06.01.2009   energores.com.pl - kowalstwo artystyczne

Wyniki wyszukiwania: bramy

Ilość ogłoszeń odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4

Zabytki niemieckiej sztuki brązowej

Najwspanialszymi zabytkami niemieckiej sztu­ki brązowniczej w stylu renesansu są pięknie zdobione   zegary   stojące,   które   w   XVI   w. dotarły do wszystkich krajów Europy. Skrzynki zegarów zdobiono wypukłymi motywami zdob­niczymi. Przeważnie wykonywano je z miedzi bogato zdobionej złoceniem. Alegoryczne figury i wypukłe reliefy przedzielały cyfry oznaczające godziny. Tarcze zegarów p...

Styl w ozdobnictwie

Styl ten opierał się na wprowadzeniu do zdob­nictwa, poza elementami grecko-rzymskimi, elementów dekoracyjnych ze sztuki staroegip-skiej. Zastosowanie ulepszonej techniki do wykonywania ozdób w stylu empire oraz mistrzowskie wykonawstwo sprawiły, że styl ten wyróżnia się spośród innych. W okresie tym najczęściej stosowanym materiałem po­został złocony brąz, który przeważnie stosowa­no do ozdób meblowych. Najpiękniejsze dzieła szt...

Rokoko we Francji

We Francji w okresie baroku za panowania króla Ludwika XIV powstał odmienny styl tzw. styl Ludwika XIV. Nazywano go również „barokiem francuskim", który w odróżnieniu od „baroku niemieckiego" cechuje się większym umiarkowaniem w stosunku elementów zdob­niczych. W drugiej połowie XVII w. wyroby metalo­plastyczne wykonywano z brązu, w późniejszych latach stosowano bogate złocen...

Ognisko kowalskie

Ognisko kowalskie służy do nagrzewania w rozżarzonym węglu lub koksie przedmiotów metalowych przeznaczonych do kucia. Paliwo miarowa w arkuszach o długości 1000-2000 cm i szerokości 800-1200 cm. Produkuje się ją w gubościach od 0,5 do 2,5 mm. Poza tym korzysta się również ze stalowych blach głęboko tłoczonych, które można bardzo dobrze uplastyczniać. Grubość tej blachy wy­nosi 1,5 mm, długość 2000-3000 cm, szerokość 800-1200 cm. Przy...

Ilość aktualności odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4

Żeliwo - właściwości cz.2

W XIX w., żeliwo było powszechnie stosowane jako materiał na odlewy artystyczne. Wielcy rosyjscy architekci i rzeźbiarze stosowali odlewy żeliwne do realizacji swoich projektów artystycznych. Wyjątko­wa ze względu na kompozycję i piękno jest żeliwna krata kazańskiego soboru, odlana według projektu architekta A.N. Woronichina, lub inne, wspaniale ornamentowane żeliwne ogrodzenia dawnego Leningradu. Przykładami wspaniałego żeliwnego o...

Żeliwo - właściwości

Współcześnie bezpośrednia redukcja żelaza z rud, ze względów ekonomicznych, nie jest stosowana*. Z rudy wytapia się surówkę wielkopiecową, której część używana jest jako surowiec dla odlewni­ctwa, a część przetwarza się różnymi metodami w stal. Ojczyzną odlewnictwa żeliwa jest najprawdopodobniej Wschód. .W XIHw. umiejętność ta opanowana zóstafa przez Europejczyków. Wielki piec, to jakby wysoka stalowa wieża wyłożona wewną...

Żelazo

Współcześnie trudno byłoby znaleźć taką gałąź przemysłu, w której metale nie miałyby zastosowania. Z metali wykonane są maszyny, urządzenia, narzędzia, wszelkiego rodzaju przedmioty powszechnego użytku. Nie mniejszą rolę odgrywają metałe w twórczości artystycz­nej. Liczba znanych współcześnie metali przekracza 65J jednakże w sztuce użytkowej tylko niewielka ich część majBezposrednie zastosowanie; niektóre metale mają zastosowanie pośrednie...

Zielonkawy kolor roztworu

Jeżeli pirofosforan sodu dodano w sposób zgodny z przepisem, to otrzymany osad jest drobnokrystaliczny, wolno osiada, wewnętrzne zaś ścianki cylindra po opadnięciu osadu są zupełnie przezroczyste. Osad gruby, serowaty, szybko opadający na dno, niekiedy przylegający do ścianek cylindra świadczy, o niewłaściwie dodanym nadmiarze pirofo­sforanu sodu. Zawartość kobaltu w roztworze oznacza się porównując go z roztwo­rami porównawczymi przyrządzonym...

Zawartość miedzi w próbce

Przy wysokiej zawartości miedzi w próbce (10—20% i więcej) więk­szą jej część należy wydzie,lić — najlepiej przez elektrolizę — z roz­tworu zakwaszonego kwasem siarkowym. Elektrolizy nie powinno się prowadzić aż do całkowitego wydzielenia miedzi; roztwór powinien po­zostać jasnoniebieski. Niecałkowite strącenie miedzi zapobiega strące­niu się molibdenu. Bizmut tworzy z tiomocznikiem barwny związek; je­żeli ilość tego pierw...

Wytrzymałość metali

Aby dokładnie określić i zmierzyć wytrzymałość metalu lub stopu umieszcza się jego próbkę w specjalnym urządzeniu rozrywającym, które stopniowo zwiększając siłę, rozciąga próbkę aż do jej rozerwania. Największe naprężenie, które może wytrzymać próbka nie rozrywając się, nazywamy granicą wytrzymałości danego metalu lub wytrzyma­łością na rozciąganie. Sprężystość - jest to właściwość metalu do przyjmowania pierw...

Wykonywanie elementów dekoracyjnych

Hnie, jak i fakturowana powierzchnia stanowią dodatkowe elementy dekoracyjne. Do wykuwa­nia wgłębnych linii służą przecinaki kowalskie o stępionych ostrzach, natomiast do fakturo­wania używa się specjalnych młotków. Po wykonaniu poszczególnych części wyrobu kowalskiego, łączy się je ze sobą, stosując połączenie rozłączne lub połączenie nieroz­łączne. Połączenia rozłączne są to najczęściej złącza Śrubowe. Połączenia nierozł...

Wykonanie oznaczenia

o ostudzenu dolewa się około 15—20 ml wody spłukując nią ścianki zlewki, zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym i gotuje roztwór przez kilka minut. Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojem­ności 50 ml, studzi do temperatury pokojowej, kolbę dopnia do kre­ski wodą i dokładnie miesza. Po opadnięciu osadu z przezroczystego roztworu pobiera się 5—10 ml do cylindra kolorymetrycznego, dolewa 7 ml rozcieńczonego kwasu siark...

Wśasności - Cynk brąz

Mimo to, że cynk odkryto w XVI w., mosiądz znany był starożytnym Rzymianom. Otrzymywali go topiąc miedź z galmanem, tj. rudą cynkową, która jest mieszaniną galmanu węglowego (smitsonitu) i galmanu krzemowego (kalaminu). Sądzono, że galman ma zdolność barwienia miedzi na kolor żółty, ale do końca XVII w. nie wiedziano, że mosiądz składa się z miedzi i cynku. Ten sposób wytapiania mosiądzu stosowano i w Średniowieczu a utrzymał się on aż do XIX w. Mosiądz uzyskany...

Wolfram

Aby utrzymać wolfram w roztworze stosuje się kwas szczawiowy, jeżeli badany roztwór^zawiera chlorki, a kwas fosforowy, jeżeli zawiera siarczany. J. I. Usatienko i O. W. Docenko opracowali metodę oznaczania molibdenu z zastosowaniem kationitów w celu oddzielania molibdenu od żelaza; oddzielony molibden redukuje się, następnie miareczkuje nadmanganianem potasu. Odważkę ferromolibdenu rozpuszcza się w rozcieńczonym kwasie azo­towym; roztwór odparowuje się z kwasem so...

Wodorotlenek sodu

Metodę kolorymetrycznego ozriaczania molibdenu z użyciem tio­mocznika oraz skali roztworów z barwą imitującą stasuje się skutecz­nie w laboratorium prowadzonym przez autora. Obok wielu innych analiz porównawczych Ł. B. Zajczykowa ozna­czyła molibden w próbkach wzorcowych z użyciem tiomocznika oraz skali roztworów kowalstwo wzorcowych z barwą imitującą. Kwas azotowy, c. wł. 1,...

Właściwości metali i stopów

Barwa i połysk. Te dwie właściwości to podstawowe cechy, decydujące o estetycznych walorach metalu, a więc niezwykle istotne dla artysty.  Każdy metal lub stop cechuje się szczególną, tylko jemu właściwą barwą. Jednakże większość z nich ma jednostajną gamę szarawobiałych, srebrzystych odcieni, bardziej ciepłych lub chłodnych. Wyjątek stano­wią dwa metale: złoto, mające intensywnie żółtą barwę i miedź, o barwie pomarańczowoczerwonej. Dodatek...

Technologiczne metody ochrony przed korozją.

Przy wytwarzaniu przed­miotów artystycznych z metalu, technologiczne metody ochrony przed korozją są nierozerwalnie związane z wykończeniami zdobniczymi. Regułą w wytwórczości artystycznej jest stosowanie tylko takich technologicznych metod walki z korozją, które równocześnie stanowią wykończenie zdobnicze. Dlatego dzięki zastosowaniu takiego lub innego sposobu ochrony przed korozją, przedmioty artystyczne nie tylko nie tracą swego zewnętrznego wyglądu, a ...

Studzenie kobaltu

Po ostudzeniu nie odsączając nierozpuszczalnej pozostałości dodaje się 1 g chlorku amonowego i zobojętnia roztwór rozcieńczonym amoniakiem (1:1); amoniak dodaje się kroplami, nieustannie mieszając roztwór, aż do pojawienia się nie znikającego- zmętniania wodorotlenku żelaza. Zmętnienie to rozpuszcza się za pomocą 1-2 kropel rozcieńczonego kwasu solnego (1:1). Do słabo kwaśnego roztworu wrzuca się kilka krzyształków (ok...

Stapianie próbki z wodorotlenkiem sodu lub mieszaniną wodorotlenku i nadtlenku sodu

Zaletą tej metody jest to, że po wyługowaniu stopu molibden przechodzi do roztworu w postaci molibdenianu sodu, nato­miast metale przeszkadzające — żelazo, miedź, bizmut i inne pozostają w nierozpuszczalnej pozostałości i nie utrudniają oznaczania molibdenu. Do roztworu przechodzi kwas krzemowy w postaci krzemianu sodu oraz ołów w postaci ołowinu, które w większej ilości (kwas krzemowy powy­żej 20—25%, ołójw powyżej 2V mogą się strącić przy zakwaszan...

Spiekanie próbki z mieszaniną tlenku cynku i bezwodnego węglanu sodu

Jest to metoda powolna, jednak w pewnych przypadkach najdogod­niejsza, np. przy dużej zawartości kwasu krzemowego, ołowiu, cynku oraz irmych metali, jak również przy niskiej zawartości mo,Ubdenu. Po wyługowaniu spieku wodą główna część kwasu krzemowego stanowi nierozpuszczalną w wodzie pozostałość występującą w postaci krzemia­nu (cynku, metale zaś — w postaci węglanów. Spiekanie prowadzi .się podobnie jak przy oznaczaniu molibdenu w koncentratacłi szelitowych....

Siarkowodór

Siarkowodór strąca powoli z kwaśnego roztworu trójsiarczek molib­denu M0S3. Strącenie nie jest ilościowe, jeżeli gazu nie przepuszcza się pod zwiększonym ciśnieniem, wskutek czego wzrasta stężenie jonu S. Hillebrand i Lundell tłumaczą to tym, że siarkowodór redukuje sześcio­wartościowy molibden; zredukowany zaś kute bramy molibden reaguje z siarko­wodorem bardzo powoli. Całkowite ...

Rozwój metaloplastyki w poszczególnych okresach historycznych

Metale oraz sposoby ich obróbki odgrywały niezmiernie istotną rolę w rozwoju ludzkości. Jak wielkie było ich znaczenie świadczą nazwy epok pochodzące od nazw metali używanych w róż­nych okresach historycznych do wytwarzania podstawowych narzędzi, środków produkcji oraz broni. Była więc epoka miedzi, następnie epoka brązu i wreszcie epoka żelaza w okresie halsztackim, kiedy to broń i inne narzędzia wyrabiano z żelaza. ...

Roztwór-mieszana kilku substancji

Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojem­ności 50 ml, studzi, kolbę dopełnia do kreski wodą i skłóca. Po opad­nięciu osadu roztwór sączy się przez suctiy sączek; pierwsze porcje przesączu odrzuca się, po czym pobiera z niego 5—10 m,l i przenosi do cylindra kolorymetrycznego o pojemności 50 ml. Do roztworu dodaje się niewielkimi porcjalmi rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:2) aż do słabokwaśne-go odczynu wobec lakmusu a następn...

Rozkładanie próbek

Rozłożenie próbki oraz przyrządzenie roztworu do oznaczenia kolo­rymetrycznego prowadzi się w taki sam sposób jak przy koloryme­trycznym oznaczaniu wolframu z użyciem chlorku cynawego jako czynnika redukującego. Po 1—1,5 godz. od chwili dodania chlorku cynawego porównuje się intensywność barwy roztworu badanego z intensywnością barwy roz­tworu porównawczego, który przyrządza się w następujący sposób. Do cylindra o ...

Przeszkody przy miareczkowaniu

Miareczkowaniu przeszkadza, natomiast obecność dwuwartościowego żeJaza i trójwartościowego arsenu oraz większa ilość trójwartościowego żelaza wskutek adsorpcji kobaltu przez osad wodorotlenku żelazowego. Dlatego też żelazo należy przeprowadzić w związek zespolony, który nie strąca się amoniakiem. Do tego celu używa się kwasu cytrynowego. Związek kwasu cytry­nowego z żelazem ułatwia ut...

Profesjonalny montaż bram

Ustalono również, że przy niskim stężeniu rodanku alkalicznego w roztworze (około 0,5-proc) następuje odbarwienie rodanku żelaza przy stosunku pirofosforanu do żelaza wynoszącym 5:1 lub 6:1. Pozwala to na stosowanie powyższej metody do analizy produktów, w których zawartość żelaza nie jest znana i waha się w szerokich granicach. Aby ustalić, ile należy użyć pirofosforanu sodu, postępuje się w na­stępujący sposó...

Potencometryczne oznaczenia kobaltu

Reakcja przebiega zgodnie z równaniem: MnOT + 4Mn+ 8H+ = 5Mn^+ + m^O Reakcja przebiega ilościowo tylko w obecności fluorków, które wią­żą trójwariościowy mangan w trwały związek kompleksowy. Wyżej wymienione autorki ustaliły, że najbardziej ce,lowe jest stosowanie obo­jętnego fluorku amonowego; tworzy on z trójwartościowym manganem związek łatwiej rozpuszczalny niż odpowiednie poł...

porównywanie roztworów

Roztwór A. 0,10 g metahcznego molibdenu rozpuszcza się w kolbie stożkowej o pojemności 100—150 ml w 10 ml rozcieńczo­nego kwasu azotowego (1:1). Do roztworu dodaje się 20 ml rozcień­czonego kwasu siarkowego (1:1) i odparowuje aż do wydziele­nia się dymów bezwodnika siarkowego. Po ostudzeniu dodaje się 5—6 ml wody i powtarza odparowanie. Następnie dodaje się 100—200 ml 7-proc. roztworu (obj.) kwasu siarkowego, przenosi roztwó...

Oznaczenie manganu

Odważkę 0,15-1,00 g, w której zawartość man­ganu nie powinna przekraczać 0,10 g, umieszcza się w kolbie stoż­kowej o pojemności 200-250 ml i ogrzewa z 10-20 ml kwasu solnego o ciężarze właściwym 1,19 w ciągu 5-10 min. Dodaje się kilka milili­trów kwasu azotowego i stęża roztwór aż do uzyskania gęstej konsy­stencji. ' Wydzielone sole rozpuszcza się w wodzie zakwaszonej kilkoma mi-lilitrami kwasu so,lnego. ...

Ozdoby wewnątrz mieszkań

W końcu przylu-towuje   się   trzy   nóżki.   Po   przeprowadzeniu lutowania następuje obróbka końcowa całego kufia. Przy wykonywaniu większej liczby kufli, wzory zdobiące dolną część powierzchni bocznej wykonuje się tłoczeniem, natomiast wzory znajdujące się w górnej części powierzchni bocznej 7 wyciska się maszynowo za pomocą wałków z odpowiednio wygrawerowanymi wzo­rami. S...

Odmiana metody rodankowej związana z użyciem fluorków

Odważkę 0,5-1,0 g rozkłada się w uprzednio opisany sposób. Suchą pozostałość po odparowaniu z kwasem solnym zwilża się 2 ml kwasu solnego, dolewa 10-20 m wody i ogrzewa aż do rozpuszczenia się soli, przy czym zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym. Do otrzyma­nego roztworu dodaje się około 0,3 g rodanku amonowego, a następnie fluorku amonowego aż do zaniku zabarwienia rodanku żelazowego. W obecności miedzi roztwór przyjmuje odcień...

Ochrona wyrobów

Metody ochrony wyrobów artystycznych przed korozją Corocznie ulega zniszczeniu na skutek korozji ogromna ilość metalu (do 40%). Korozja powoduje ogromne straty również w wyrobach artystycznych, a szczególnie w detalach architektonicznych wykonanych z metalu. Istnieje wiele metod zapobiegania korozji. Ogromne znaczenie ma walka z korozją przy ochronie i konserwacji dzieł sztuki - posągów, płaskorzeźb, ozdób ...

Nazwa kationitów obejmujmowane sią substancje

Do oznaczania znacznych ilości molibdenu stosuje się dwie metody: wagową, polegającą na strącaniu tego pierwiastka w postaci molibde­nianu ołowiu, oraz objętościową, polegającą na redukcji cynkiem i mia­reczkowaniu nadmanganianem potasu. Spośród wszystkich opisanych w literaturze metod kolorymetrycz­nych oznaczania molibdenu w codziennej praktyce laboratoryjnej przy­jęła się metoda rodankowa stosowana w dwóch odmianach: z użyciem tiomocznika lub chlorku cyna...

Najwyższe tlenki molibdenu

Jako pierwiastek szóstej grupy uldadu okresowego molibden w swo­im najwyższym tlenku — trójtlenku, MoOs występuje jako sześciowar­tościowy, jednak w wielu innych związkach, w zależności od wajrunków powstawania, jako pierwiastek pięcio-, cztero- i trójwartościowy. Na redukcji molibdenu oraz następnym jego utlenieniu opiera się kilka odmian oksydymetrycznych metod oznaczania molibdenu. Do analizy używa się bądź roztw...

Najważniejsze właściwości niektórych związków molitadenianu

Molibden — jest to metal twardy, kowalny, barwy białej; jego cię­żar właściwy zależnie od sposobu obróbki wynosi 9,01—10,3; tempera­tura topnienia około 2600. Molibden stosuje się głównie do przyrządzania wysokogatunkowych stali stopowych, które, jak wiadomo, odgrywają poważną rolę w go­spodarce narodowej. Wchodzi on również w skład kwasoodpornych sto­pów. Niektóre stopy molibdenu z wolframem wykazują t...

Molibiden

Minerały molibdenowe ze względu na skład chemiczny dzielą się na siarczkowe i utlenione. Głównym minerałem molibdenowym jest molibdenit. Molibdenu M0S2. Jest to minerał o barwie szaroczarnej złożony z miękkich i elastycznych, trudnych do zmielenia łusek przypominają­cych grafit. Molibdenit można łatwo odróżnić od grafitu na podstawie jego zachowania się w czasie prażenia. Przy prażeniu molibdenitu na powietrzu siarka spala się na dwutlenek siarki,...

Miareczkowanie odczynników o tym samym stężęniu

Jak wiadomo, metoda miareczkowania kolorymetrycznego polega na tym, że do roztworu porównawczego, tj. zawierającego odczynniki w takim samym stężeniu jak badany roztwór, dodaje się z mikrobiu­rety w niewielkich ilościach roztworu oznaczanego składnika, dopóki intensywność zabarwienia roztworu porównawczego nie zrówna się z intensywnością roztworu badanego. Tę najszybszą i najodpowiedniej­szą metodę ...

Metody wyznaczania molibdenu

W metodzie tej kwas molibdenowy strąca się octanem ołowiu w po­staci molibdenianu ołowiu PbMoOj o wyglądzie krystalicznego jasno-żółtego proszku. Mo,libdenian ołowiu jest rozpuszczalny w kwasie azo­towym i solnym, nie rozpuszcza się natomiast w kwasie octowym. Na reakcji strącania się tego osadu opiera isię szeroko rozpowszechniona molibdeniancwa metoda oznaczania ołowiu. Wagowe oznaczanie molibdenu opiera się na wspomnianym wyżej strącaniu go w pos...

Metody oznaczania molibdenu

Metodę oznaczania molibdenu opartą na zastosowaniu dwuwartościo­wego chromu opracowali W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa. W metodzie tej- molibden sześciowartościowy redukuje się za pomocą dwuwartościowego chromu do postaci pięciowartościowej trwałej na powietrzu. Zredukowany molibden miareczkuje się 0,002 n roztworem wanadynianu amonowego w obecności kwasu fenyloantranilowego ja­ko wskaźnika. Nadmiar Cr2+ utlenia się w powietrzu do Cr+, którego obecność nie ...

Metoda odznaczania wolframu

Metoda ta nadaje się, jak już wsponiniano, do oznaczania wolframu, jeżeii jego zawartość w próbce wynosi od kilku setnych do 5Vw, Kolorymetryczne oznaczanie wolframu opiera się na tworzeniu barwnego związku zespolonego wolframu pięciowartościowego z rodan­kiem potasowym lub amonowym. Do redukcji wolframu sześciowartościowego na pięciowartościowy używano przez dłuższy czas chlorku cynawego. Odczynnik ten nie jest jednak odpowiedni do tego- celu. ...

Metaloplastyka architektoniczna

Metale oraz sposoby ich obróbki odgrywały niezmiernie istotną rolę w rozwoju ludzkości. Jak wielkie było ich znaczenie świadczą nazwy epok pochodzące od nazw metali używanych w róż­nych okresach historycznych do wytwarzania podstawowych narzędzi, środków produkcji oraz broni. Była więc epoka miedzi, następnie epoka brązu i wreszcie epoka żelaza w okresie halsztackim, kiedy to broń i inne narzędzia wyrabiano z żelaza. ...

Kwas molibdenowy

Kwas molibdenowy tworzy heteropolikwasy z kwasami krzemowym, fosforowym oraz arsenowym — a mianowicie krzemomolitadenowy, fosforowo-molibdenowy oraz arsenowo-molibdenowy. Na reakcji tworzenia tych polikwasów o charakterystycznym żółtym zabarwieniu zmienia­jącym się na niebieskie pod działaniem czynników redukujących oparte są metody kolorymetrycznego oznaczania krzeimu, fosforu i arsenu w różnych substancjach. Kwas k...

Czynniki redukujące molibden

Metoda ta opiera się na tworzeniu barwnego związku kompleksowe­go pięciowartościowego molibdenu z rodankami. Do redukcji molibdenu sześciowartościowego na pięciowartościowy stosuje się słabe czynniki redukujące, jak np. chlorek cynawy, jodek potasu lub tiomocznik; proponowano również użyć do tego celu ace­tonu. Silniejsze czynniki redukujące, jak np. amalgamat cynku, redukują molibden sześciowartościowy do trójwartościowego. Co do...

Cynk

Stopy cynku także były znane już w starożytności. Wytwarzali je Egipcjanie, Chińczycy i Indusi jeszcze przed naszą erą, mimo że uzyskanie cynku w stanie czystym opanowano znacznie później, bo dopiero w XV-XVI w. Możliwe, że metaliczny cynk znany był starożytnym Egipcie, ale umiejętność jego wytopu zaginęła w późnie szych czasach. W produkcji wyrobów artystycznych cynk zastosowano dopiero w XVIII w., a artystyczne odlewy cynkowe pojawiły się jeszcze później, ...

Materiałoznawstwo cz2

Pod pojęciem czystych metali chemicy rozumieją takie substancje, jak np. żelazo, miedź, cynę, srebro itp. Uzyskanie idealnie czystych metali jest jednak wyjątkowo trudne. Otrzymanie np. żelaza wolnego od domieszki siarki i węgla nie jest praktycznie możliwe. Nawet najbardziej czyste żelazo zawiera tysięczne części węgla i siarki. W wytwarzaniu wyrobów artystycznych żelaza nie stosuje się ze względu na trudności jego uzyskania i wysoką cenę. Stosuje się natomiast jego stopy - ...

Ilość porad odpowiadających wyszukiwanej frazie: 20

Żelazo

Analiza rud żelaza oraz produktów czarnej metalurgii nie wchodzi w zakres niniejszego podręcznika; w laboratoriach metalurgii nieże­laznej analizę taką przeprowadza się tylko w wyjątkowych przypad­kach, w których należy posługiwać się podręcznikiem A. M. Dymo­wa. Oznaczanie natomiast żelaza, występującego prawie zawsze w rudach metali nieżelaznych jako składnik skał płonnych, wykonuje się w labo­ratoriach metalurgii nieżelaznej bardzo często. Przy ozn...

Zloża wolfroamu

Pod względem genetycznym wolfram wykazuje duże podobiea.stwo cyny. Minerały obu tych metali występują zazwyczaj w tym samym xęgu lub nawet "w tej samej rudzie. Występowanie wolframu jest związane genetycznie % magmami gra­bowymi. W okresie tworzenia się rud osadzały się molibden, kasyryt, wolframit, galena, siarkoantymonki metali kolorowych oraz inne inerały. Złoża wolframu są typu żyłowego. Wolframit występuje najczęściej żyłach kwarcytu, sze,Ut...

Wolfram

Pod względem przemysłowym najważniejszymi minerałami wol­framu są wolframiany różnych metali. Ferberył FbWOą. Wolframian żelazawy; zawiera często pewną ilość wolframianu manganu. Hibneryl MnW04. Wolframian manganu często zmieszany z nie­wielką ilością wolframianu żelaza. Woliramit (Fe, Mn)W04. Najczęściej spotykana kasza izomorficzna mieszanina ferberytu i hibnerytu; zawiera od 20 do 80''/o wolframianu żela...

Węgliki wolframu

Węglik wolframu jest zasadniczym składnikiem twardycti .stopów. Wolfram odznacza się wysoką odpornością i wytrzymałością; dlatego też sporządza się z niego włókna do żarówek, elektrody, kontakty elektryczne oraz inne specjalne części do urządzeń ele-ktrotecłinicznych. Spośród związków wolframu należy wymienić: Trójtlenek woUrama WO3. Jest to ciężki proszek o barwie kanarko-wożółtej rozpuszczalny w wodoiotlenkacłi i kwasie fluorowodor...

Uzyskiwanie intensywnych barw

Z danych Ł. B. Ginzburg wynika, że najintensywniejszą barwę uzy­skuje się przy 50-proc. zawartości (obj.) kwasu solnego; przy mniej­szym stężeniu kwasu intensywność zabarwienia silnie spada. Stężenie chlorku cynawego w zakresie 1—5Vo nie wpływa na inten­sywność barwy; optymalne stężenie tego odczynnika wynosi 5Vo. Według dar.ycla R. G. Lebowej obecność arsenu, molibdenu, rtęci, wanadu i cliromu przeszkadza w oznaczaniu wolframu tą metodą. Obecność...

Trwałość wolframu

Wolfram jest metalem bardzo twardym, barwy stalowej. Ciężar właściwy wolframu   wynosi   19,3;   temperatura   topnienia powyżej 3300o. Wolfram nie rozpuszcza się w kwasach, z wyjątkiem mieszanin kwasu azotowego i fluorowodorowego oraz chlorowego i fosforowego. Stopy wolframu z molibdenem (według danych W. G. Goriuszynej oraz T. W. Czerkaszynej) rozpuszczają się w nasyconym roztwo­rze kwasu szczawiowego...

Trójwymiarowy tytan

Według F. A. Ferianczicza i Ł. B. Ginzburg przy stosowaniu trójwartościowego tytanu barwa roztworu Itompleksowego związku wolframu stosuje sią do prawa Lamberta — Beera w szerszym zakresie stężeń niż przy użyciu chlorku cynawego, a mianowicie 0,05—0,60 mg zamiast 0,02—0,(20 mg w 50 ml roztworu. Stosowanie tytanu trójwartościowego pozwala zmieniać kwasofwość roztworu w szerokich granicach, od 50 do 25Vo (obj.) kwasu solnego. N...

Tlenki żelazowe

W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa proponują użycie do reduk­cji żelaza trójwartościowego soli ctiromawej. Reakcja redukcji przebiega według równania: Fe» + + Cr' + = Fe' + + Cr' + Przy tej metodzie tlenek żelazawy miareczkuje się roztworem soli ceru czterowartościowego lub soli wanadu pięciowartościowego w obec­ności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika. Redukcja soli żelazowej za pomocą chrom...

Strącanie wolframu

Metoda polega na strącaniu wolframianu rtęciawego HgsWOi z roz­tworu kwasu woilframowego w rozcieńczonym kwasie azotowym za pomocą azotanu rtęciawego. Strącony w ten sposób osad można użyć do wagowego oznaczenia wolframu.Według danych Hiilebranda i Lundella [27, str. 591] metale II grupy analitycznej można oddzielić od wolframu przez  strącenie ich siarko­wodorem w środowisku kwaśnym w obecności kwasu winowego lub szczawiowego, które utrzymują wolfram w rc^tworze. Bez ...

Redukcja kakoteliny

Metodę tę opracowali M. Ł. Kuczment i A. I. Gengrinowicz. Żelazo trójwartościowe miareczkuje się roztworem chlorku cynawego. Jako wskaźnika używa się kakoteliny, która przy nieznacznym nad­miarze odczynnika redukującego zabarwia roztwór na kolor fioletowy. Redukcja wskaźnika następuje dopiero po całkowitej redukcji żelaza, trójwartościowego. Do analizy należy użyć roztworu zakwaszonego kwasem solnym do stężenia 2 n. Miareczkowanie przeprowadza się na gorąco; nas z...

Oddzielanie wolframu od substancji niemetalicznych

Zasadnicza metoda oddzielania wolframu polega na rozłożeniu wolamianów kwasami mineralnymi; proces ten nazywa się ,,kwaśną i^drolizą". Podobnie jak sole kwasu krzemowego, niobofwego (tantałoego) oraz niektórych innych kwasów sole kwasu wolframowego roz-iadaj:ą się pod wpływem kwasów minera,lnych dając nierozpuszczalny, wodniony tlenek (kwas wolframowy). i W wyniku rozłożenia minerałów wolframowych (głównie wolfra-hianów) kwasami wolfra...

Objętościowe metody oznaczania wolframu

Istnieje kilka odmian objętościowego oznaczania wolframu: a) metody oparte na reakcjach strącania; b) metody oparte na reakcjach utleniająco-redukcyjnych (oksydy-metria); c) metoda acydymetryczna, według której kwas wolframowy roz­puszcza się w jakimkolwiek wodorotlenku, następnie zaś oznacza nad­miar zasady. Przykładem metod zaliczanych do grupy ,,a" może być strąc...

Obecność antymonu

Obecność antymonu jest niedopuszczalna. Przy analizie próbek zawierających antymon do redukcji wolframu należy używać chlorku cynawego. Odczynniki Kwas siarkowy rozcieńczony 1:4. Kwas siarkowy, roztwór 5-proc. Kwas solny rozcieńczony 2:1. Wodorotlenek sodowy, roztwory 2-proc oraz 20-proc. Nadtlenek sodu lub perhydrol. Metaliczny cynk, cienkie wiórki długości 2—3 mm. ...

Metody oznaczania żelaza

Manganometryczna metoda oznaczania żelaza znana jest od dawna. Opiera się ona na utlenieniu żelaza dwuwartościowego do trójwarto­ściowego za pomocą nadmanganianu potasu. Reakcja utlenienia prze­biega według równania: 1 OFe='+ + 2Mn04- + 16H + = 1 OFe ^+ + 2Mn' + + 8HaO Przy metodzie tej nie używa się wskaźnika podczas miareczkowania ze względu na to, że już nieznaczny nadmiar nadmanganianu potasu zabarwia roztw&oacu...

Metoda chloramina

Metoda ta została opracowana przez B. N. Afanasjewa oraz A. W. Uralską. Chloramina (skrócona nazwa soli sodowej paratolueno-sulfonochloramidu) znalazła szerokie zastosowanie jako utleniacz w ana­lizie miareczkowej wielu związków organicznych. Normalny potencjał utleniająco-redukcyjny chloraminy w środowisku kwaśnym wynosi + 1,52 V, dzięki czemu powinna ona utleniać żelazo dwuwar­tościowe, gdyż potencjał utleniająco-redukcyjny układu Fe^+/Fe^+ wy­nosi + 0,77 V....

Inne procesy obróbki plastycznej

Przycięty kawałek płaskownika nadcina się w kilku miejscach, po czym nadcięte elementy wydłuża się na określoną długość, a następnie skręca lub wygina w dowolne wzory. Do wykonania kraty drzwiowej jest potrzebna odpowiednia liczba płaskowników. Każdy pła­skownik zdobi się (wygina) w wyżej opisany sposób. Po wykonaniu wszystkich elementów kraty, montuje się je w jedną całość i spawa. Przy wyrobie krat istnieje często konieczność wy...

Dzieła o nie przemijającej wartości

Pod koniec XIV w. w okresie późnego gotyku zaczyna powstawać nowy kierunek w sztuce, tzw. styl renesansu, który w XVI w. panuje w wielu krajach Europy. Styl renesansu cha­rakteryzuje odradzanie sztuki antycznej (stąd nazwa Odrodzenie — Renesans). Elementy zdo­bnicze tego stylu to motywy liściaste, owoce 150    oraz wieńce kwiatowe. W okresie renesansu bardzo rozwinęła się sztuka złotnicza i ...

Chlorek cynowy

Chlorek cynawy powoli redukuje sześciowarto­ściowy wolfram, wskutek czego ustalanie się barwy trwa całą godzinę, a nawet i w ciągu tego czasu nie osiąga ona swojej maksymalnej inten­sywności. Z tego względu należy dla każdej serii analiz przyrządzać jednocześnie skalę roztworów porównawczych i sprawdzać ją kolory­metrycznie, za każdym razem po upływie określonego czasu od chwili dodania chlorku cynawego. Przy posługiwani...

Cechy złotnicze

W omawianym okresie powstał obok cechu złotników cech brązowników i odlewników brązu. Mistrzowie ci należeli do różnych grup specjalistycznych związanych z obróbką brązu. Naczynia do ablucji XII-XIII w. oraz innych stopów miedzi. Rozwój organizacji cechowych wynikał ze zwiększonego zapotrze­bowania na wyroby metalowe w wielu dzie­dzinach ówczesnej gospodarki. W XIV w....

Badanie żelaza poszeczególnymi metodami

Sposób wykonania ozna­czeń żelaza w wielu substancjach, jak np. w popiołach węgli różnego pochodzenia, w krzemianach, minerałach itd. Wadę metody stanowi konieczność używania kosztownego, a przede wszystkim trującego odczynnika — azotanu rtęciawego. Ten ostatni brak nie jest oczywiście istotny dla laboratoriów, w których do ozna­czania żelaza stosuje się chlorek rtęciowy (sublimat).Do metod oznaczania żelaza opierających się na redukcji żelaza tr&...