06.01.2009   energores.com.pl - kowalstwo artystyczne

Wyniki wyszukiwania: kute

Ilość ogłoszeń odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4

Zabytki niemieckiej sztuki brązowej

Najwspanialszymi zabytkami niemieckiej sztu­ki brązowniczej w stylu renesansu są pięknie zdobione   zegary   stojące,   które   w   XVI   w. dotarły do wszystkich krajów Europy. Skrzynki zegarów zdobiono wypukłymi motywami zdob­niczymi. Przeważnie wykonywano je z miedzi bogato zdobionej złoceniem. Alegoryczne figury i wypukłe reliefy przedzielały cyfry oznaczające godziny. Tarcze zegarów p...

Styl w ozdobnictwie

Styl ten opierał się na wprowadzeniu do zdob­nictwa, poza elementami grecko-rzymskimi, elementów dekoracyjnych ze sztuki staroegip-skiej. Zastosowanie ulepszonej techniki do wykonywania ozdób w stylu empire oraz mistrzowskie wykonawstwo sprawiły, że styl ten wyróżnia się spośród innych. W okresie tym najczęściej stosowanym materiałem po­został złocony brąz, który przeważnie stosowa­no do ozdób meblowych. Najpiękniejsze dzieła szt...

Rokoko we Francji

We Francji w okresie baroku za panowania króla Ludwika XIV powstał odmienny styl tzw. styl Ludwika XIV. Nazywano go również „barokiem francuskim", który w odróżnieniu od „baroku niemieckiego" cechuje się większym umiarkowaniem w stosunku elementów zdob­niczych. W drugiej połowie XVII w. wyroby metalo­plastyczne wykonywano z brązu, w późniejszych latach stosowano bogate złocen...

Ognisko kowalskie

Ognisko kowalskie służy do nagrzewania w rozżarzonym węglu lub koksie przedmiotów metalowych przeznaczonych do kucia. Paliwo miarowa w arkuszach o długości 1000-2000 cm i szerokości 800-1200 cm. Produkuje się ją w gubościach od 0,5 do 2,5 mm. Poza tym korzysta się również ze stalowych blach głęboko tłoczonych, które można bardzo dobrze uplastyczniać. Grubość tej blachy wy­nosi 1,5 mm, długość 2000-3000 cm, szerokość 800-1200 cm. Przy...

Ilość aktualności odpowiadających wyszukiwanej frazie: 4

Żeliwo - właściwości cz.2

W XIX w., żeliwo było powszechnie stosowane jako materiał na odlewy artystyczne. Wielcy rosyjscy architekci i rzeźbiarze stosowali odlewy żeliwne do realizacji swoich projektów artystycznych. Wyjątko­wa ze względu na kompozycję i piękno jest żeliwna krata kazańskiego soboru, odlana według projektu architekta A.N. Woronichina, lub inne, wspaniale ornamentowane żeliwne ogrodzenia dawnego Leningradu. Przykładami wspaniałego żeliwnego o...

Zielonkawy kolor roztworu

Jeżeli pirofosforan sodu dodano w sposób zgodny z przepisem, to otrzymany osad jest drobnokrystaliczny, wolno osiada, wewnętrzne zaś ścianki cylindra po opadnięciu osadu są zupełnie przezroczyste. Osad gruby, serowaty, szybko opadający na dno, niekiedy przylegający do ścianek cylindra świadczy, o niewłaściwie dodanym nadmiarze pirofo­sforanu sodu. Zawartość kobaltu w roztworze oznacza się porównując go z roztwo­rami porównawczymi przyrządzonym...

Zawartość miedzi w próbce

Przy wysokiej zawartości miedzi w próbce (10—20% i więcej) więk­szą jej część należy wydzie,lić — najlepiej przez elektrolizę — z roz­tworu zakwaszonego kwasem siarkowym. Elektrolizy nie powinno się prowadzić aż do całkowitego wydzielenia miedzi; roztwór powinien po­zostać jasnoniebieski. Niecałkowite strącenie miedzi zapobiega strące­niu się molibdenu. Bizmut tworzy z tiomocznikiem barwny związek; je­żeli ilość tego pierw...

Zarysowanie uzyskanych metali

Aby umożliwić zastosowanie tej metody przy kolorymetrycznym oznaczaniu wolframu, J. A. Czernichów i R. S. Tramm zapropo­nowali, aby do roztworu porównawczego zamiast wolframianu sodu dodawać roztwór o określonej zawartości wcześniej utworzonego kompleksu rodanowo-wolframowego. Przy rozcieńczaniu tego roztworu wodą lub kwasem solnym kompleks rozkłada się. Z tego względu roztwór porównawczy powinien zawierać chlorek cynawy, rodanek or...

Wytrzymałość metali

Aby dokładnie określić i zmierzyć wytrzymałość metalu lub stopu umieszcza się jego próbkę w specjalnym urządzeniu rozrywającym, które stopniowo zwiększając siłę, rozciąga próbkę aż do jej rozerwania. Największe naprężenie, które może wytrzymać próbka nie rozrywając się, nazywamy granicą wytrzymałości danego metalu lub wytrzyma­łością na rozciąganie. Sprężystość - jest to właściwość metalu do przyjmowania pierw...

Wykonywanie elementów dekoracyjnych

Hnie, jak i fakturowana powierzchnia stanowią dodatkowe elementy dekoracyjne. Do wykuwa­nia wgłębnych linii służą przecinaki kowalskie o stępionych ostrzach, natomiast do fakturo­wania używa się specjalnych młotków. Po wykonaniu poszczególnych części wyrobu kowalskiego, łączy się je ze sobą, stosując połączenie rozłączne lub połączenie nieroz­łączne. Połączenia rozłączne są to najczęściej złącza Śrubowe. Połączenia nierozł...

Wśasności - Cynk brąz

Mimo to, że cynk odkryto w XVI w., mosiądz znany był starożytnym Rzymianom. Otrzymywali go topiąc miedź z galmanem, tj. rudą cynkową, która jest mieszaniną galmanu węglowego (smitsonitu) i galmanu krzemowego (kalaminu). Sądzono, że galman ma zdolność barwienia miedzi na kolor żółty, ale do końca XVII w. nie wiedziano, że mosiądz składa się z miedzi i cynku. Ten sposób wytapiania mosiądzu stosowano i w Średniowieczu a utrzymał się on aż do XIX w. Mosiądz uzyskany...

Wolfram

Aby utrzymać wolfram w roztworze stosuje się kwas szczawiowy, jeżeli badany roztwór^zawiera chlorki, a kwas fosforowy, jeżeli zawiera siarczany. J. I. Usatienko i O. W. Docenko opracowali metodę oznaczania molibdenu z zastosowaniem kationitów w celu oddzielania molibdenu od żelaza; oddzielony molibden redukuje się, następnie miareczkuje nadmanganianem potasu. Odważkę ferromolibdenu rozpuszcza się w rozcieńczonym kwasie azo­towym; roztwór odparowuje się z kwasem so...

Wodorotlenek sodu

Metodę kolorymetrycznego ozriaczania molibdenu z użyciem tio­mocznika oraz skali roztworów z barwą imitującą stasuje się skutecz­nie w laboratorium prowadzonym przez autora. Obok wielu innych analiz porównawczych Ł. B. Zajczykowa ozna­czyła molibden w próbkach wzorcowych z użyciem tiomocznika oraz skali roztworów kowalstwo wzorcowych z barwą imitującą. Kwas azotowy, c. wł. 1,...

Właściwości metali i stopów

Barwa i połysk. Te dwie właściwości to podstawowe cechy, decydujące o estetycznych walorach metalu, a więc niezwykle istotne dla artysty.  Każdy metal lub stop cechuje się szczególną, tylko jemu właściwą barwą. Jednakże większość z nich ma jednostajną gamę szarawobiałych, srebrzystych odcieni, bardziej ciepłych lub chłodnych. Wyjątek stano­wią dwa metale: złoto, mające intensywnie żółtą barwę i miedź, o barwie pomarańczowoczerwonej. Dodatek...

Stopy miedzi

Stopy miedzi. Stopy miedzi z cynkiem nazywają się m o s i ą d z a-m i; wszystkie pozostałe stopy na bazie miedzi - brązami. Oprócz tego miedź dodawana jest do specjalnych stali sto­powych. Mosiądz. Większość mosiądz Arty­styczne, wyroby z-mosiądzu, pokryte specjalnymi bezbarwi lekko barwiącymi Jakierami spirytusowymi lub nitrocelulozowymi, nabierają i długo utrzymują wygląd i blask złota. Mosiądze stosowane --są do wytwarzania unikalnych"pr^edmiotowde...

Stapianie próbki z wodorotlenkiem sodu lub mieszaniną wodorotlenku i nadtlenku sodu

Zaletą tej metody jest to, że po wyługowaniu stopu molibden przechodzi do roztworu w postaci molibdenianu sodu, nato­miast metale przeszkadzające — żelazo, miedź, bizmut i inne pozostają w nierozpuszczalnej pozostałości i nie utrudniają oznaczania molibdenu. Do roztworu przechodzi kwas krzemowy w postaci krzemianu sodu oraz ołów w postaci ołowinu, które w większej ilości (kwas krzemowy powy­żej 20—25%, ołójw powyżej 2V mogą się strącić przy zakwaszan...

Stapianie odważników

Stapianie odważki 0,10—0,50 g (zależnie od zawartości molibdenu) prowadzi się w uprzednio podany sposób. Otrzymany roztwór zasadowy przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, oziębia, dopełnia wodą do kreski i miesza. Po odstaniu roztwór sączy się przez suchy sączek i zbiera przesącz do suchej zlewki; pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Następnie odmie­rza się 10—25 ml przesączu (zależnie od zawartości molibdenu) do cyl...

Sporządzanie skali roztworów porównawczych z macierzystego roz­tworu soli molibdenu oraz z tiomocznika

Po oziębieniu dodaje się 10 ml wody, gotuje roztwór przez kilka minut, studzi do temperatury pokojowej i odstawia na 1—2 godz.; strą­cający się krystaliczny osad siarczanu sodu nie przeszkadza daliszej analizie. Osad kwasu krzemowego oraz siarczanu ołowiu odsącza się przez tampon z masy filtracyjnej z bibuły do sączenia i przesącz zbiera się do cylindra kolorymetrycznego. Osad przemywa się 3—4-krotnie gorącą wodą (przy znacznej zawartości ołowiu — zimną) lekko zakwa&...

Sporządzanie skali roztworów porównawczych soli molibdenu

W żelaznym tyglu stapia się nadtlenek i wodorotlenek .sodu w ilości 4-krotnie większej niż użyta do stopienia odważki. Stop (ługuje się za pomocą 100 ml wody; roztwór gotuje się przez 10—15 min., aby rozłożyć nadtlenek sodu, oziębia, przenosi do kolby miarowej o pojemności 200 ml, dopełnia wodą do kreski i miesza. Do 5—6 cylindrów kOilorymetrycznych nalewa się określone ilości roztworu, takie jak przy analizie próbek. Do każdeg...

Spiekanie próbki z mieszaniną tlenku cynku i bezwodnego węglanu sodu

Jest to metoda powolna, jednak w pewnych przypadkach najdogod­niejsza, np. przy dużej zawartości kwasu krzemowego, ołowiu, cynku oraz irmych metali, jak również przy niskiej zawartości mo,Ubdenu. Po wyługowaniu spieku wodą główna część kwasu krzemowego stanowi nierozpuszczalną w wodzie pozostałość występującą w postaci krzemia­nu (cynku, metale zaś — w postaci węglanów. Spiekanie prowadzi .się podobnie jak przy oznaczaniu molibdenu w koncentratacłi szelitowych....

Siarkowodór

Siarkowodór strąca powoli z kwaśnego roztworu trójsiarczek molib­denu M0S3. Strącenie nie jest ilościowe, jeżeli gazu nie przepuszcza się pod zwiększonym ciśnieniem, wskutek czego wzrasta stężenie jonu S. Hillebrand i Lundell tłumaczą to tym, że siarkowodór redukuje sześcio­wartościowy molibden; zredukowany zaś kute bramy molibden reaguje z siarko­wodorem bardzo powoli. Całkowite ...

Rozwój metaloplastyki w poszczególnych okresach historycznych

Metale oraz sposoby ich obróbki odgrywały niezmiernie istotną rolę w rozwoju ludzkości. Jak wielkie było ich znaczenie świadczą nazwy epok pochodzące od nazw metali używanych w róż­nych okresach historycznych do wytwarzania podstawowych narzędzi, środków produkcji oraz broni. Była więc epoka miedzi, następnie epoka brązu i wreszcie epoka żelaza w okresie halsztackim, kiedy to broń i inne narzędzia wyrabiano z żelaza. ...

Roztwór-mieszana kilku substancji

Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojem­ności 50 ml, studzi, kolbę dopełnia do kreski wodą i skłóca. Po opad­nięciu osadu roztwór sączy się przez suctiy sączek; pierwsze porcje przesączu odrzuca się, po czym pobiera z niego 5—10 m,l i przenosi do cylindra kolorymetrycznego o pojemności 50 ml. Do roztworu dodaje się niewielkimi porcjalmi rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:2) aż do słabokwaśne-go odczynu wobec lakmusu a następn...

Przeszkody przy miareczkowaniu

Miareczkowaniu przeszkadza, natomiast obecność dwuwartościowego żeJaza i trójwartościowego arsenu oraz większa ilość trójwartościowego żelaza wskutek adsorpcji kobaltu przez osad wodorotlenku żelazowego. Dlatego też żelazo należy przeprowadzić w związek zespolony, który nie strąca się amoniakiem. Do tego celu używa się kwasu cytrynowego. Związek kwasu cytry­nowego z żelazem ułatwia ut...

Potencometryczne oznaczenia kobaltu

Reakcja przebiega zgodnie z równaniem: MnOT + 4Mn+ 8H+ = 5Mn^+ + m^O Reakcja przebiega ilościowo tylko w obecności fluorków, które wią­żą trójwariościowy mangan w trwały związek kompleksowy. Wyżej wymienione autorki ustaliły, że najbardziej ce,lowe jest stosowanie obo­jętnego fluorku amonowego; tworzy on z trójwartościowym manganem związek łatwiej rozpuszczalny niż odpowiednie poł...

Platyna i platynowce

Platyna - błyszczący, kowalny metal. Występuje w przyrodzie w postaci samorodków, ale wymieszana z irydem, palladem, osmem, rutenem i rodem. Gęstość 21,37 g/cm3; temperatura topnienia temperatura parowania 3910°C W powietrzu platyna nie ulega żadnym zmianom nawet po nagrzaniu do bardzo wysokiej temperatury. Poje­dyncze kwasy nie oddziaływują na platynę*; z trudem można ją rozpuścić w wodzie królewskiej (pięć części kwasu solnego...

Pirofosforanowa odmiana metody rodankowej

W metodzie tej, opra­cowanej przez W. M. Zwienigorodską, żelazo wiąże się pirofosforanom sodu w związek kompleksowy nie reagujący z rodankami. Nadmiar pirofosforanu sodu jest szkodliwy, ponieważ związaniu ulega również częściowo koba,lt, wskutek czego otrzymuje się niskie wyniki oznaczania tego pierwiastka. Dokładnych wyników analizy nie można też osiągnąć, jeżeli ilość dodanego pirofosforanu sodu nie jest wyarcza...

Oznakowania

Przy oznaczaniu kolorymetrycznym w objętości 50 ml należy po­dwoić ilość dodawanego roztworu rodanku amonowego, następnie zaś dodać 2-proc. roztworu wodorotlenku sodu do objętości 25 mi oraz 25 ml rozcieńczonego kwasu solnego (2:1), Aby zaoszczędzić odczynników, do analiz seryjnych należy pobierać mniejszą ilość roztworu lub też stosować mniejszą odważkę i nie pro­wadzić oznaczenia kolorymetrycznego   przy dużej objętości roztworu. ...

Oznaczenie manganu

Odważkę 0,15-1,00 g, w której zawartość man­ganu nie powinna przekraczać 0,10 g, umieszcza się w kolbie stoż­kowej o pojemności 200-250 ml i ogrzewa z 10-20 ml kwasu solnego o ciężarze właściwym 1,19 w ciągu 5-10 min. Dodaje się kilka milili­trów kwasu azotowego i stęża roztwór aż do uzyskania gęstej konsy­stencji. ' Wydzielone sole rozpuszcza się w wodzie zakwaszonej kilkoma mi-lilitrami kwasu so,lnego. ...

Odmiana metody rodankowej związana z użyciem fluorków

Odważkę 0,5-1,0 g rozkłada się w uprzednio opisany sposób. Suchą pozostałość po odparowaniu z kwasem solnym zwilża się 2 ml kwasu solnego, dolewa 10-20 m wody i ogrzewa aż do rozpuszczenia się soli, przy czym zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym. Do otrzyma­nego roztworu dodaje się około 0,3 g rodanku amonowego, a następnie fluorku amonowego aż do zaniku zabarwienia rodanku żelazowego. W obecności miedzi roztwór przyjmuje odcień...

Ochrona wyrobów

Metody ochrony wyrobów artystycznych przed korozją Corocznie ulega zniszczeniu na skutek korozji ogromna ilość metalu (do 40%). Korozja powoduje ogromne straty również w wyrobach artystycznych, a szczególnie w detalach architektonicznych wykonanych z metalu. Istnieje wiele metod zapobiegania korozji. Ogromne znaczenie ma walka z korozją przy ochronie i konserwacji dzieł sztuki - posągów, płaskorzeźb, ozdób ...

Najwyższe tlenki molibdenu

Jako pierwiastek szóstej grupy uldadu okresowego molibden w swo­im najwyższym tlenku — trójtlenku, MoOs występuje jako sześciowar­tościowy, jednak w wielu innych związkach, w zależności od wajrunków powstawania, jako pierwiastek pięcio-, cztero- i trójwartościowy. Na redukcji molibdenu oraz następnym jego utlenieniu opiera się kilka odmian oksydymetrycznych metod oznaczania molibdenu. Do analizy używa się bądź roztw...

Najważniejsze właściwości niektórych związków molitadenianu

Molibden — jest to metal twardy, kowalny, barwy białej; jego cię­żar właściwy zależnie od sposobu obróbki wynosi 9,01—10,3; tempera­tura topnienia około 2600. Molibden stosuje się głównie do przyrządzania wysokogatunkowych stali stopowych, które, jak wiadomo, odgrywają poważną rolę w go­spodarce narodowej. Wchodzi on również w skład kwasoodpornych sto­pów. Niektóre stopy molibdenu z wolframem wykazują t...

Molitadenian wapnia

Powełit CaMoOi. Molitadenian wapnia. Jest to żółty minerał izo­morficzny z szelitem CaW04 oraz wułfenitem PbMoOi; często wystę­puje z domieszlcą szelitu. Utlenione minerały mo,Ubdenu rozpuszczają się zarówno w Itwasie azotowym, jak i w solnym. Ze względu na rodzaj rudy i zawartość molibdenu rozróżnia się trzy grupy rud przemysłowych: Właściwe rady molibdenowe. Do tej grupy należą kwarcowe rudy...

Miareczkowanie odczynników o tym samym stężęniu

Jak wiadomo, metoda miareczkowania kolorymetrycznego polega na tym, że do roztworu porównawczego, tj. zawierającego odczynniki w takim samym stężeniu jak badany roztwór, dodaje się z mikrobiu­rety w niewielkich ilościach roztworu oznaczanego składnika, dopóki intensywność zabarwienia roztworu porównawczego nie zrówna się z intensywnością roztworu badanego. Tę najszybszą i najodpowiedniej­szą metodę ...

Metody wyznaczania molibdenu

W metodzie tej kwas molibdenowy strąca się octanem ołowiu w po­staci molibdenianu ołowiu PbMoOj o wyglądzie krystalicznego jasno-żółtego proszku. Mo,libdenian ołowiu jest rozpuszczalny w kwasie azo­towym i solnym, nie rozpuszcza się natomiast w kwasie octowym. Na reakcji strącania się tego osadu opiera isię szeroko rozpowszechniona molibdeniancwa metoda oznaczania ołowiu. Wagowe oznaczanie molibdenu opiera się na wspomnianym wyżej strącaniu go w pos...

Metody oznaczania molibdenu

Metodę oznaczania molibdenu opartą na zastosowaniu dwuwartościo­wego chromu opracowali W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa. W metodzie tej- molibden sześciowartościowy redukuje się za pomocą dwuwartościowego chromu do postaci pięciowartościowej trwałej na powietrzu. Zredukowany molibden miareczkuje się 0,002 n roztworem wanadynianu amonowego w obecności kwasu fenyloantranilowego ja­ko wskaźnika. Nadmiar Cr2+ utlenia się w powietrzu do Cr+, którego obecność nie ...

Metoda odznaczania wolframu

Metoda ta nadaje się, jak już wsponiniano, do oznaczania wolframu, jeżeii jego zawartość w próbce wynosi od kilku setnych do 5Vw, Kolorymetryczne oznaczanie wolframu opiera się na tworzeniu barwnego związku zespolonego wolframu pięciowartościowego z rodan­kiem potasowym lub amonowym. Do redukcji wolframu sześciowartościowego na pięciowartościowy używano przez dłuższy czas chlorku cynawego. Odczynnik ten nie jest jednak odpowiedni do tego- celu. ...

Metaloplastyka architektoniczna

Metale oraz sposoby ich obróbki odgrywały niezmiernie istotną rolę w rozwoju ludzkości. Jak wielkie było ich znaczenie świadczą nazwy epok pochodzące od nazw metali używanych w róż­nych okresach historycznych do wytwarzania podstawowych narzędzi, środków produkcji oraz broni. Była więc epoka miedzi, następnie epoka brązu i wreszcie epoka żelaza w okresie halsztackim, kiedy to broń i inne narzędzia wyrabiano z żelaza. ...

Kwas molibdenowy

Kwas molibdenowy tworzy heteropolikwasy z kwasami krzemowym, fosforowym oraz arsenowym — a mianowicie krzemomolitadenowy, fosforowo-molibdenowy oraz arsenowo-molibdenowy. Na reakcji tworzenia tych polikwasów o charakterystycznym żółtym zabarwieniu zmienia­jącym się na niebieskie pod działaniem czynników redukujących oparte są metody kolorymetrycznego oznaczania krzeimu, fosforu i arsenu w różnych substancjach. Kwas k...

Korozja metali

Korozja równomierna, która powstaje w tych przypadkach, kiedy różnica potencjałów między ziarnami metalu jest bardzo mała lub potencjały są jednakowe. Korozja równomierna nie jest groźna, powo­duje tylko powierzchniowe naruszenie metalu, sprzyjając utworzeniu się powłoki z tlenków metali chroniącej przed korozją postępującą w głąb.Korozja równomierna jest korozją chemiczną; jej przykładem może być tworzenie się ochro...

Korozja dekoracyjnych przedmiotów użytkowych

Słowo korozja pochodzi od łacińskiego corrodere - rozpadać się, ulegać zniszczeniu i oznacza rozpad metali. Jest to proces złożony i jeszcze do końca nie wyjaśniony. Na przykład dach na gmachu angielskiego Parlamentu pokryto uralskim żelazem w 1820 r.; od tamtego czasu ani razu nie pokrywano go na nowo, nie remontowano i nawet nie malowano farbą, ponieważ na lśniących, żelaznych blachach nie ma śladu rdzy. Rozróżnia się dwa typy korozji: chemiczną i elektrochemiczną...

Jednoczesne oznaczanie manganu i kobaltu

Metoda potencjometryczna opiera się na utlenieniu żelazicyjankiem potasu w roztworze amoniakalnym kobaltu dwuwartościowego do trójwartościowego. Reakcja przebiega według schematu; Co^+ + [Fe(CN)el*—>Co='+ + [Fe(CN)J Koniec reakcji określa się potencjometrycznie. Trójwartościowy kobalt tworzy z amoniakiem kompleksowy kation, który zabajrwia roztwór na kolor czerwonobrunatny....

Czynniki redukujące molibden

Metoda ta opiera się na tworzeniu barwnego związku kompleksowe­go pięciowartościowego molibdenu z rodankami. Do redukcji molibdenu sześciowartościowego na pięciowartościowy stosuje się słabe czynniki redukujące, jak np. chlorek cynawy, jodek potasu lub tiomocznik; proponowano również użyć do tego celu ace­tonu. Silniejsze czynniki redukujące, jak np. amalgamat cynku, redukują molibden sześciowartościowy do trójwartościowego. Co do...

Chromian amonowy

Chromian amonowy (NH4)2Cr04 w roztworze; 0,5 g soli rozpuszcza się w 400—500 ml wody, dolewa się 100 ml stężonego amoniaku (o c. wł. 0,91) i rozcieńcza wodą do 1 1. Chlorek rozeokobaltowy [Co(NH3)5' H2O] CU; 12 g chlorku ko­baltu rozpuszcza się w 100 ml wody. Następnie dodaje się 100 m,l stężonego amoniaku i miesza. Kolbę przykrywa się szkieł­kiem zegarkowym i pozostawia przez 8 godz. w temp. 50—60"^ Roztwór miesza się od ...

Aluminium i magnez

Współcześnie aluminium uzyskuje się metodą elektrolizy w specjalnych wannach, w wysokiej temperaturze (do 950°C), przy czym uzyskuje sieje w stanie ciekłym, stopione. Stosunkowo niedawno aluminium cenione było bardzo wysoko. Były czasy, gdy stosowano je w jubilerstwie jako bardzo drogi i rzadki metal; pierścionek wykonany z aluminium był droższy od wykonanego ze złota. Aluminium to metal o srebrzystobiałej barwie, miękki, plastyczny, łatwo poddaje się obr&oacu...

Materiałoznawstwo cz2

Pod pojęciem czystych metali chemicy rozumieją takie substancje, jak np. żelazo, miedź, cynę, srebro itp. Uzyskanie idealnie czystych metali jest jednak wyjątkowo trudne. Otrzymanie np. żelaza wolnego od domieszki siarki i węgla nie jest praktycznie możliwe. Nawet najbardziej czyste żelazo zawiera tysięczne części węgla i siarki. W wytwarzaniu wyrobów artystycznych żelaza nie stosuje się ze względu na trudności jego uzyskania i wysoką cenę. Stosuje się natomiast jego stopy - ...

Materiałoznawstwo

Metale i ich właściwości Każdy metal po oszlifowaniu i spolerowaniu ma wygląd zwartego, jednorodnego materiału. Jednakże przy uważnej obserwacji kawałka metalu na przełomie łatwo zauważyć, że jest to tylko materiał pozornie jednorodny. Dokładniejsze oględziny gołym okiem lub przy niewielkim powiększeniu (1O-30 razy) ujawniają jego niejednorodność, wewnętrzną strukturę. Struktura ta nazywa się makrostruktu-r ą w odróżnieniu od mikrostruktury, którą można po...

Ilość porad odpowiadających wyszukiwanej frazie: 19

Żelazo

Analiza rud żelaza oraz produktów czarnej metalurgii nie wchodzi w zakres niniejszego podręcznika; w laboratoriach metalurgii nieże­laznej analizę taką przeprowadza się tylko w wyjątkowych przypad­kach, w których należy posługiwać się podręcznikiem A. M. Dymo­wa. Oznaczanie natomiast żelaza, występującego prawie zawsze w rudach metali nieżelaznych jako składnik skał płonnych, wykonuje się w labo­ratoriach metalurgii nieżelaznej bardzo często. Przy ozn...

Wolfram

Pod względem przemysłowym najważniejszymi minerałami wol­framu są wolframiany różnych metali. Ferberył FbWOą. Wolframian żelazawy; zawiera często pewną ilość wolframianu manganu. Hibneryl MnW04. Wolframian manganu często zmieszany z nie­wielką ilością wolframianu żelaza. Woliramit (Fe, Mn)W04. Najczęściej spotykana kasza izomorficzna mieszanina ferberytu i hibnerytu; zawiera od 20 do 80''/o wolframianu żela...

wiadomości końcowe o molibdenie

Odważkę 0,10—0,50 g stapia się z nadtlenkiem lub wodorotlenkiem sodu. Dalszą część analizy aż do przeniesienia roztworu zasadowego do ikolby miarowej o pojemności 100 ml wykonuje się w podany uprzednio sposób. Otrzymany roztwór sączy się przez suchy sączek; przesącz zbiera się do suchej zlew:kii pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Przy nie­znanej zawartości molibdenu pobiera się z pierwszej porcji przesączu 10 ml w celu orienta...

Warunki niezbędne do szybkiego rozłożenia próbki

Niezbędnym warunkiem szybkiego rozłożenia próbki tylko kwasem solnym jest rozdrobnienie jej do wielkości ziarn odpowiadającej 300—350 mesz (w czasie rozcierania próbki nie powinno się w palcach odczuwać chropowatości) Odczynniki: Kwas solny, c. wł. 1,19. Wodorotlenek sodowy, roztwór 2-proc. Rodanek amonowy, roztwór 50-proc. Ch.lorek cynawy, roztwór 10-proc. w kwasie solnym ...

Uzyskiwanie intensywnych barw

Z danych Ł. B. Ginzburg wynika, że najintensywniejszą barwę uzy­skuje się przy 50-proc. zawartości (obj.) kwasu solnego; przy mniej­szym stężeniu kwasu intensywność zabarwienia silnie spada. Stężenie chlorku cynawego w zakresie 1—5Vo nie wpływa na inten­sywność barwy; optymalne stężenie tego odczynnika wynosi 5Vo. Według dar.ycla R. G. Lebowej obecność arsenu, molibdenu, rtęci, wanadu i cliromu przeszkadza w oznaczaniu wolframu tą metodą. Obecność...

Trójwymiarowy tytan

Według F. A. Ferianczicza i Ł. B. Ginzburg przy stosowaniu trójwartościowego tytanu barwa roztworu Itompleksowego związku wolframu stosuje sią do prawa Lamberta — Beera w szerszym zakresie stężeń niż przy użyciu chlorku cynawego, a mianowicie 0,05—0,60 mg zamiast 0,02—0,(20 mg w 50 ml roztworu. Stosowanie tytanu trójwartościowego pozwala zmieniać kwasofwość roztworu w szerokich granicach, od 50 do 25Vo (obj.) kwasu solnego. N...

Tlenki żelazowe

W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa proponują użycie do reduk­cji żelaza trójwartościowego soli ctiromawej. Reakcja redukcji przebiega według równania: Fe» + + Cr' + = Fe' + + Cr' + Przy tej metodzie tlenek żelazawy miareczkuje się roztworem soli ceru czterowartościowego lub soli wanadu pięciowartościowego w obec­ności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika. Redukcja soli żelazowej za pomocą chrom...

Redukcja kakoteliny

Metodę tę opracowali M. Ł. Kuczment i A. I. Gengrinowicz. Żelazo trójwartościowe miareczkuje się roztworem chlorku cynawego. Jako wskaźnika używa się kakoteliny, która przy nieznacznym nad­miarze odczynnika redukującego zabarwia roztwór na kolor fioletowy. Redukcja wskaźnika następuje dopiero po całkowitej redukcji żelaza, trójwartościowego. Do analizy należy użyć roztworu zakwaszonego kwasem solnym do stężenia 2 n. Miareczkowanie przeprowadza się na gorąco; nas z...

Oddzielanie wolframu od substancji niemetalicznych

Zasadnicza metoda oddzielania wolframu polega na rozłożeniu wolamianów kwasami mineralnymi; proces ten nazywa się ,,kwaśną i^drolizą". Podobnie jak sole kwasu krzemowego, niobofwego (tantałoego) oraz niektórych innych kwasów sole kwasu wolframowego roz-iadaj:ą się pod wpływem kwasów minera,lnych dając nierozpuszczalny, wodniony tlenek (kwas wolframowy). i W wyniku rozłożenia minerałów wolframowych (głównie wolfra-hianów) kwasami wolfra...

Obróbka materiałów

Do większych prac kowalskich zatrudnia się jednocześnie kilka osób, z których każda wy­konuje inną czynność, np.: podgrzewanie, prowadzenie narzędzia kowalskiego w czasie kucia lub uderzania młotkiem. Najprostszymi operacjami kowalskimi są: wydłużanie i spęczanie. Wydłużanie polega na zmniejszaniu przekroju poprzecznego    obrabianego   materiału,    przy jednoczesnym zwiększaniu jego długości. W tym celu rozgrzewa...

Objętościowe metody oznaczania wolframu

Istnieje kilka odmian objętościowego oznaczania wolframu: a) metody oparte na reakcjach strącania; b) metody oparte na reakcjach utleniająco-redukcyjnych (oksydy-metria); c) metoda acydymetryczna, według której kwas wolframowy roz­puszcza się w jakimkolwiek wodorotlenku, następnie zaś oznacza nad­miar zasady. Przykładem metod zaliczanych do grupy ,,a" może być strąc...

Obecność antymonu

Obecność antymonu jest niedopuszczalna. Przy analizie próbek zawierających antymon do redukcji wolframu należy używać chlorku cynawego. Odczynniki Kwas siarkowy rozcieńczony 1:4. Kwas siarkowy, roztwór 5-proc. Kwas solny rozcieńczony 2:1. Wodorotlenek sodowy, roztwory 2-proc oraz 20-proc. Nadtlenek sodu lub perhydrol. Metaliczny cynk, cienkie wiórki długości 2—3 mm. ...

Narzędzia kowalskie

W kowalstwie artystycznym- bardzo ważną rolę spełniają specjalne młotki do fakturowania oraz uwypuklania powierzchni. W celu wydłużenia pręta o określonym kształ­cie przekroju stosuje się specjalne foremniki. Foremnik składa się z dwóch części: dolną część stanowi tzw. spodek, górną — nadstawka. Uderzając młotkiem pobijakiem w górną część foremnika (nadstawkę), powo...

Metody oznaczania żelaza

Manganometryczna metoda oznaczania żelaza znana jest od dawna. Opiera się ona na utlenieniu żelaza dwuwartościowego do trójwarto­ściowego za pomocą nadmanganianu potasu. Reakcja utlenienia prze­biega według równania: 1 OFe='+ + 2Mn04- + 16H + = 1 OFe ^+ + 2Mn' + + 8HaO Przy metodzie tej nie używa się wskaźnika podczas miareczkowania ze względu na to, że już nieznaczny nadmiar nadmanganianu potasu zabarwia roztw&oacu...

Metoda chloramina

Metoda ta została opracowana przez B. N. Afanasjewa oraz A. W. Uralską. Chloramina (skrócona nazwa soli sodowej paratolueno-sulfonochloramidu) znalazła szerokie zastosowanie jako utleniacz w ana­lizie miareczkowej wielu związków organicznych. Normalny potencjał utleniająco-redukcyjny chloraminy w środowisku kwaśnym wynosi + 1,52 V, dzięki czemu powinna ona utleniać żelazo dwuwar­tościowe, gdyż potencjał utleniająco-redukcyjny układu Fe^+/Fe^+ wy­nosi + 0,77 V....

Dzieła o nie przemijającej wartości

Pod koniec XIV w. w okresie późnego gotyku zaczyna powstawać nowy kierunek w sztuce, tzw. styl renesansu, który w XVI w. panuje w wielu krajach Europy. Styl renesansu cha­rakteryzuje odradzanie sztuki antycznej (stąd nazwa Odrodzenie — Renesans). Elementy zdo­bnicze tego stylu to motywy liściaste, owoce 150    oraz wieńce kwiatowe. W okresie renesansu bardzo rozwinęła się sztuka złotnicza i ...

Chromianowe oznaczanie żelaza

Chromianowa metoda oznaczania żelaza opiera się również na utle­nieniu żelaza dwuwartościowego na trójwartościowe. Reakcja utlenienia przebiega według równania: 6Fe^+ + CroO|- + 14H+ = 6Fe^+ + 2Cr ^ + - 7H^O Metodą, ta wymaga również wstępnej redukcji żelaza trójwarto­ściowego na dwuwartościowe. Analiza sprowadza się, podobnie jak w metodzie manganometrycznej, do redukcji a następ...

Chlorek cynowy

Chlorek cynawy powoli redukuje sześciowarto­ściowy wolfram, wskutek czego ustalanie się barwy trwa całą godzinę, a nawet i w ciągu tego czasu nie osiąga ona swojej maksymalnej inten­sywności. Z tego względu należy dla każdej serii analiz przyrządzać jednocześnie skalę roztworów porównawczych i sprawdzać ją kolory­metrycznie, za każdym razem po upływie określonego czasu od chwili dodania chlorku cynawego. Przy posługiwani...

Badanie żelaza poszeczególnymi metodami

Sposób wykonania ozna­czeń żelaza w wielu substancjach, jak np. w popiołach węgli różnego pochodzenia, w krzemianach, minerałach itd. Wadę metody stanowi konieczność używania kosztownego, a przede wszystkim trującego odczynnika — azotanu rtęciawego. Ten ostatni brak nie jest oczywiście istotny dla laboratoriów, w których do ozna­czania żelaza stosuje się chlorek rtęciowy (sublimat).Do metod oznaczania żelaza opierających się na redukcji żelaza tr&...