znajomość, „czucie" materiału i dokładnie przemyślany
wybór sposobu jego obróbki to zalążek sukcesów
twórczych artysty-projektanta. Za przykład głębokiego
poznania właściwości materiałów i sposobów ich
obróbki może służyć dawna twórczość ludowa, która
nig y me skazała ani nie gwałciła naturalnych cech dekoracyjnych
atenału ale wprost przeciwnie - troskliwie chroniła właściwy dla
nego materiału wyraz plast...
Profesjonalny montaż bram
Ustalono
również, że przy niskim stężeniu rodanku alkalicznego w
roztworze (około 0,5-proc) następuje odbarwienie rodanku żelaza
przy stosunku pirofosforanu do żelaza wynoszącym 5:1 lub 6:1.
Pozwala to na stosowanie powyższej metody do analizy produktów,
w których zawartość żelaza nie jest znana i waha się w
szerokich granicach.
Aby
ustalić, ile należy użyć pirofosforanu sodu, postępuje się w
następujący sposó...
Potencometryczne oznaczenia kobaltu
Reakcja przebiega zgodnie z równaniem:
MnOT + 4Mn+ 8H+ = 5Mn^+ + m^O
Reakcja przebiega ilościowo tylko w obecności fluorków, które wiążą trójwariościowy mangan w trwały związek kompleksowy. Wyżej wymienione autorki ustaliły, że najbardziej ce,lowe jest stosowanie obojętnego fluorku amonowego; tworzy on z trójwartościowym manganem związek łatwiej rozpuszczalny niż odpowiednie poł...
porównywanie roztworów
Roztwór A. 0,10 g metahcznego molibdenu rozpuszcza się w kolbie stożkowej o pojemności 100—150 ml w 10 ml rozcieńczonego kwasu azotowego (1:1). Do roztworu dodaje się 20 ml rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:1) i odparowuje aż do wydzielenia się dymów bezwodnika siarkowego. Po ostudzeniu dodaje się 5—6 ml wody i powtarza odparowanie. Następnie dodaje się 100—200 ml 7-proc. roztworu (obj.) kwasu siarkowego, przenosi roztwó...
Pirofosforanowa odmiana metody rodankowej
W
metodzie tej, opracowanej przez W. M. Zwienigorodską, żelazo
wiąże się pirofosforanom sodu w związek kompleksowy nie reagujący
z rodankami.
Nadmiar
pirofosforanu sodu jest szkodliwy, ponieważ związaniu ulega również
częściowo koba,lt, wskutek czego otrzymuje się niskie wyniki
oznaczania tego pierwiastka. Dokładnych wyników analizy nie
można też osiągnąć, jeżeli ilość dodanego pirofosforanu sodu
nie jest wyarcza...
Oznaczenie manganu
Odważkę
0,15-1,00 g, w której zawartość manganu nie powinna
przekraczać 0,10 g, umieszcza się w kolbie stożkowej o
pojemności 200-250 ml i ogrzewa z 10-20 ml kwasu solnego o
ciężarze właściwym 1,19 w ciągu 5-10 min. Dodaje się kilka
mililitrów kwasu azotowego i stęża roztwór aż
do uzyskania gęstej konsystencji. '
Wydzielone
sole rozpuszcza się w wodzie zakwaszonej kilkoma mi-lilitrami kwasu
so,lnego.
...
Oznaczenie kobaltu
Po zmiareczkowaniu manganu dodaje się do roztworu 12 g chlorku amonowego i miesza aż do rozpuszczenia.
Do drugiej z,lewki„ o pojemności 400 ml, nalewa się 100—110 ml 25-4proc. roztworu amoniaku, do którego dodaje się 1,5 g cytrynianu sodowego lub amonowego oraz z biurety roztworu 0,10 lub 0,05 n żelazicyjanku potasu w ilości stechiometrycznie większej niż wynosi przypuszczalna zawartość kobaltu.
Do przyrządzonego w ten sposó...
Ozdoby wewnątrz mieszkań
W końcu przylu-towuje się trzy nóżki.
Po przeprowadzeniu lutowania następuje obróbka końcowa całego kufia.
Przy wykonywaniu większej liczby kufli, wzory zdobiące dolną część powierzchni bocznej wykonuje się tłoczeniem, natomiast wzory znajdujące się w górnej części powierzchni bocznej 7 wyciska się maszynowo za pomocą wałków z odpowiednio wygrawerowanymi wzorami. S...
Ozdobne puchary do piwa
W wywiniętych krawędziach wykonuje się otwory, w celu umieszczenia w nich nitów łączących część środkową i górną z talerzykiem. Po wykonaniu rurki, wypełnia się ją masą cyzelerską i uwypukla spiralny wzór. Po zagięciu rączki, znajdującej się w górnej części świecznika, wlutowuje się nasadkę do świecy. Następnie łączy się poszczególne części balustrady nitami. Koń...
Ołów i cyna
Ołów
jest kolejnym metalem
znanym już w starożytności. Znali go Egipcjanie, Fenicjanie, Grecy
i inne narody. Można go łatwo wydzielić z jego związków a
równocześnie jest dość powszechny w przyrodzie. W postaci
samorodków znajdywany jest rzadko. Główną rudą z
której uzyskuje się ołów jest błyszcz ołowiu,
galena, galenit - związek siarki z ołowiem. Na
świeżo wykonanym
przekroju ołów ma barwę niebieskawoszarą. na powi...
Odprężanie i normalizacja
Podczas
obróbki
mechanicznej, obrabiany metal ulega lokalnym odkształceniom,
część - ściskaniu, podczas gdy inne części rozciąganiu,
wyginaniu itp. Prowadzi to do wywołania wewnątrz metalu procesów
zmieniających ich budowę krystaliczną - przemieszczania atomów
wewnątrz kryształów a nawet przeskok atomów z jednego
kryształu do drugiego a w konsekwencji do wywołania w wyrobie
metalowym - naprężeń wewnętrznych. Aby
odbudować
(zrekonstruować) struktu...
Odmiana metody rodankowej związana z użyciem fluorków
Odważkę
0,5-1,0 g rozkłada się w uprzednio opisany sposób. Suchą
pozostałość po odparowaniu z kwasem solnym zwilża się 2 ml kwasu
solnego, dolewa 10-20 m wody i ogrzewa aż do rozpuszczenia się
soli, przy czym zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym. Do
otrzymanego roztworu dodaje się około 0,3 g rodanku amonowego,
a następnie fluorku amonowego aż do zaniku zabarwienia rodanku
żelazowego. W obecności miedzi roztwór przyjmuje odcień...
Ochrona wyrobów
Metody
ochrony wyrobów
artystycznych przed korozją
Corocznie
ulega zniszczeniu na skutek korozji ogromna ilość
metalu (do 40%). Korozja powoduje ogromne straty również w
wyrobach artystycznych, a szczególnie w detalach
architektonicznych wykonanych z metalu.
Istnieje
wiele metod zapobiegania korozji. Ogromne znaczenie ma walka z
korozją przy ochronie i
konserwacji dzieł sztuki - posągów, płaskorzeźb, ozdób
...
Nazwa kationitów obejmujmowane sią substancje
Do oznaczania znacznych ilości molibdenu stosuje się dwie metody: wagową, polegającą na strącaniu tego pierwiastka w postaci molibdenianu ołowiu, oraz objętościową, polegającą na redukcji cynkiem i miareczkowaniu nadmanganianem potasu. Spośród wszystkich opisanych w literaturze metod kolorymetrycznych oznaczania molibdenu w codziennej praktyce laboratoryjnej przyjęła się metoda rodankowa stosowana w dwóch odmianach: z użyciem tiomocznika lub chlorku cyna...
Najwyższe tlenki molibdenu
Jako pierwiastek szóstej grupy uldadu okresowego molibden w swoim najwyższym tlenku — trójtlenku, MoOs występuje jako sześciowartościowy, jednak w wielu innych związkach, w zależności od wajrunków powstawania, jako pierwiastek pięcio-, cztero- i trójwartościowy.
Na redukcji molibdenu oraz następnym jego utlenieniu opiera się kilka odmian oksydymetrycznych metod oznaczania molibdenu.
Do analizy używa się bądź roztw...
Najważniejsze właściwości niektórych związków molitadenianu
Molibden — jest to metal twardy, kowalny, barwy białej; jego ciężar właściwy zależnie od sposobu obróbki wynosi 9,01—10,3; temperatura topnienia około 2600.
Molibden stosuje się głównie do przyrządzania wysokogatunkowych stali stopowych, które, jak wiadomo, odgrywają poważną rolę w gospodarce narodowej. Wchodzi on również w skład kwasoodpornych stopów. Niektóre stopy molibdenu z wolframem wykazują t...
Molitadenian wapnia
Powełit CaMoOi. Molitadenian wapnia. Jest to żółty minerał izomorficzny z szelitem CaW04 oraz wułfenitem PbMoOi; często występuje z domieszlcą szelitu.
Utlenione minerały mo,Ubdenu rozpuszczają się zarówno w Itwasie azotowym, jak i w solnym.
Ze względu na rodzaj rudy i zawartość molibdenu rozróżnia się trzy grupy rud przemysłowych:
Właściwe rady molibdenowe. Do tej grupy należą kwarcowe rudy...
Molibiden
Minerały molibdenowe ze względu na skład chemiczny dzielą się na siarczkowe i utlenione.
Głównym minerałem molibdenowym jest molibdenit.
Molibdenu M0S2. Jest to minerał o barwie szaroczarnej złożony z miękkich i elastycznych, trudnych do zmielenia łusek przypominających grafit. Molibdenit można łatwo odróżnić od grafitu na podstawie jego zachowania się w czasie prażenia. Przy prażeniu molibdenitu na powietrzu siarka spala się na dwutlenek siarki,...
Miareczkowanie odczynników o tym samym stężęniu
Jak wiadomo, metoda miareczkowania kolorymetrycznego polega na tym, że do roztworu porównawczego, tj. zawierającego odczynniki w takim samym stężeniu jak badany roztwór, dodaje się z mikrobiurety w niewielkich ilościach roztworu oznaczanego składnika, dopóki intensywność zabarwienia roztworu porównawczego nie zrówna się z intensywnością roztworu badanego. Tę najszybszą i najodpowiedniejszą metodę ...
Metody wyznaczania molibdenu
W metodzie tej kwas molibdenowy strąca się octanem ołowiu w postaci molibdenianu ołowiu PbMoOj o wyglądzie krystalicznego jasno-żółtego proszku. Mo,libdenian ołowiu jest rozpuszczalny w kwasie azotowym i solnym, nie rozpuszcza się natomiast w kwasie octowym. Na reakcji strącania się tego osadu opiera isię szeroko rozpowszechniona molibdeniancwa metoda oznaczania ołowiu.
Wagowe oznaczanie molibdenu opiera się na wspomnianym wyżej strącaniu go w pos...
Metody oznaczania molibdenu
Metodę oznaczania molibdenu opartą na zastosowaniu dwuwartościowego chromu opracowali W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa. W metodzie tej- molibden sześciowartościowy redukuje się za pomocą dwuwartościowego chromu do postaci pięciowartościowej trwałej na powietrzu. Zredukowany molibden miareczkuje się 0,002 n roztworem wanadynianu amonowego w obecności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika.
Nadmiar Cr2+ utlenia się w powietrzu do Cr+, którego obecność nie ...
Metody podwyzszanie odczynników
Rodankowy kompleks molibdenu pięciowartościowego ekstrahuje się z wodnego roztworu różnymi organicznymi rozpuszczalnikami, jak np. eterem, alkoholem butylowym i innymi. Metody opracowane w ostatnich latach pozwalają jednak na kolorytnetryczne oznaczanie molibdenu w roztworze wodnym bez użycia roizpnszczalników organicznych, co przy analizach seryjnych stanowi dużą zaletę z punktu widzenia ochrony pracy oraz oszczędności odczynników.
...
Metoda odznaczania wolframu
Metoda ta nadaje się, jak już wsponiniano, do oznaczania wolframu, jeżeii jego zawartość w próbce wynosi od kilku setnych do 5Vw,
Kolorymetryczne oznaczanie wolframu opiera się na tworzeniu barwnego związku zespolonego wolframu pięciowartościowego z rodankiem potasowym lub amonowym.
Do redukcji wolframu sześciowartościowego na pięciowartościowy używano przez dłuższy czas chlorku cynawego. Odczynnik ten nie jest jednak odpowiedni do tego- celu.
...
Metoda ekstrakcji
Dokładność metody można zwiększyć, jeżeli warstwę rozpuszczal-[inika organicznego przeniesie się za pomocą lejka rozdzielczego do ['probówki % płaskim dnem o średnicy około 15 mm i obserwuje zabarwienie z góry przez całą warstwę cieczy.
Metoda ekstrakcji kompleksowego związku molibdenowo-rodankowego nadaje się do oznaczania próbek o niskiej zawartości molibdenu.
Przy wysokiej zawartości kwasu krzemowego (20—30%) lub ołowiu (2% odmie...
Kwas molibdenowy
Kwas molibdenowy tworzy heteropolikwasy z kwasami krzemowym, fosforowym oraz arsenowym — a mianowicie krzemomolitadenowy, fosforowo-molibdenowy oraz arsenowo-molibdenowy. Na reakcji tworzenia tych polikwasów o charakterystycznym żółtym zabarwieniu zmieniającym się na niebieskie pod działaniem czynników redukujących oparte są metody kolorymetrycznego oznaczania krzeimu, fosforu i arsenu w różnych substancjach.
Kwas k...
Korozja dekoracyjnych przedmiotów użytkowych
Słowo
korozja pochodzi od łacińskiego corrodere - rozpadać się,
ulegać zniszczeniu i oznacza rozpad metali. Jest to proces złożony
i jeszcze do końca nie wyjaśniony. Na przykład dach na gmachu
angielskiego Parlamentu pokryto uralskim żelazem w 1820 r.; od
tamtego czasu ani razu nie pokrywano go na nowo, nie remontowano i
nawet nie malowano farbą, ponieważ na lśniących, żelaznych
blachach nie ma śladu rdzy.
Rozróżnia
się dwa typy korozji: chemiczną i elektrochemiczną...
Jednoczesne oznaczanie manganu i kobaltu
Metoda potencjometryczna opiera się na utlenieniu żelazicyjankiem potasu w roztworze amoniakalnym kobaltu dwuwartościowego do trójwartościowego.
Reakcja przebiega według schematu;
Co^+ + [Fe(CN)el*—>Co='+ + [Fe(CN)J
Koniec reakcji określa się potencjometrycznie.
Trójwartościowy kobalt tworzy z amoniakiem kompleksowy kation, który zabajrwia roztwór na kolor czerwonobrunatny....
Fotolorymetr
Jeżeli używa się fotokolorymetr u, pomiar absorpcji światła należy prowadzić w tych samych warunkach oraz po uływie takiego samego okresu czasu, jak: przy sporządzaniu krzywej kalibracji.
Do metali, których obecność przeszkadza w kolorymetrycznym oznaczaniu molibdenu tą metodą, inależy przede wszystkim zaliczyć miedź; pierwiastek ten w każdym stężeniu strąca się w postaci rodanku miedzi. Dlatego też miedź należy uprzednio usunąć za pomocą elektrolizy.
...
Dodawanie roztworów do wszystkich cylindrów
Następnie
do wszystkich cylindrów dodaje się po 1 g rodanku potasu,
wody destylowanej do objętości 10 ml, acetonu do objętości 20 ml
i dobrze miesza.
Skala
nadaje się do użytku w ciągu 1-2, a praktycznie nawet i więcej
miesięcy aż do zmiany barwy roztworu (zblednięcie, zzielenienie).
Większą trwałość skali uzyskuje się przez zastąpienie rodanku
amonowego rodankiem potasowym lub sodowym.
...
Czynniki redukujące molibden
Metoda ta opiera się na tworzeniu barwnego związku kompleksowego pięciowartościowego molibdenu z rodankami.
Do redukcji molibdenu sześciowartościowego na pięciowartościowy stosuje się słabe czynniki redukujące, jak np. chlorek cynawy, jodek potasu lub tiomocznik; proponowano również użyć do tego celu acetonu.
Silniejsze czynniki redukujące, jak np. amalgamat cynku, redukują molibden sześciowartościowy do trójwartościowego. Co do...
Chromian amonowy
Chromian amonowy (NH4)2Cr04 w roztworze; 0,5 g soli rozpuszcza się w 400—500 ml wody, dolewa się 100 ml stężonego amoniaku (o c. wł. 0,91) i rozcieńcza wodą do 1 1.
Chlorek rozeokobaltowy [Co(NH3)5' H2O] CU; 12 g chlorku kobaltu rozpuszcza się w 100 ml wody. Następnie dodaje się 100 m,l stężonego amoniaku i miesza. Kolbę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym i pozostawia przez 8 godz. w temp. 50—60"^ Roztwór miesza się od ...
Aluminium i magnez
Współcześnie
aluminium uzyskuje się metodą elektrolizy w specjalnych wannach, w
wysokiej temperaturze (do 950°C), przy czym uzyskuje sieje w
stanie ciekłym, stopione. Stosunkowo niedawno aluminium cenione było
bardzo wysoko. Były czasy, gdy stosowano je w jubilerstwie jako
bardzo drogi i rzadki metal; pierścionek wykonany z aluminium był
droższy od wykonanego ze złota.
Aluminium
to metal o srebrzystobiałej
barwie, miękki, plastyczny, łatwo poddaje się obr&oacu...
Materiałoznawstwo cz2
Pod
pojęciem czystych metali
chemicy rozumieją takie substancje, jak np. żelazo, miedź, cynę,
srebro itp. Uzyskanie idealnie czystych metali jest jednak wyjątkowo
trudne. Otrzymanie np. żelaza wolnego od domieszki siarki i węgla
nie jest praktycznie możliwe. Nawet najbardziej czyste żelazo
zawiera tysięczne części węgla i siarki. W wytwarzaniu wyrobów
artystycznych żelaza nie stosuje się ze względu na trudności jego
uzyskania i wysoką cenę. Stosuje się natomiast jego stopy - ...
Ilość porad odpowiadających wyszukiwanej frazie: 24
Żelazo trójwartościowe
Obecne w roztworze żelazo trójwartościowe redukuje się przed miareczkowaniem do dwuwartościowego; jako reduktora używa się roztworu chlorku cynawego. Reakcja redukcji przebiega według równania:
2Fe3 + + Sn^+ 4- eCł" = 2Fe^ + + SnCle
W wielu podręcznikach w równaniu tej reakcji nie uwzględnia się jonów chlorkowych i przedstawia się ją w następujący sposób:
2Fe^+ + Sn^+ = 2Fe^ + + ...
Wyroby z brązu
W Pompeji do ozdabiania mebli stosowano blachy z brązu pokryte plastycznymi wzorami.
Meble ówczesne były nie tylko pokrywane ozdobami z brązu, lecz również wykonywane całkowicie z brązu. Spośród przedmiotów z tego okresu najwspanialsze są meble z brązu znajdujące się w pompejańskiej świątyni Izis.
Przepiękne świeczniki oraz podstawy pod lampy, pochodzące również z tego okresu, znajdują się w neapoli...
Wolfram
Pod względem przemysłowym najważniejszymi minerałami wolframu są wolframiany różnych metali.
Ferberył FbWOą. Wolframian żelazawy; zawiera często pewną ilość wolframianu manganu.
Hibneryl MnW04. Wolframian manganu często zmieszany z niewielką ilością wolframianu żelaza.
Woliramit (Fe, Mn)W04. Najczęściej spotykana kasza izomorficzna mieszanina ferberytu i hibnerytu; zawiera od 20 do 80''/o wolframianu żela...
wiadomości końcowe o molibdenie
Odważkę 0,10—0,50 g stapia się z nadtlenkiem lub wodorotlenkiem sodu. Dalszą część analizy aż do przeniesienia roztworu zasadowego do ikolby miarowej o pojemności 100 ml wykonuje się w podany uprzednio sposób.
Otrzymany roztwór sączy się przez suchy sączek; przesącz zbiera się do suchej zlew:kii pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Przy nieznanej zawartości molibdenu pobiera się z pierwszej porcji przesączu 10 ml w celu orienta...
Warunki niezbędne do szybkiego rozłożenia próbki
Niezbędnym warunkiem szybkiego rozłożenia próbki tylko kwasem solnym jest rozdrobnienie jej do wielkości ziarn odpowiadającej 300—350 mesz (w czasie rozcierania próbki nie powinno się w palcach odczuwać chropowatości)
Odczynniki:
Kwas solny, c. wł. 1,19.
Wodorotlenek sodowy, roztwór 2-proc.
Rodanek amonowy, roztwór 50-proc.
Ch.lorek cynawy, roztwór 10-proc. w kwasie solnym ...
Uzyskiwanie intensywnych barw
Z danych Ł. B. Ginzburg wynika, że najintensywniejszą barwę uzyskuje się przy 50-proc. zawartości (obj.) kwasu solnego; przy mniejszym stężeniu kwasu intensywność zabarwienia silnie spada.
Stężenie chlorku cynawego w zakresie 1—5Vo nie wpływa na intensywność barwy; optymalne stężenie tego odczynnika wynosi 5Vo. Według dar.ycla R. G. Lebowej obecność arsenu, molibdenu, rtęci, wanadu i cliromu przeszkadza w oznaczaniu wolframu tą metodą.
Obecność...
Trójwymiarowy tytan
Według F. A. Ferianczicza i Ł. B. Ginzburg przy stosowaniu trójwartościowego tytanu barwa roztworu Itompleksowego związku wolframu stosuje sią do prawa Lamberta — Beera w szerszym zakresie stężeń niż przy użyciu chlorku cynawego, a mianowicie 0,05—0,60 mg zamiast 0,02—0,(20 mg w 50 ml roztworu.
Stosowanie tytanu trójwartościowego pozwala zmieniać kwasofwość roztworu w szerokich granicach, od 50 do 25Vo (obj.) kwasu solnego.
N...
Tlenki żelazowe
W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa proponują użycie do redukcji żelaza trójwartościowego soli ctiromawej. Reakcja redukcji przebiega według równania:
Fe» + + Cr' + = Fe' + + Cr' +
Przy tej metodzie tlenek żelazawy miareczkuje się roztworem soli ceru czterowartościowego lub soli wanadu pięciowartościowego w obecności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika.
Redukcja soli żelazowej za pomocą chrom...
Strącanie wolframu
Metoda polega na strącaniu wolframianu rtęciawego HgsWOi z roztworu kwasu woilframowego w rozcieńczonym kwasie azotowym za pomocą azotanu rtęciawego. Strącony w ten sposób osad można użyć do wagowego oznaczenia wolframu.Według danych Hiilebranda i Lundella [27, str. 591] metale II grupy analitycznej można oddzielić od wolframu przez strącenie ich siarkowodorem w środowisku kwaśnym w obecności kwasu winowego lub szczawiowego, które utrzymują wolfram w rc^tworze. Bez ...
Stapianie próbek
Przy stapianiu próbki z wodorotlenkiem sodowym nie można brać odważki większej niż 0,50 g, ponieważ substancje te zawierają dość znaczną ilość kwasu krzemowego, który może się strącić po zakwaszeniu roztworu kwasem soltiym. Ponadto stosowanie większej odważki wymaga odpowiednio większej ilości wodorotlenku sodowego do stapiania. Podczas zobojętniania wodorotlenku kwasem objętość roztworu staje się tak wielka, że do dalszej analizy trzeba pobrać tylko jego część,...
Ośrodki sztuki romańskiej
Największym ośrodkiem romańskiej sztuki metaloplastycznej w Niemczech było Hildesheim.
Pochodzące z tej miejscowości słynne odrzwia z brązu do świątyń chrześcijańskich pod względem stylu odbiegały od zdobnictwa stosowanego dotychczas. Zamiast grawerowania i uwypuklania zastosowano bardzo plastyczne zdobnictwo obrazowe. Ten rodzaj zdobnictwa w późniejszym okresie stosowano ...
Odpady flotacyjne
Odważkę 0,10 g rudy lub 0,25 g odpadów flotacyjnych umieszcza się w żelaznym tyglu (średnica górna 25—32 mm, wysokość 27—35 mm). W przypadku występowania znacznej ilości siarki lub arsenu odważkę uprzednio wypraża się w piecu muflowym w temperaturze 600—650° w ciągu 20—30 mm.
Po ostudzeniu próbki dodaje się 1—2 g (zależnie od wielkości odważki) wodorotlenku sodu, a następnie w celu usunięcia wilgoci og...
Oddzielanie wolframu id kasytretytu
Do grupy ,,b" należą metody oparte na redukcji sześciowartościowego wolframu do pięcio- lub trójwartościowego za pomocą metalicznego cynku lub amalgamatów różnych metali. Metody te nie zyskały dotychczas praktycznego zastosowania z różnych przyczyn; w niektórych przypadkach nie dają one właściwych wyników, w innych są zbyt skomplikowane do analiz seryjnych.
Do grupy „b" należy również met...
Obróbka materiałów
Do większych prac kowalskich zatrudnia się jednocześnie kilka osób, z których każda wykonuje inną czynność, np.: podgrzewanie, prowadzenie narzędzia kowalskiego w czasie kucia lub uderzania młotkiem.
Najprostszymi operacjami kowalskimi są: wydłużanie i spęczanie. Wydłużanie polega na zmniejszaniu przekroju poprzecznego obrabianego materiału, przy jednoczesnym zwiększaniu jego długości. W tym celu rozgrzewa...
Objętościowe metody oznaczania wolframu
Istnieje kilka odmian objętościowego oznaczania wolframu:
a) metody oparte na reakcjach strącania;
b) metody oparte na reakcjach utleniająco-redukcyjnych (oksydy-metria);
c) metoda acydymetryczna, według której kwas wolframowy rozpuszcza się w jakimkolwiek wodorotlenku, następnie zaś oznacza nadmiar zasady.
Przykładem metod zaliczanych do grupy ,,a" może być strąc...
Obecność antymonu
Obecność antymonu jest niedopuszczalna. Przy analizie próbek zawierających antymon do redukcji wolframu należy używać chlorku cynawego.
Odczynniki
Kwas siarkowy rozcieńczony 1:4.
Kwas siarkowy, roztwór 5-proc.
Kwas solny rozcieńczony 2:1.
Wodorotlenek sodowy, roztwory 2-proc oraz 20-proc.
Nadtlenek sodu lub perhydrol.
Metaliczny cynk, cienkie wiórki długości 2—3 mm.
...
Narzędzia kowalskie
W kowalstwie artystycznym- bardzo ważną rolę spełniają specjalne młotki do fakturowania oraz uwypuklania powierzchni.
W celu wydłużenia pręta o określonym kształcie przekroju stosuje się specjalne foremniki. Foremnik składa się z dwóch części: dolną część stanowi tzw. spodek, górną — nadstawka. Uderzając młotkiem pobijakiem w górną część foremnika (nadstawkę), powo...
Metoda chloramina
Metoda ta została opracowana przez B. N. Afanasjewa oraz A. W. Uralską. Chloramina (skrócona nazwa soli sodowej paratolueno-sulfonochloramidu) znalazła szerokie zastosowanie jako utleniacz w analizie miareczkowej wielu związków organicznych. Normalny potencjał utleniająco-redukcyjny chloraminy w środowisku kwaśnym wynosi + 1,52 V, dzięki czemu powinna ona utleniać żelazo dwuwartościowe, gdyż potencjał utleniająco-redukcyjny układu Fe^+/Fe^+ wynosi + 0,77 V....
Gięcie rur
Do gięcia rur najodpowiedniejsze są rury bezszwowe.
Równe zagięcie ścianek rury zapewnia napełnienie jej piaskiem. Przy wyginaniu rur ze szwem postępuje się w podobny sposób, przy czym miejsca wygięcia podgrzewa się do odpowiedniej temperatury.
Bardzo ciekawe efekty dekoracyjne uzyskuje się przez skręcanie płaskowników. Płaskownik zaciska się jednym końcem w imadle, drugi zaś koniec zaciska w kleszczach lub umieszcza w odpowiednim ...
Dzieła o nie przemijającej wartości
Pod koniec XIV w. w okresie późnego gotyku zaczyna powstawać nowy kierunek w sztuce, tzw. styl renesansu, który w XVI w. panuje w wielu krajach Europy. Styl renesansu charakteryzuje odradzanie sztuki antycznej (stąd nazwa Odrodzenie — Renesans). Elementy zdobnicze tego stylu to motywy liściaste, owoce 150 oraz wieńce kwiatowe.
W okresie renesansu bardzo rozwinęła się sztuka złotnicza i ...
Chromianowe oznaczanie żelaza
Chromianowa metoda oznaczania żelaza opiera się również na utlenieniu żelaza dwuwartościowego na trójwartościowe. Reakcja utlenienia przebiega według równania:
6Fe^+ + CroO|- + 14H+ = 6Fe^+ + 2Cr ^ + - 7H^O
Metodą, ta wymaga również wstępnej redukcji żelaza trójwartościowego na dwuwartościowe. Analiza sprowadza się, podobnie jak w metodzie manganometrycznej, do redukcji a następ...
Chlorek cynowy
Chlorek cynawy powoli redukuje sześciowartościowy wolfram, wskutek czego ustalanie się barwy trwa całą godzinę, a nawet i w ciągu tego czasu nie osiąga ona swojej maksymalnej intensywności. Z tego względu należy dla każdej serii analiz przyrządzać jednocześnie skalę roztworów porównawczych i sprawdzać ją kolorymetrycznie, za każdym razem po upływie określonego czasu od chwili dodania chlorku cynawego.
Przy posługiwani...
Cechy złotnicze
W omawianym okresie powstał obok cechu złotników cech brązowników i odlewników brązu. Mistrzowie ci należeli do różnych grup specjalistycznych związanych z obróbką brązu.
Naczynia do ablucji XII-XIII w. oraz innych stopów miedzi.
Rozwój organizacji cechowych wynikał ze zwiększonego zapotrzebowania na wyroby metalowe w wielu dziedzinach ówczesnej gospodarki.
W XIV w....
Bizantyjskie wyroby metaloplastyczne
Bizantyjskie wyroby metaloplastyczne
z brązu przyczyniły się w znacznym stopniu do rozwoju sztuki metaloplastycznej w okresie średniowiecza. Najwcześniej rozwinęła się ta dziedzina sztuki w Italii, na Sycylii, w Pizie i Wenecji. Sporządzano tam różne naczynia liturgiczne z miedzi, pozłacane kielichy, odrzwia z brązu, chrzcielnice, dzwony i inne przedmioty kościelne
Wiele przedmiotów z tego okresu znajduje się w różnych muzeach, m....