kontaktWyniki wyszukiwania: ogrodzenia
Ilość ogłoszeń odpowiadających wyszukiwanej frazie: 3
Zabytki niemieckiej sztuki brązowej
Najwspanialszymi zabytkami niemieckiej sztuki brązowniczej w stylu renesansu są pięknie zdobione zegary stojące, które w XVI w. dotarły do wszystkich krajów Europy. Skrzynki zegarów zdobiono wypukłymi motywami zdobniczymi. Przeważnie wykonywano je z miedzi bogato zdobionej złoceniem. Alegoryczne figury i wypukłe reliefy przedzielały cyfry oznaczające godziny.
Tarcze zegarów p...
Styl w ozdobnictwie
Styl ten opierał się na wprowadzeniu do zdobnictwa, poza elementami grecko-rzymskimi, elementów dekoracyjnych ze sztuki staroegip-skiej. Zastosowanie ulepszonej techniki do wykonywania ozdób w stylu empire oraz mistrzowskie wykonawstwo sprawiły, że styl ten wyróżnia się spośród innych. W okresie tym najczęściej stosowanym materiałem pozostał złocony brąz, który przeważnie stosowano do ozdób meblowych. Najpiękniejsze dzieła szt...
Materiałoznastwo
Stal do celów kowalstwa artystycznego powinna mieć określony kształt i wielkość. Na rynek dostarcza się ją w formie walcowanych na gorąco lub kutych kęsów, prętów, kształ. Materiałem najczęściej stosowanym w kowalstwie artystycznym jest miękka stal, którą można spawać, zginać na zimno oraz rozklepywać. Najlepiej do tego celu nadają się stale konstrukcyjne węglowe oznakowane w PN-72/ /H-84020: StO, Stl, St2, St3, St4, St5, St6, St7, kroj...
Ilość aktualności odpowiadających wyszukiwanej frazie: 3
Żeliwo - właściwości cz.2
W XIX w., żeliwo było powszechnie stosowane jako materiał na
odlewy artystyczne. Wielcy rosyjscy architekci i rzeźbiarze
stosowali odlewy żeliwne do realizacji swoich projektów
artystycznych. Wyjątkowa ze względu na kompozycję i piękno
jest żeliwna krata kazańskiego soboru, odlana według projektu
architekta A.N. Woronichina, lub inne, wspaniale ornamentowane
żeliwne ogrodzenia dawnego Leningradu. Przykładami wspaniałego
żeliwnego o...
Zawartość miedzi w próbce
Przy wysokiej zawartości miedzi w próbce (10—20% i więcej) większą jej część należy wydzie,lić — najlepiej przez elektrolizę — z roztworu zakwaszonego kwasem siarkowym. Elektrolizy nie powinno się prowadzić aż do całkowitego wydzielenia miedzi; roztwór powinien pozostać jasnoniebieski. Niecałkowite strącenie miedzi zapobiega strąceniu się molibdenu. Bizmut tworzy z tiomocznikiem barwny związek; jeżeli ilość tego pierw...
Zarysowanie uzyskanych metali
Aby umożliwić zastosowanie tej metody przy kolorymetrycznym oznaczaniu wolframu, J. A. Czernichów i R. S. Tramm zaproponowali, aby do roztworu porównawczego zamiast wolframianu sodu dodawać roztwór o określonej zawartości wcześniej utworzonego kompleksu rodanowo-wolframowego.
Przy rozcieńczaniu tego roztworu wodą lub kwasem solnym kompleks rozkłada się. Z tego względu roztwór porównawczy powinien zawierać chlorek cynawy, rodanek or...
Wykształcenie się sztuki greckiej
W V-IV. w. p.n.e. wykształciła się klasyczna sztuka grecka.
Powstały w tym okresie arcydzieła sztuki architektonicznej, piękne pomniki, jak też nie przemijającej wartości dzieła sztuki metaloplastycznej, wykonywane z reguły w brązie. Początkowo przedmioty z brązu wytwarzano techniką młotkowania. Uwypuklane wzory ozdabiano dodatkowo grawerowaniem. W późniejszych czasach dużą rolę odgrywało odl...
Wykonywanie elementów dekoracyjnych
Hnie, jak i fakturowana powierzchnia stanowią dodatkowe elementy dekoracyjne. Do wykuwania wgłębnych linii służą przecinaki kowalskie o stępionych ostrzach, natomiast do fakturowania używa się specjalnych młotków.
Po wykonaniu poszczególnych części wyrobu kowalskiego, łączy się je ze sobą, stosując połączenie rozłączne lub połączenie nierozłączne.
Połączenia rozłączne są to najczęściej złącza Śrubowe. Połączenia nierozł...
Wykonanie oznaczenia
o ostudzenu dolewa się około 15—20 ml wody spłukując nią ścianki zlewki, zlewkę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym i gotuje roztwór przez kilka minut.
Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, studzi do temperatury pokojowej, kolbę dopnia do kreski wodą i dokładnie miesza.
Po opadnięciu osadu z przezroczystego roztworu pobiera się 5—10 ml do cylindra kolorymetrycznego, dolewa 7 ml rozcieńczonego kwasu siark...
Studzenie kobaltu
Po
ostudzeniu nie odsączając nierozpuszczalnej pozostałości dodaje
się 1 g chlorku amonowego i zobojętnia roztwór rozcieńczonym
amoniakiem (1:1); amoniak dodaje się kroplami, nieustannie mieszając
roztwór, aż do pojawienia się nie znikającego- zmętniania
wodorotlenku żelaza. Zmętnienie to rozpuszcza się za pomocą 1-2
kropel rozcieńczonego kwasu solnego (1:1).
Do
słabo kwaśnego roztworu wrzuca się kilka krzyształków
(ok...
Stapianie odważników
Stapianie odważki 0,10—0,50 g (zależnie od zawartości molibdenu) prowadzi się w uprzednio podany sposób.
Otrzymany roztwór zasadowy przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, oziębia, dopełnia wodą do kreski i miesza. Po odstaniu roztwór sączy się przez suchy sączek i zbiera przesącz do suchej zlewki; pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Następnie odmierza się 10—25 ml przesączu (zależnie od zawartości molibdenu) do cyl...
Sporządzanie skali roztworów porównawczych z macierzystego roztworu soli molibdenu oraz z tiomocznika
Po oziębieniu dodaje się 10 ml wody, gotuje roztwór przez kilka minut, studzi do temperatury pokojowej i odstawia na 1—2 godz.; strącający się krystaliczny osad siarczanu sodu nie przeszkadza daliszej analizie. Osad kwasu krzemowego oraz siarczanu ołowiu odsącza się przez tampon z masy filtracyjnej z bibuły do sączenia i przesącz zbiera się do cylindra kolorymetrycznego. Osad przemywa się 3—4-krotnie gorącą wodą (przy znacznej zawartości ołowiu — zimną) lekko zakwa&...
Roztwór-mieszana kilku substancji
Roztwór wraz z osadem przenosi się do kolby miarowej o pojemności 50 ml, studzi, kolbę dopełnia do kreski wodą i skłóca. Po opadnięciu osadu roztwór sączy się przez suctiy sączek; pierwsze porcje przesączu odrzuca się, po czym pobiera z niego 5—10 m,l i przenosi do cylindra kolorymetrycznego o pojemności 50 ml.
Do roztworu dodaje się niewielkimi porcjalmi rozcieńczonego kwasu siarkowego (1:2) aż do słabokwaśne-go odczynu wobec lakmusu a następn...
Rozkładanie próbek
Rozłożenie próbki oraz przyrządzenie roztworu do oznaczenia kolorymetrycznego prowadzi się w taki sam sposób jak przy kolorymetrycznym oznaczaniu wolframu z użyciem chlorku cynawego jako czynnika redukującego.
Po 1—1,5 godz. od chwili dodania chlorku cynawego porównuje się intensywność barwy roztworu badanego z intensywnością barwy roztworu porównawczego, który przyrządza się w następujący sposób.
Do cylindra o ...
Profesjonalny montaż bram
Ustalono
również, że przy niskim stężeniu rodanku alkalicznego w
roztworze (około 0,5-proc) następuje odbarwienie rodanku żelaza
przy stosunku pirofosforanu do żelaza wynoszącym 5:1 lub 6:1.
Pozwala to na stosowanie powyższej metody do analizy produktów,
w których zawartość żelaza nie jest znana i waha się w
szerokich granicach.
Aby
ustalić, ile należy użyć pirofosforanu sodu, postępuje się w
następujący sposó...
Potencometryczne oznaczenia kobaltu
Reakcja przebiega zgodnie z równaniem:
MnOT + 4Mn+ 8H+ = 5Mn^+ + m^O
Reakcja przebiega ilościowo tylko w obecności fluorków, które wiążą trójwariościowy mangan w trwały związek kompleksowy. Wyżej wymienione autorki ustaliły, że najbardziej ce,lowe jest stosowanie obojętnego fluorku amonowego; tworzy on z trójwartościowym manganem związek łatwiej rozpuszczalny niż odpowiednie poł...
Pirofosforanowa odmiana metody rodankowej
W
metodzie tej, opracowanej przez W. M. Zwienigorodską, żelazo
wiąże się pirofosforanom sodu w związek kompleksowy nie reagujący
z rodankami.
Nadmiar
pirofosforanu sodu jest szkodliwy, ponieważ związaniu ulega również
częściowo koba,lt, wskutek czego otrzymuje się niskie wyniki
oznaczania tego pierwiastka. Dokładnych wyników analizy nie
można też osiągnąć, jeżeli ilość dodanego pirofosforanu sodu
nie jest wyarcza...
Oznakowania
Przy oznaczaniu kolorymetrycznym w objętości 50 ml należy podwoić ilość dodawanego roztworu rodanku amonowego, następnie zaś dodać 2-proc. roztworu wodorotlenku sodu do objętości 25 mi oraz 25 ml rozcieńczonego kwasu solnego (2:1),
Aby zaoszczędzić odczynników, do analiz seryjnych należy pobierać mniejszą ilość roztworu lub też stosować mniejszą odważkę i nie prowadzić oznaczenia kolorymetrycznego przy dużej objętości roztworu.
...
Ozdoby wewnątrz mieszkań
W końcu przylu-towuje się trzy nóżki.
Po przeprowadzeniu lutowania następuje obróbka końcowa całego kufia.
Przy wykonywaniu większej liczby kufli, wzory zdobiące dolną część powierzchni bocznej wykonuje się tłoczeniem, natomiast wzory znajdujące się w górnej części powierzchni bocznej 7 wyciska się maszynowo za pomocą wałków z odpowiednio wygrawerowanymi wzorami. S...
Ołów i cyna
Ołów
jest kolejnym metalem
znanym już w starożytności. Znali go Egipcjanie, Fenicjanie, Grecy
i inne narody. Można go łatwo wydzielić z jego związków a
równocześnie jest dość powszechny w przyrodzie. W postaci
samorodków znajdywany jest rzadko. Główną rudą z
której uzyskuje się ołów jest błyszcz ołowiu,
galena, galenit - związek siarki z ołowiem. Na
świeżo wykonanym
przekroju ołów ma barwę niebieskawoszarą. na powi...
Nazwa kationitów obejmujmowane sią substancje
Do oznaczania znacznych ilości molibdenu stosuje się dwie metody: wagową, polegającą na strącaniu tego pierwiastka w postaci molibdenianu ołowiu, oraz objętościową, polegającą na redukcji cynkiem i miareczkowaniu nadmanganianem potasu. Spośród wszystkich opisanych w literaturze metod kolorymetrycznych oznaczania molibdenu w codziennej praktyce laboratoryjnej przyjęła się metoda rodankowa stosowana w dwóch odmianach: z użyciem tiomocznika lub chlorku cyna...
Najważniejsze właściwości niektórych związków molitadenianu
Molibden — jest to metal twardy, kowalny, barwy białej; jego ciężar właściwy zależnie od sposobu obróbki wynosi 9,01—10,3; temperatura topnienia około 2600.
Molibden stosuje się głównie do przyrządzania wysokogatunkowych stali stopowych, które, jak wiadomo, odgrywają poważną rolę w gospodarce narodowej. Wchodzi on również w skład kwasoodpornych stopów. Niektóre stopy molibdenu z wolframem wykazują t...
Molibiden
Minerały molibdenowe ze względu na skład chemiczny dzielą się na siarczkowe i utlenione.
Głównym minerałem molibdenowym jest molibdenit.
Molibdenu M0S2. Jest to minerał o barwie szaroczarnej złożony z miękkich i elastycznych, trudnych do zmielenia łusek przypominających grafit. Molibdenit można łatwo odróżnić od grafitu na podstawie jego zachowania się w czasie prażenia. Przy prażeniu molibdenitu na powietrzu siarka spala się na dwutlenek siarki,...
Miareczkowanie odczynników o tym samym stężęniu
Jak wiadomo, metoda miareczkowania kolorymetrycznego polega na tym, że do roztworu porównawczego, tj. zawierającego odczynniki w takim samym stężeniu jak badany roztwór, dodaje się z mikrobiurety w niewielkich ilościach roztworu oznaczanego składnika, dopóki intensywność zabarwienia roztworu porównawczego nie zrówna się z intensywnością roztworu badanego. Tę najszybszą i najodpowiedniejszą metodę ...
Metody oznaczania molibdenu
Metodę oznaczania molibdenu opartą na zastosowaniu dwuwartościowego chromu opracowali W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa. W metodzie tej- molibden sześciowartościowy redukuje się za pomocą dwuwartościowego chromu do postaci pięciowartościowej trwałej na powietrzu. Zredukowany molibden miareczkuje się 0,002 n roztworem wanadynianu amonowego w obecności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika.
Nadmiar Cr2+ utlenia się w powietrzu do Cr+, którego obecność nie ...
Metody podwyzszanie odczynników
Rodankowy kompleks molibdenu pięciowartościowego ekstrahuje się z wodnego roztworu różnymi organicznymi rozpuszczalnikami, jak np. eterem, alkoholem butylowym i innymi. Metody opracowane w ostatnich latach pozwalają jednak na kolorytnetryczne oznaczanie molibdenu w roztworze wodnym bez użycia roizpnszczalników organicznych, co przy analizach seryjnych stanowi dużą zaletę z punktu widzenia ochrony pracy oraz oszczędności odczynników.
...
Metoda odznaczania wolframu
Metoda ta nadaje się, jak już wsponiniano, do oznaczania wolframu, jeżeii jego zawartość w próbce wynosi od kilku setnych do 5Vw,
Kolorymetryczne oznaczanie wolframu opiera się na tworzeniu barwnego związku zespolonego wolframu pięciowartościowego z rodankiem potasowym lub amonowym.
Do redukcji wolframu sześciowartościowego na pięciowartościowy używano przez dłuższy czas chlorku cynawego. Odczynnik ten nie jest jednak odpowiedni do tego- celu.
...
Metoda ekstrakcji
Dokładność metody można zwiększyć, jeżeli warstwę rozpuszczal-[inika organicznego przeniesie się za pomocą lejka rozdzielczego do ['probówki % płaskim dnem o średnicy około 15 mm i obserwuje zabarwienie z góry przez całą warstwę cieczy.
Metoda ekstrakcji kompleksowego związku molibdenowo-rodankowego nadaje się do oznaczania próbek o niskiej zawartości molibdenu.
Przy wysokiej zawartości kwasu krzemowego (20—30%) lub ołowiu (2% odmie...
Metaloplastyka architektoniczna
Metale oraz sposoby ich obróbki odgrywały niezmiernie istotną rolę w rozwoju ludzkości. Jak wielkie było ich znaczenie świadczą nazwy epok pochodzące od nazw metali używanych w różnych okresach historycznych do wytwarzania podstawowych narzędzi, środków produkcji oraz broni. Była więc epoka miedzi, następnie epoka brązu i wreszcie epoka żelaza w okresie halsztackim, kiedy to broń i inne narzędzia wyrabiano z żelaza.
...
Kwas molibdenowy
Kwas molibdenowy tworzy heteropolikwasy z kwasami krzemowym, fosforowym oraz arsenowym — a mianowicie krzemomolitadenowy, fosforowo-molibdenowy oraz arsenowo-molibdenowy. Na reakcji tworzenia tych polikwasów o charakterystycznym żółtym zabarwieniu zmieniającym się na niebieskie pod działaniem czynników redukujących oparte są metody kolorymetrycznego oznaczania krzeimu, fosforu i arsenu w różnych substancjach.
Kwas k...
Fotolorymetr
Jeżeli używa się fotokolorymetr u, pomiar absorpcji światła należy prowadzić w tych samych warunkach oraz po uływie takiego samego okresu czasu, jak: przy sporządzaniu krzywej kalibracji.
Do metali, których obecność przeszkadza w kolorymetrycznym oznaczaniu molibdenu tą metodą, inależy przede wszystkim zaliczyć miedź; pierwiastek ten w każdym stężeniu strąca się w postaci rodanku miedzi. Dlatego też miedź należy uprzednio usunąć za pomocą elektrolizy.
...
Dodawanie roztworów do wszystkich cylindrów
Następnie
do wszystkich cylindrów dodaje się po 1 g rodanku potasu,
wody destylowanej do objętości 10 ml, acetonu do objętości 20 ml
i dobrze miesza.
Skala
nadaje się do użytku w ciągu 1-2, a praktycznie nawet i więcej
miesięcy aż do zmiany barwy roztworu (zblednięcie, zzielenienie).
Większą trwałość skali uzyskuje się przez zastąpienie rodanku
amonowego rodankiem potasowym lub sodowym.
...
Chromian amonowy
Chromian amonowy (NH4)2Cr04 w roztworze; 0,5 g soli rozpuszcza się w 400—500 ml wody, dolewa się 100 ml stężonego amoniaku (o c. wł. 0,91) i rozcieńcza wodą do 1 1.
Chlorek rozeokobaltowy [Co(NH3)5' H2O] CU; 12 g chlorku kobaltu rozpuszcza się w 100 ml wody. Następnie dodaje się 100 m,l stężonego amoniaku i miesza. Kolbę przykrywa się szkiełkiem zegarkowym i pozostawia przez 8 godz. w temp. 50—60"^ Roztwór miesza się od ...
Ilość porad odpowiadających wyszukiwanej frazie: 24
Żelazo trójwartościowe
Obecne w roztworze żelazo trójwartościowe redukuje się przed miareczkowaniem do dwuwartościowego; jako reduktora używa się roztworu chlorku cynawego. Reakcja redukcji przebiega według równania:
2Fe3 + + Sn^+ 4- eCł" = 2Fe^ + + SnCle
W wielu podręcznikach w równaniu tej reakcji nie uwzględnia się jonów chlorkowych i przedstawia się ją w następujący sposób:
2Fe^+ + Sn^+ = 2Fe^ + + ...
Żelazo
Analiza rud żelaza oraz produktów czarnej metalurgii nie wchodzi w zakres niniejszego podręcznika; w laboratoriach metalurgii nieżelaznej analizę taką przeprowadza się tylko w wyjątkowych przypadkach, w których należy posługiwać się podręcznikiem A. M. Dymowa.
Oznaczanie natomiast żelaza, występującego prawie zawsze w rudach metali nieżelaznych jako składnik skał płonnych, wykonuje się w laboratoriach metalurgii nieżelaznej bardzo często. Przy ozn...
Zloża wolfroamu
Pod względem genetycznym wolfram wykazuje duże podobiea.stwo cyny. Minerały obu tych metali występują zazwyczaj w tym samym xęgu lub nawet "w tej samej rudzie. Występowanie wolframu jest związane genetycznie % magmami grabowymi. W okresie tworzenia się rud osadzały się molibden, kasyryt, wolframit, galena, siarkoantymonki metali kolorowych oraz inne inerały.
Złoża wolframu są typu żyłowego. Wolframit występuje najczęściej
żyłach kwarcytu, sze,Ut...
Wolfram
Pod względem przemysłowym najważniejszymi minerałami wolframu są wolframiany różnych metali.
Ferberył FbWOą. Wolframian żelazawy; zawiera często pewną ilość wolframianu manganu.
Hibneryl MnW04. Wolframian manganu często zmieszany z niewielką ilością wolframianu żelaza.
Woliramit (Fe, Mn)W04. Najczęściej spotykana kasza izomorficzna mieszanina ferberytu i hibnerytu; zawiera od 20 do 80''/o wolframianu żela...
wiadomości końcowe o molibdenie
Odważkę 0,10—0,50 g stapia się z nadtlenkiem lub wodorotlenkiem sodu. Dalszą część analizy aż do przeniesienia roztworu zasadowego do ikolby miarowej o pojemności 100 ml wykonuje się w podany uprzednio sposób.
Otrzymany roztwór sączy się przez suchy sączek; przesącz zbiera się do suchej zlew:kii pierwsze porcje przesączu odrzuca się. Przy nieznanej zawartości molibdenu pobiera się z pierwszej porcji przesączu 10 ml w celu orienta...
Węgliki wolframu
Węglik wolframu jest zasadniczym składnikiem twardycti .stopów. Wolfram odznacza się wysoką odpornością i wytrzymałością; dlatego też sporządza się z niego włókna do żarówek, elektrody, kontakty elektryczne oraz inne specjalne części do urządzeń ele-ktrotecłinicznych.
Spośród związków wolframu należy wymienić:
Trójtlenek woUrama WO3. Jest to ciężki proszek o barwie kanarko-wożółtej rozpuszczalny w wodoiotlenkacłi i kwasie fluorowodor...
Uzyskiwanie intensywnych barw
Z danych Ł. B. Ginzburg wynika, że najintensywniejszą barwę uzyskuje się przy 50-proc. zawartości (obj.) kwasu solnego; przy mniejszym stężeniu kwasu intensywność zabarwienia silnie spada.
Stężenie chlorku cynawego w zakresie 1—5Vo nie wpływa na intensywność barwy; optymalne stężenie tego odczynnika wynosi 5Vo. Według dar.ycla R. G. Lebowej obecność arsenu, molibdenu, rtęci, wanadu i cliromu przeszkadza w oznaczaniu wolframu tą metodą.
Obecność...
Trwałość wolframu
Wolfram jest metalem bardzo twardym, barwy stalowej. Ciężar właściwy wolframu wynosi 19,3; temperatura topnienia powyżej 3300o.
Wolfram nie rozpuszcza się w kwasach, z wyjątkiem mieszanin kwasu azotowego i fluorowodorowego oraz chlorowego i fosforowego.
Stopy wolframu z molibdenem (według danych W. G. Goriuszynej oraz T. W. Czerkaszynej) rozpuszczają się w nasyconym roztworze kwasu szczawiowego...
Tlenki żelazowe
W. S. Syrokomski i K. N. Żukowa proponują użycie do redukcji żelaza trójwartościowego soli ctiromawej. Reakcja redukcji przebiega według równania:
Fe» + + Cr' + = Fe' + + Cr' +
Przy tej metodzie tlenek żelazawy miareczkuje się roztworem soli ceru czterowartościowego lub soli wanadu pięciowartościowego w obecności kwasu fenyloantranilowego jako wskaźnika.
Redukcja soli żelazowej za pomocą chrom...
Strącanie wolframu
Metoda polega na strącaniu wolframianu rtęciawego HgsWOi z roztworu kwasu woilframowego w rozcieńczonym kwasie azotowym za pomocą azotanu rtęciawego. Strącony w ten sposób osad można użyć do wagowego oznaczenia wolframu.Według danych Hiilebranda i Lundella [27, str. 591] metale II grupy analitycznej można oddzielić od wolframu przez strącenie ich siarkowodorem w środowisku kwaśnym w obecności kwasu winowego lub szczawiowego, które utrzymują wolfram w rc^tworze. Bez ...
Redukcja kakoteliny
Metodę tę opracowali M. Ł. Kuczment i A. I. Gengrinowicz. Żelazo trójwartościowe miareczkuje się roztworem chlorku cynawego. Jako wskaźnika używa się kakoteliny, która przy nieznacznym nadmiarze odczynnika redukującego zabarwia roztwór na kolor fioletowy. Redukcja wskaźnika następuje dopiero po całkowitej redukcji żelaza, trójwartościowego. Do analizy należy użyć roztworu zakwaszonego kwasem solnym do stężenia 2 n. Miareczkowanie przeprowadza się na gorąco; nas z...
Odpady flotacyjne
Odważkę 0,10 g rudy lub 0,25 g odpadów flotacyjnych umieszcza się w żelaznym tyglu (średnica górna 25—32 mm, wysokość 27—35 mm). W przypadku występowania znacznej ilości siarki lub arsenu odważkę uprzednio wypraża się w piecu muflowym w temperaturze 600—650° w ciągu 20—30 mm.
Po ostudzeniu próbki dodaje się 1—2 g (zależnie od wielkości odważki) wodorotlenku sodu, a następnie w celu usunięcia wilgoci og...
Oddzielanie wolframu od substancji niemetalicznych
Zasadnicza metoda oddzielania wolframu polega na rozłożeniu wolamianów kwasami mineralnymi; proces ten nazywa się ,,kwaśną i^drolizą". Podobnie jak sole kwasu krzemowego, niobofwego (tantałoego) oraz niektórych innych kwasów sole kwasu wolframowego roz-iadaj:ą się pod wpływem kwasów minera,lnych dając nierozpuszczalny, wodniony tlenek (kwas wolframowy).
i W wyniku rozłożenia minerałów wolframowych (głównie wolfra-hianów) kwasami wolfra...
Oddzielanie wolframu id kasytretytu
Do grupy ,,b" należą metody oparte na redukcji sześciowartościowego wolframu do pięcio- lub trójwartościowego za pomocą metalicznego cynku lub amalgamatów różnych metali. Metody te nie zyskały dotychczas praktycznego zastosowania z różnych przyczyn; w niektórych przypadkach nie dają one właściwych wyników, w innych są zbyt skomplikowane do analiz seryjnych.
Do grupy „b" należy również met...
Obecność antymonu
Obecność antymonu jest niedopuszczalna. Przy analizie próbek zawierających antymon do redukcji wolframu należy używać chlorku cynawego.
Odczynniki
Kwas siarkowy rozcieńczony 1:4.
Kwas siarkowy, roztwór 5-proc.
Kwas solny rozcieńczony 2:1.
Wodorotlenek sodowy, roztwory 2-proc oraz 20-proc.
Nadtlenek sodu lub perhydrol.
Metaliczny cynk, cienkie wiórki długości 2—3 mm.
...
Metody oznaczania żelaza
Manganometryczna metoda oznaczania żelaza znana jest od dawna. Opiera się ona na utlenieniu żelaza dwuwartościowego do trójwartościowego za pomocą nadmanganianu potasu. Reakcja utlenienia przebiega według równania:
1 OFe='+ + 2Mn04- + 16H + = 1 OFe ^+ + 2Mn' + + 8HaO
Przy metodzie tej nie używa się wskaźnika podczas miareczkowania ze względu na to, że już nieznaczny nadmiar nadmanganianu potasu zabarwia roztw&oacu...
Metoda chloramina
Metoda ta została opracowana przez B. N. Afanasjewa oraz A. W. Uralską. Chloramina (skrócona nazwa soli sodowej paratolueno-sulfonochloramidu) znalazła szerokie zastosowanie jako utleniacz w analizie miareczkowej wielu związków organicznych. Normalny potencjał utleniająco-redukcyjny chloraminy w środowisku kwaśnym wynosi + 1,52 V, dzięki czemu powinna ona utleniać żelazo dwuwartościowe, gdyż potencjał utleniająco-redukcyjny układu Fe^+/Fe^+ wynosi + 0,77 V....
Inne procesy obróbki plastycznej
Przycięty kawałek płaskownika nadcina się w kilku miejscach, po czym nadcięte elementy wydłuża się na określoną długość, a następnie skręca lub wygina w dowolne wzory. Do wykonania kraty drzwiowej jest potrzebna odpowiednia liczba płaskowników. Każdy płaskownik zdobi się (wygina) w wyżej opisany sposób. Po wykonaniu wszystkich elementów kraty, montuje się je w jedną całość i spawa.
Przy wyrobie krat istnieje często konieczność wy...
Gięcie rur
Do gięcia rur najodpowiedniejsze są rury bezszwowe.
Równe zagięcie ścianek rury zapewnia napełnienie jej piaskiem. Przy wyginaniu rur ze szwem postępuje się w podobny sposób, przy czym miejsca wygięcia podgrzewa się do odpowiedniej temperatury.
Bardzo ciekawe efekty dekoracyjne uzyskuje się przez skręcanie płaskowników. Płaskownik zaciska się jednym końcem w imadle, drugi zaś koniec zaciska w kleszczach lub umieszcza w odpowiednim ...
Chromianowe oznaczanie żelaza
Chromianowa metoda oznaczania żelaza opiera się również na utlenieniu żelaza dwuwartościowego na trójwartościowe. Reakcja utlenienia przebiega według równania:
6Fe^+ + CroO|- + 14H+ = 6Fe^+ + 2Cr ^ + - 7H^O
Metodą, ta wymaga również wstępnej redukcji żelaza trójwartościowego na dwuwartościowe. Analiza sprowadza się, podobnie jak w metodzie manganometrycznej, do redukcji a następ...
Chlorek cynowy
Chlorek cynawy powoli redukuje sześciowartościowy wolfram, wskutek czego ustalanie się barwy trwa całą godzinę, a nawet i w ciągu tego czasu nie osiąga ona swojej maksymalnej intensywności. Z tego względu należy dla każdej serii analiz przyrządzać jednocześnie skalę roztworów porównawczych i sprawdzać ją kolorymetrycznie, za każdym razem po upływie określonego czasu od chwili dodania chlorku cynawego.
Przy posługiwani...
Cechy złotnicze
W omawianym okresie powstał obok cechu złotników cech brązowników i odlewników brązu. Mistrzowie ci należeli do różnych grup specjalistycznych związanych z obróbką brązu.
Naczynia do ablucji XII-XIII w. oraz innych stopów miedzi.
Rozwój organizacji cechowych wynikał ze zwiększonego zapotrzebowania na wyroby metalowe w wielu dziedzinach ówczesnej gospodarki.
W XIV w....
Bizantyjskie wyroby metaloplastyczne
Bizantyjskie wyroby metaloplastyczne
z brązu przyczyniły się w znacznym stopniu do rozwoju sztuki metaloplastycznej w okresie średniowiecza. Najwcześniej rozwinęła się ta dziedzina sztuki w Italii, na Sycylii, w Pizie i Wenecji. Sporządzano tam różne naczynia liturgiczne z miedzi, pozłacane kielichy, odrzwia z brązu, chrzcielnice, dzwony i inne przedmioty kościelne
Wiele przedmiotów z tego okresu znajduje się w różnych muzeach, m....
Badanie żelaza poszeczególnymi metodami
Sposób wykonania oznaczeń żelaza w wielu substancjach, jak np. w popiołach węgli różnego pochodzenia, w krzemianach, minerałach itd.
Wadę metody stanowi konieczność używania kosztownego, a przede wszystkim trującego odczynnika — azotanu rtęciawego. Ten ostatni brak nie jest oczywiście istotny dla laboratoriów, w których do oznaczania żelaza stosuje się chlorek rtęciowy (sublimat).Do metod oznaczania żelaza opierających się na redukcji żelaza tr&...